ตอนที่ 23 “เสียงหัวใจเต้นดังกว่า เสียงรถไฟ”

0
รถคันใหญ่จอดพร้อมกับมีคนขับรถคนใหม่ลงมา “พี่ฮอนไปไหนล่ะครับทำไมพี่ฮอนไม่มารับผม” โนบิถามคนขับรถคนใหม่ที่พ่อของตนส่งมาดูแลตนแทนฮอนทันทีที่พบว่าคนที่มารับตนเย็นนี้ไม่ใช่พี่ฮอน ที่มาดูแลคุณหนูแทนฮอน “คุณท่านให้คุณฮอนลาพักร้อนนะครับ” พี่อั๋นคนขับรถที่พ่อส่งมาทำหน้าที่แทนพี่ฮอนบอกโนบิตามที่พ่อของโนบิสั่งไว้เพราะไม่ต้องการให้โนบิรู้เรื่องที่ตนสั่งพักงานฮอนหนึ่งเดือน “ดีเหมือนกันพี่ฮอนได้ลาพักร้อนบ้างจะได้ไปพักผ่อน” เมื่อได้ยินดังนั้นโนบิจึงไม่ได้ติดใจสงสัยอะไร และไม่รู้สักนิดว่าที่ฮอนหายไปเพราะถูกพ่อของตนสั่งพักงาน “พี่อั๋นแล้วพี่ฮอนลาพักร้อนแบบนี้ พี่ฮอนจะมาดูผมประกวดดาวเดือนไหมครับ” โนบิไม่วายถามถึงเรื่องนี้ “คุณหนูประกวดวันไหนครับเดี๋ยวผมบอกพี่ฮอนกับคุณท่านให้ครับ” พี่อั๋นถามผมจึงบอกกำหนดวันประกวดดาวเดือนให้พี่อั๋นไปเตือนพ่อกับแม่แล้วก็พี่ฮอนให้มาเป็นกำลังใจในวันประกวดด้วย “อีกสามอาทิตย์ครับพี่อั๋น วันนั้นพี่อั๋นก็อย่าลืมมาให้กำลังใจผมด้วยนะครับ” โนบิไม่วายชวนพี่อั๋นด้วย ระหว่างที่อั๋นกำลังขับรถพาโนบิกลับคอนโด อยู่ ๆ โนบิก็อยากไปหาฝุ่นที่ร้านของภัทรเพราะตั้งแต่ที่เกิดเรื่องจนตนออกจากโรงพยาบาลโนบิยังไม่ได้เจอกับฝุ่นเลย โนบิจึงได้บอกพี่อั๋นให้พาตนไปทานข้าวที่ร้านของภัทรก่อนกลับคอนโด  พี่อั๋นที่ไม่ได้รู้เรื่องระหว่างฝุ่นกับโนบิเพราะเพิ่งมาดูแลโนบิหลังจากฮอนถูกสั่งพักงาน ทำให้อั๋นเข้าใจว่าโนบิแค่ต้องการจะไปทานอาหารก่อนกลับห้องตามปกติ พี่อั๋นจึงขับรถพาโนบิไปที่ร้านของภัทรตามคำบอกของโนบิทันที “ร้าน Crown Café ยินดีต้อนรับ อ้าวโนบิหายดีแล้วหรือเรา” พี่ภัทรกล่าวทักทายลูกค้าตามปกติแต่เมื่อหันมาเห็นว่าเป็นผมจึงได้ทักผมขึ้นมาทันที “หายแล้วครับพี่  แล้วพี่ฝุ่นไม่อยู่เหรอครับ” ผมถามเข้าเรื่องทันที “ฝุ่นไม่อยู่หรอกโนบิมันกลับบ้านต่างจังหวัด บ้านเด็กกำพร้านะ เห็นว่าที่บ้านเด็กกำพร้ามีปัญหา นี่ก็เพิ่งจะออกไปก่อนหน้าเราไม่เกิน 2 นาทีเอง” พี่ภัทรบอก ทันทีที่ผมได้ยินว่าพี่ฝุ่นเพิ่งออกไปผมก็รีบบอกลาพี่ภัทรพร้อมกับรีบวิ่งออกไปทันที “พี่อั๋นออกรถเลยครับเร็ว” ผมเร่งพี่อั๋นทันทีในใจก็ภาวนาขอให้ทันพี่ฝุ่น พร้อมหยิบมือถือกดโทรเข้าเครื่องฝุ่น แต่ไม่มีสัญญาณตอบรับได้แต่ได้ยินเสียง ตืด ตืด...

ตอนที่ 16 “ความผิดโดยสุจริต..หรือตั้งใจ”

0
วันนี้เป็นอีกวันที่ก็อปปี้มาที่ร้าน จุดประสงค์ของเธอไม่ใช่แค่ต้องการมาทานอาหารที่ร้านเท่านั้น แต่เหตุผลที่ทำให้เธอมาที่ร้านแห่งนี้บ่อย ๆ ก็เพราะเธอต้องการมาเจอกับฝุ่นชายหนุ่มที่เธอหมายปองนั้นเอง และดูเหมือนการมาที่ร้านของก๊อปปี้จะทำให้กำแพงที่ฝุ่นตั้งเอาไว้กับการที่จะไม่สนใจใครค่อยๆลดลงเรื่อย ๆ จนตอนนี้ฝุ่นเริ่มมีความรู้สึกดี ๆ ให้กับก๊อปปี้บ้างอยู่เหมือนกัน เช่นตอนนี้ที่ฝุ่นยอมที่จะหยุดคุยกับก๊อปปี้เหมือนทุกทีที่เธอมาทานอาหารที่ร้าน “พี่ฝุ่นนี่ขยันจังเลยนะคะ ก็อปปี้มาที่ร้านนี้ทีไรก็ไม่เคยเห็นพี่ฝุ่นหยุดพักเลยสักวัน ถ้าใครได้เป็นแฟนคงจะมีความสุข มีแฟนทั้งหล่อ ทั้งขยัน ” ก็อปปี้ออกตัวแรง เพื่อหาเรื่องชวนฝุ่นคุยเหมือนเช่นทุกครั้งที่เธอมาทานอาหารที่ร้านนี้ “โอ๊ยก็เกินไป ...ใครจะมาชอบพี่” พูดเหมือนกึ่งรับกึ่งถอย “ทำไงได้ล่ะครับ พี่ต้องทำงานเลี้ยงตัวเอง ทั้งค่าใช้จ่าย ค่าเรียน มันทำให้พี่ไม่สามารถอยู่เฉยๆโดยไม่ทำงานได้เลยนะครับ และที่สำคัญเรื่องแฟนสำหรับพี่ยังไม่คิดหรอกครับ” ฝุ่นก็ยังคงตอบก๊อปปี้ไปตามตรงเช่นเดิม เป็นเพราะฝุ่นถูกเรียกว่าเด็กกำพร้ามาแต่เด็ก ถึงแม้จะได้รับความเมตตาจากครอบครัวที่รับอุปการะเป็นลูกบุญธรรม แต่ฝุ่นก็ยังคงโชคร้ายเมื่อครอบครัวที่รับฝุ่นไปเลี้ยงประสบเคราะห์กรรมโดยไฟคลอกเสียชีวิตทั้งครอบครัวในวันคล้ายวันเกิดของฝุ่นนั้นเอง และเพราะเหตุนี้จึงทำให้ฝุ่นไม่คิดจะรักใคร ไม่กล้ารักใคร หรือคิดจะมอบหัวใจให้ใครอีก เพราะเค้าไม่อยากที่จะเสียคนที่เค้ารักไปอีก  แต่ตอนนี้กำแพงหนาที่ฝุ่นสร้างเอาไว้ กำลังค่อยๆถูกทำร้ายด้วยคนสองคน...

ตอนที่ 28 ...

0
“ได้ข้อมูลมาแล้วหรือคะพี่เมฆ” หลังจากที่เมื่อวานยูโรมาขอร้องให้พี่เมฆช่วยคุยกับพ่อเรื่องหาข้อมูลของพี่ซันกับโนบิเพื่อนสนิท แล้วเช้านี้พี่เมฆก็เรียกให้มาหาที่คณะพร้อมกับข่าวดี “ใช่แล้ว” พี่เมฆเอาซองเอกสารตีหัวของยูโรเบา ๆ อย่างมันเขี้ยวพร้อมกับส่งซองเอกสารให้ “ขอบคุณพี่เมฆมากนะคะ หล่อและใจดีช่วยน้อง ขอให้บุญกุศลครั้งนี้ทำให้ พี่เมฆมีแฟนสวย ๆ ฉลาด ๆ รักพี่เมฆสักสี่ถึงห้าคน” แล้วก็กล่าวขอบคุณพี่เมฆ เมฆ ยิ้มรับคำขอบคุณจากสาวที่อยู่ตรงหน้า “พี่ไม่ได้เปิดดูข้อมูลในซองนี้นะ เพราะฉะนั้นสบายใจได้ว่าพี่ไม่รู้เห็นกับข้อมูลในซองนี้อย่างแน่นอน” พี่เมฆบอกกลับมาเพื่อให้ยูโรสบายใจว่าข้อมูลที่อยู่ในซองนี้ยังคงเป็นความลับอยู่ “ขอบคุณพี่เมฆอีกครั้งนะคะ” ยูโรกล่าวขอบคุณพี่เมฆอีกครั้ง หลังจากนั้นก็ขอตัวเพื่อมาดูข้อมูลในเอกสาร ตอนนี้คนที่น่าอิจฉามากที่สุดก็คงไม่พ้นแท็ปผิดกับยูโร แม้เพื่อนๆ จะแยกย้ายแต่ยังต้องมาสืบความลับระดับโลก เนื่องจากวันนี้เป็นวันหยุดยาว แท็ปก็คงจะขลุกอยู่กับพี่ภัทรนั่นแหละ เห็นบอกว่าจะไปเที่ยวบ้านพี่ภัทรที่ชัยนาทด้วยกัน  ตอนนี้เพื่อนตัวดีอย่างแท็ปก็ได้มีหลัวเป็นตัวเป็นตนไปเรียบร้อยโรงเรียนพี่ภัทรไปและเห็นสองคนนี้ตีกันประจำไม่คิดว่าสุดท้ายจะมารักกันได้ (นี่มันนิยายวายกลายเป็นจริงชัด ๆ ) และนังแท็ปเพื่อนรักก็ได้ย้ายสำมะโนครัวไปอยู่บ้านพี่ภัทรเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เหลือแต่จดทะเบียนสมรสอย่างเดียว หุหุ  ยูโรเร่งฝีเท้าหามุมที่ลับตาคนเพื่อเปิดเอกสารที่อยู่ในซองน้ำตาลที่ได้จากพี่เมฆออกดูช้า ๆ ด้วยหัวใจที่ลุ้นระทึกกับข้อมูลที่ได้มา ภายในซองเป็นเอกสารใบเกิดของพี่ซันกับโนบิ และเอกสารอย่างอื่นอีกหลายฉบับ...

ตอนที่ 20 “หัวใจคุยกันในทะเลได้ด้วย…”

0
“พี่ฝุ่นเรื่องเมื่อคืนมันมีอะไรมากกว่าที่ผมเห็นในคลิปใช่ไหมครับ” โนบิกระซิบเบาๆถามพี่ฝุ่น “ไว้เคลียร์ปัญหาตรงนี้แล้วพี่จะเล่าให้ฟังนะคนดี” พี่ฝุ่นกระซิบบอกผมโดยที่ไม่ทันรู้ตัวเองเลยสักนิดเดียวว่าเมื่อครู่พี่ฝุ่นเผลอเรียกโนบิว่าอะไรแต่โนบิได้ยินและรับรู้มันทุกคำ “ถ้างั้นฉันก็ขอสั่งทุกคนเลยนะว่าให้ทุกคนลบคลิปที่ได้รับมาออกจากเครื่องให้หมด อย่าให้มีคลิปนี้หลุดไปที่อื่นเด็ดขาด และขอให้ทุกคนลืมเรื่องนี้ไปเลยได้ยิ่งดี จนกว่าฉันจะหาตัวคนปล่อยคลิปและวางยาโนบิน้องสุดที่รักของฉันได้ ฉันขอทุกคนที่นี่แค่นี้ทำให้ได้ไหม” พี่เล็กน้อยขอร้องทุกคนที่อยู่ที่นี่ทั้งหมด “โดยเฉพาะเธอก็อปปี้เพราะเครื่องของเธอคือต้นตอของการปล่อยคลิปเธอต้องลบออกให้หมดไหนมาให้ฉันดูหน่อยสิว่ามีคลิปหรือภาพอย่างอื่นอีกไหม” พี่เล็กหันไปสั่งความกับพี่ก็อปปี้พร้อมกับขอดูโทรศัพท์ของเธอ พี่ก็อปปี้ยอมส่งโทรศัพท์ให้กับพี่เล็กน้อยอย่างเสียไม่ได้  “ปลดล๊อคให้ด้วยสิยะ” พี่เล็กส่งโทรศัพท์คืนให้พี่ก็อปปี้เพื่อปลดล๊อครหัสผ่าน  หลังจากพี่ก็อปปี้ปลดล๊อคโทรศัพท์ให้พี่เล็กน้อยแล้วพี่เล็กน้อยก็จัดการเข้าไปดูไฟล์ที่อยู่ในโทรศัพท์ของพี่ก็อปปี้ก่อนจะจัดการลบคลิปและภาพทั้งเจ้าปัญหาทั้งหมดในเครื่องของพี่ก็อปปี้จนไม่มีเหลือ รวมทั้งหันไปย้ำกับคนอื่น ๆด้วยเรื่องที่ให้ลบคลิปที่ได้รับทิ้งทั้งหมด ผมรู้สึกขอบคุณและซึ้งในน้ำใจของพี่เล็กน้อยมาก ถึงแม้เรื่องที่เกิดขึ้นกับผมเมื่อคืนนี้ผมจะจำมันไม่ได้ก็ตาม แต่เพียงแค่ได้เห็นว่าพี่เล็กน้อยรุ่นพี่ในคณะของผมคนนี้ยังคงเชื่อใจและไว้ใจผมกับพี่ฝุ่นว่าจะไม่ทำเรื่องไม่ดีอย่างที่คนอื่น ๆ เข้าใจ แค่นี้ผมก็ไม่รู้จะตอบแทนความเชื่อใจและไว้ใจที่พี่เล็กน้อยมอบให้นี้อย่างไรแล้ว  โนบิคิดในใจ “ขอบคุณทุกคนอีกครั้ง งั้นแยกย้ายไปกินข้าวกินปลากันได้แล้ว” พี่เล็กน้อยพูดตัดบทเมื่อเหตุการณ์เข้าสู่ภาวะปกติ  ถึงแม้เหตุการณ์จะเข้าสู่ภาวะปกติแล้ว แต่ทำไมโนบิกลับรู้สึกว่าเหตุการณ์นี้มันยังมีอะไรมากกว่านี้นะ ดังนั้นเมื่อคนอื่น ๆ แยกย้ายกันไปจับจองที่นั่งทานอาหารเช้าที่ทางที่พักจัดไว้ให้กันแล้ว โนบิจึงลากมือพี่ฝุ่นให้ไปนั่งด้วยกันสองคน “จูงมือพี่แบบนี้ไม่กลัวเป็นข่าวกับพี่อีกหรือไง คลิปหลุดก็เพิ่งจะเกิดขึ้นไปหมาดๆเองนะ” ทันทีที่ได้ยินพี่ฝุ่นพูดแบบนั้นมือผมที่จับจูงมือของพี่ฝุ่นอยู่ก็ราวกับโดนของร้อน จนต้องรีบปล่อยมือ  โดยสายตาของก็อปปี้จับจ้องตลอดทุกวินาที ที่ทั้งสองคนนั้นเดินออกไป แต่ตอนนี้ไม่สามารถแสดงอาการได้มากเพราะเรื่องโทรศัพท์ถือเป็นชนักติดหลังของเธอ ในใจคิดแบบโกรธแต่ทำอะไรไม่ได้จริงๆ มองไปที่โนบิอย่างไม่ละสายตา ทันทีที่เราสองคนหาที่นั่งที่พอจะเป็นส่วนตัวได้แล้วโนบิก็ถามเข้าเรื่องทันที “พี่รู้เห็นเกี่ยวกับเรื่องเมื่อคืนนี้ด้วยหรือเปล่า” โนบิถามและแอบรอคอยอย่างคาดหวังที่จะได้ยินคำปฏิเสธจากพี่ฝุ่น เพราะถ้าหากพี่ฝุ่นมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้หัวใจของโนบิคงแหลกสลายไม่มีชิ้นดีเป็นแน่   “พี่ไม่รู้ไม่เห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้เลยนะ ตั้งแต่ที่พี่มีส่วนทำให้เรามีปัญหากับพ่อเพราะคลิปหลุดของเราสองคนครั้งนั้นพี่ก็ไม่เคยคิดจะทำร้ายเราอีกเลยนะ...

ตอนที่ 25 “เดจาวู…”

0
บ้านเด็กกำพร้า  ทำไมสถานที่แห่งนี้เราคุ้นจังนะ เมื่อโนบิชะโงกหน้าต่างไปดู เด็ก ๆ กำลังนั่งกินขนมที่โต๊ะหินอ่อน ภาพที่เห็นคือมีเด็กสองคนกำลังทำท่า ท่าฝุ่นกับโนบิ ทำบนรถไฟ มันเหมือนเดจาวู แบบบอกไม่ถูก หลังจากฝุ่นขับรถไปตามที่อยู่ที่แม่นกได้ให้ไว้ ก็แวะกดเงินที่ตู้เอทีเอ็ม หลังจากที่กดเงินเสร็จเรียบร้อยแล้วทั้งสองก็เดินทางต่อไปยังบ้านของนายทุนตามคำบอกของแม่ที่ดูแลสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าทันที เมื่อมาถึงที่หมายก็พบกับบรรยากาศที่ไม่ค่อยน่าไว้ใจราวกับพวกเขาทั้งสองคนหลงอยู่ในดงของพวกมาเฟีย “ใช่ที่นี่จริง ๆ หรือครับพี่ฝุ่น ทำไมมันถึงดูน่ากลัวจังแม่พี่กล้าเข้ามากู้ยืมเงินที่นี่ได้ยังไง” โนบิถามพร้อมกับเข้าไปเกาะอยู่ข้างหลังของฝุ่นเพื่อต้องการให้ฝุ่นเป็นเกราะกำบังตนเองจากอันตรายที่อาจจะเกิดขึ้นได้ทุกวินาที “อยู่ใกล้พี่ไว้ เดี๋ยวเรารีบจ่ายเงินรับโฉนดคืนแล้วเรารีบกลับกันเลย” “มาพบใคร” เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหน้าประตูซักถามก่อนจะอนุญาตให้ทั้งคู่เข้าไปด้านในเมื่อรู้จุดประสงค์การมาของทั้งสองคน “พวกผมเอาเงินมาใช้หนี้นะครับ”  คนเป็นยาม ได้ปล่อยให้เข้าไปด้านใน เพื่อเจรจากับนายทุน แต่เข้าไปคนที่เราสองคนเจอ หน้าตาไม่เหมือนนายทุน แต่เหมือนลูกน้องเพราะ ราศีไม่น่าเป็นนายทุน เมื่อรู้ว่า สองคนที่มาเยือนเป็นคนของบ้านเด็กกำพร้า เอาเงินมาคืนเท่านั้นแหละ.... Rrrr…Rrrr “พวกมันสามารถหาเงินมาใช้หนี้ได้ทันเวลาจะให้ผมทำอย่างไรต่อไปครับ” “ปล่อยให้พวกมันเอาโฉนดคืนไปก่อน แล้วรอคำสั่งจากฉันค่อยลงมือ” “ครับ” หลังจากได้รับคำสั่งจากปลายสาย แล้วเขาก็ประสานไปยังเจ้านายอีกคนของตนทันที เพื่อแจ้งคำสั่งที่ตนได้รับมากับคนที่แสดงเป็นนายทุนซึ่งเตรียมรอรับคำสั่ง ทำให้เมื่อฝุ่นและโนบิเข้าไปด้านในการชำระหนี้ส่วนที่เหลือและการขอรับโฉนดที่ดินของบ้านเด็กกำพร้าคืนจึงไม่ยากอย่างที่คิด “ทำไมดูง่ายจัง พวกมันยังคิดจะเล่นตุกติกอะไรอีกไหมพี่” โนบิไม่วายสงสัย “อย่างน้อยเราก็ได้โฉนดที่ดินคืนมาแล้วรีบออกไปจากที่นี่กันก่อนเถอะ ที่นี่ไม่ค่อยน่าไว้ใจ” ฝุ่นจูงมือโนบิออกไปจากที่นี่ทันทีที่เสร็จธุระ “มือเย็นจังนะเรา ท่าทางจะกลัวน่าดู ก็พี่บอกแล้วไงว่าไม่ต้องกลัว พี่ฝุ่นของโนบิอยู่ทั้งคน...

ตอนที่ 27 “ลมหายใจ…ที่แทนกันได้”

0
“ดอกไม้ได้แล้วค่ะ” ผมรับช่อดอกไม้มาถือไว้ในมือพร้อมกับส่งยิ้มให้กับพนักงานร้านดอกไม้ไปพร้อมกันด้วย วันนี้เป็นวันที่ 14 กุมภาพันธ์ วันแห่งความรักของใครหลายคน แต่สำหรับผมมันพิเศษกว่านั้นเพราะมันเป็นวันคล้ายวันเกิดของผมและใครอีกคนที่ผมกำลังจะไปหาด้วย พูดถึงแล้วผมก็คิดถึงเพื่อนรักคนนี้มากเลยนะครับ เราไม่ได้เจอกันตั้งหลายปีเพราะผมต้องย้ายไปอยู่ต่างประเทศกับครอบครัวใหม่ แต่ตอนนี้ครอบครัวใหม่ของผมได้ย้ายกลับมาอยู่เมืองไทยแล้ว ทำให้ผมมีโอกาสได้กลับมาเจอกับเพื่อนที่รักของผมได้อีกครั้ง ผมตั้งใจว่าวันนี้ผมจะสารภาพรักกับเจ้าของช่อดอกไม้ตัวจริงช่อนี้เร็ว ๆ อย่างที่ผมหวังไว้ คนที่ผมตั้งใจจะสารภาพความรู้สึกในใจของผมให้เขาได้รับรู้ว่าผมรักเขามากแค่ไหน ผมคิดกับตัวเองอย่างมีความสุข  ผมโอบกอดช่อดอกไม้ไว้ในมือก่อนจะเดินไปที่สี่แยก ด้วยความมุ่งมั่นเพื่อจะไปขึ้นรถและจะเดินต่อไปยังสถานที่ที่ผมนัดกับคนผู้นี้ไว้ ผมไม่รู้ว่าเขาจะได้รับจดหมายที่ผมฝากไว้ให้หรือไม่ แต่ผมก็ยังเชื่อในความรักที่ผมมีต่อเขาว่าสักวันมันจะต้องได้รับรู้ความรู้สึกที่ผมมีต่อเขาอย่างแน่นอน “ฝุ่นเรารักแกนะ” “ระวัง!!” “เอี๊ยดดดด” โครม!! กลีบดอกกุหลาบปลิวว่อนเต็มพื้นพร้อม ๆ กับร่างของชายหนุ่มที่ถือช่อดอกกุหลาบไว้ในมือค่อย ๆ ร่วงหล่นลงสู่พื้น ท่ามกลางกลีบของดอกกุหลาบทั้ง 99 ดอกนั้น จนสีของดอกกุหลาบขาวปนเปไปกับเลือดที่แดงฉาน จนดูไม่รู้ว่าสีแดงที่อยู่บนดอกกุหลาบนั้นเป็นสีเลือดหรือสีของดอกกุหลาบจริง ๆ  “แย่แล้วมีคนโดนรถชน” หลังจากนั้นบรรดาไทยมุงต่างก็เข้ามามุงดูชายหนุ่มที่ถูกรถชน นอนอยู่ที่พื้นท่ามกลางกลีบของดอกกุหลาบด้วยลมหายใจรวยริน “โทรเรียกรถพยาบาลด่วนเลย ใครมีเบอร์บ้าง” เสียงของไทยมุงต่างแย่งกันพูดจนดัง เซ็งแซ่ไปหมดจนแยกไม่ออกว่าเป็นเสียงใครเป็นเสียงของใคร ไม่ช้ารถกู้ชีพฉุกเฉินก็มาถึง วี้หวอ...วี้หวอ      เสียงไซเรนของรถกู้ชีพดังระงมไปทั่วท้องถนน ก่อนการเคลื่อนย้ายผู้บาดเจ็บจะดำเนินจนเสร็จสิ้น ในเวลาเดียวกันอีกด้านหนึ่งของตัวเมือง จ. นครสวรรค์ก็มีครอบครัวหนึ่งกำลังเดินทางมาหาญาติ และมาเที่ยวที่ตัวเมือง จ....

ตอนที่ 15 “แอบชอบ..ก็คือแอบชอบ ให้ทำไง..”

0
“โนบิ...โนบิ” มาอีกแล้วเสียงปริศนานี้เรียกชื่อของผมอีกแล้ว “อย่าเข้าใจฝุ่นผิดนะโนบิ” ทำไมคุณถึงรู้จักพี่ฝุ่นผมถามตัวเองในใจ “โนบิ” เสียงเรียกชื่อผมดังอีกแล้ว ผมพยายามลืมตาแต่ก็ลืมไม่ได้ แล้วความรู้สึกเหมือนมีอะไรนุ่มๆมาอยู่ที่ริมฝีปากตอนนี้มันคืออะไร  “ผมชอบคุณหนูนะครับ ถึงขั้นรักเลยก็ว่าได้...คุณหนูโนบิ...เจ้าชายน้อยของผม” เสียงพี่ฮอนนี่นา ทั้งเสียงที่อยู่ในหัวของผมกับเสียงที่ผมได้ยินอยู่ในขณะนี้ตีกันจนวุ่นไปหมด จนผมจับต้นชนปลายไม่ได้ว่าเสียงไหนเป็นเสียงจริงกันแน่ ผมพยายามลืมตาแต่สุดท้ายผมก็หลับลงไปอีกครั้งหนึ่งพร้อมกับหัวใจของผมที่กลับมานิ่งสงบลง และรอยสัมผัสแสนอบอุ่นบริเวณหน้าผาก ณ ขณะนั้น -ซัน- หลังจากที่ผมขับรถกลับไปส่งเจเดนน้องรหัสของผมที่บ้านเรียบร้อยแล้ว ผมก็ขับรถกลับมาที่คอนโดของตัวเองอย่างอารมณ์ดีที่วันนี้ผมสามารถทำให้พ่อได้มาเห็นภาพลูกชายสุดที่รักอย่างโนบิกำลังจูบอยู่กับผู้ชาย  ผมฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีขณะก้าวเข้ามาในห้อง และทันทีที่ผมวางกระเป๋าและข้าวของไว้บนโต๊ะเรียบร้อยแล้วไฟในห้องของผมก็ถูกเปิดขึ้นโดยที่ผมไม่ใช่คนเปิด “อารมณ์ดีเชียวนะเจ้าซัน” เสียงครึมๆ ที่ผมได้ยินหลังจากปิดประตูห้องเรียบร้อย “พ่อ” ผมหันไปตามเสียงทันทีก่อนจะเรียกพ่อออกมาเมื่อรับรู้ว่าคนที่ถือวิสาสะเข้ามาในห้องของผมนั้นเป็นใคร และภาพที่ผมเห็นก็คือพ่อของผมที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาพร้อมกับกอดอก รวมถึงรังสีความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากสายตา และหน้าตาของท่าน “แกไปทำอะไรมาล่ะถึงได้อารมณ์ดีขนาดนี้” พ่อถามอย่างกดดันโดยที่ไม่คิดจะหันมามองหน้าของผมเลยแม้แต่น้อย ในเมื่อไม่อยากมองหน้าผม ผมก็ไม่สนใจเลือกที่จะสร้างกำแพงหินขึ้นมาปกป้องตัวเองจากความเย็นชาที่กำลังได้รับจากพ่อบังเกิดเกล้าของตัวเอง “ผมไปสังสรรค์กับเพื่อนมาก็ต้องมีความสุขเป็นธรรมดาสิครับ” ผมตอบพ่อไปพร้อมกับเดินไปกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนโซฟากลางห้องของตัวเอง ก่อนจะยกโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาเล่นราวกับไม่ใส่ใจถึงท่าทีและการมาถึงของพ่อแม้แต่น้อย ในเมื่อไม่สนใจผมก่อนแล้วทำไมผมต้องสนใจท่านด้วย ซันคิดแบบเอาชนะ “เจ้าซัน” เมื่อพ่อของผมเห็นท่าทีไม่สนใจอะไรของผมท่านถึงกลับนั่งไม่ติดต้องลุกขึ้นมาคว้าโทรศัพท์ของผมแล้วขว้างมันทิ้งลงไปบนที่นอน ผมมองตามโทรศัพท์ที่พ่อของผมขว้างมันออกไป ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองท่านด้วยท่าทีไม่พอใจ “ไปนั่งคุยกับฉันดี ๆ ฉันมีเรื่องต้องพูดกับแกเจ้าซัน” “หึ...” ผมเค้นเสียงหึออกมาเบาๆราวกับจะยิ้มเยาะตัวเอง แต่ผมก็ยอมก้าวออกจากโซฟาเดินไปนั่งยังโซฟาที่อยู่ภายในห้องพักของผม “พ่อมีเรื่องอะไรจะพูดกับลูกนอกคอกอย่างผมคนนี้ล่ะครับ หรือว่าเกิดพิศวาสลูกคนนี้ขึ้นมา” ผมพูดยียวนใส่ท่านพร้อมกับกระแทกก้นลงนั่งบนโซฟาต่อ “เรื่องที่เกิดขึ้นกับน้องฝีมือแกใช่ไหมเจ้าซัน” พ่อพูดเข้าเรื่องทันทีโดยไม่มีการเกริ่นนำใดๆ “น้องผมคนไหนละครับ”...

ตอนที่ 26 “รอการกลับมา…ของหัวใจ”

0
“เชิญนั่งรอในห้องรับแขกก่อนนะคะ เดี๋ยวหนูไปเอาน้ำกับของว่างมาให้” สาวใช้เชิญให้โนบิกับพี่ฝุ่นนั่งรอเจ้าของบ้านที่ห้องรับแขกของบ้าน “บ้านน่าอยู่มากเลยเนอะพี่ฝุ่น” ผมหันไปชวนพี่ฝุ่นคุย “ใช่น่าอยู่มาก” ผู้มาเยือน รับรู้ถึงบรรยากาศที่ดูอบอุ่น กว้างใหญ่ และดูสะอาดตา  “พี่ฝุ่นมองหาใครครับ” โนบิถามเมื่อเห็นฝุ่นเอาแต่มองไปรอบ ๆ บ้านเหมือนมองหาใครสักคน “พี่กำลังมองหารูปของวอนนะตั้งแต่เข้ามาพี่ยังไม่เห็นรูปวอนสักใบเลย” พี่ฝุ่นตั้งข้อสังเกตโนบิจึงลองมองหาดูบ้าง แล้วผมจะมองหาทำไมเนี่ยในเมื่อผมไม่เคยเห็นเพื่อนพี่ฝุ่นที่ชื่อวอนเสียหน่อย โง่จริงไอ้โนบิเอ๊ย... ระหว่างที่ผมกับพี่ฝุ่นกำลังนั่งรอกันอยู่ที่โซฟาภายในห้องรับแขก ชายหนุ่มคนที่ผมกับพี่ฝุ่นได้เจอตอนที่มาถึงที่บ้านหลังนี้ ก็เดินลงมาจากบนบ้าน ก่อนจะปรายตามองเราสองคนด้วยท่าทีแปลก ๆ  “คุณเดลรับของว่างไหมคะเดี๋ยวฝนไปเอามาให้” สาวใช้ออกมาเจอกับชายหนุ่มคนนั้นที่ผมเพิ่งจะได้รู้ว่าเขาชื่อเดล จึงถามขึ้น   “ทำไมคนพวกนั้นถึงได้เข้ามาอยู่ในบ้านของเราได้ล่ะ” ผมแอบได้ยินคนชื่อเดลถามสาวใช้ที่ชื่อฝน “คุณผู้ชายบอกให้เข้ามานั่งรอคุณผู้ชายในบ้านน่ะค่ะ” สาวใช้ที่ชื่อฝนเล่าให้คนที่ชื่อเดลฟังพร้อมกับส่งถาดขนมของว่างและน้ำให้กับเขา “งั้นก็ฝากดูพวกเขาสองคนด้วยละกันผมขอตัวขึ้นไปทำงานข้างบนก่อนแล้วกัน” กล่าวจบคนที่ชื่อเดลก็หยิบถาดของว่างแล้วก้าวขึ้นชั้นสองของตัวบ้านไปทันทีโดยไม่แม้แต่จะหยุดทักทายผมกับพี่ฝุ่น “หยิ่งชะมัด หยิ่งจนน่าหมั่นไส้” โนบิบ่น “แซะเก่ง” พี่ฝุ่นที่ได้ยินโนบิบ่นจึงหันมาแซวโนบิ พร้อมมองตาปรามคนน้อง “ก็มันจริงนี่นา ดูมันทำท่าทางดิ ทำอย่างกับไม่เห็นหัวพวกเราสองคนอย่างนั้นแหละ ชิ..” ผมรู้สึกไม่ชอบหน้าคนชื่อเดลอย่างไม่ทราบสาเหตุ เหมือนคนชื่อเดลมาแย่งความสำคัญของตัวเองไปอย่างไรอย่างนั้นทั้ง ๆ ที่เราเพิ่งจะเคยเจอกันครั้งแรกด้วยซ้ำ “พูดไม่เพราะครับ” พี่ฝุ่นดุ โนบิจึงยู่ปากใส่พี่ฝุ่นอย่างขัดใจ “อะ” พี่ฝุ่นยื่นขนมมาตรงหน้าของผมอย่างต้องการจะง้อ ผมยื่นมือเพื่อจะไปหยิบขนมที่พี่ฝุ่นยื่นส่งมาให้แต่พี่ฝุ่นกลับดึงมือกลับไม่ยอมให้ผมหยิบขนม  “พี่ป้อน...อ้าปาก”...

ตอนที่ 14 “แค่กระสุนแรก..ก็เจ็บแล้วมั้ยครับพ่อ”

0
“กลับบ้านเดี๋ยวนี้เรามีเรื่องต้องคุยกัน...โนบิ” ทันทีที่พ่อพูดประโยคนี้จบพ่อก็เดินออกไปจากร้านทันทีโดยไม่คิดจะหันหลังกลับมามองผมแม้แต่น้อยซึ่งท่านไม่สนใจว่าผมจะเดินตามไปหรือไม่  ผมยืนตัวชาอยู่ตรงนั้นโดยที่ไม่รู้ว่าตอนนี้ผมควรจะทำอะไรต่อไป จนพี่ฮอนเดินเข้ามาแตะที่ไหล่ของผมเบาๆจนผมได้สติเงยหน้าขึ้นไปมองพี่ฮอน ทำนบน้ำตาของผมก็มาจากไหนไม่รู้จนพี่ฮอนต้องดึงผมเข้าไปกอดปลอบ “พี่ฮอน” ผมเรียกพี่ฮอนพร้อมกับเข้าไปซุกอยู่ที่อกอย่างหาที่พึ่ง “รีบตามคุณท่านไปก่อนเถอะครับ ก่อนที่คุณท่านจะโกรธไปมากกว่านี้” พี่ฮอนว่าพร้อมกับประคองผมให้เดินตามออกมาจากร้านเหล้าโดยที่ผมไม่ทันได้ร่ำลาพี่ซันกับพี่เจเดนเลยแม้แต่น้อย   ทันทีที่พี่เจเดนเห็นว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นกับผม พี่เจเดนก็เตรียมที่จะวิ่งเข้ามายังจุดที่เกิดเรื่องกับโนบิแต่กับถูกพี่ซันดึงตัวไว้ “จับผมไว้ทำไมวะพี่ซัน น้องโนบิกำลังเกิดเรื่องอยู่พี่ไม่เห็นหรือไง” พี่เจเดนว่าหลังจากที่ถูกพี่ซันดึงมือไว้จนต้องกลับลงไปนั่งที่โซฟาตามเดิม “ไม่มีเรื่องอะไรหรอกน่า ปล่อยให้พ่อกับลูกรักเค้าเคลียร์กันเอง แต่วันนี้นายทำดีมากรู้ตัวไหม” พี่ซันพูด “ผมทำไรวะ” เจเดนถามไปเพราะไม่รู้ว่าตนเองได้ทำอะไรถูกใจพี่ซันกันแน่ “ช่างเถอะ กินเหล้าต่อไปคืนนี้ฉันเลี้ยงเอง แล้วเดี๋ยวฉันมีทิปให้แกพิเศษไอ้น้องรัก ” ซันพูดพร้อมกับลอบยิ้มในหน้าโดยที่แดนไม่ทันเห็น อาจเป็นเพราะตนเองกำลังเมาได้ที่ ทำให้สติที่มีเริ่มน้อยลง เมื่อถูกซันคะยั้นคะยอให้ดื่มต่อ เจเดนก็ดื่มต่อจนลืมเรื่องที่ตนคิดจะไปช่วยโนบิเสียสนิท โดยไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองนั้นได้ถูกซันใช้เป็นเครื่องมือเพื่อทำเรื่องบางอย่างในคืนนี้แล้วนั้นเอง ตลอดทางพ่อของผมไม่ยอมพูดหรือมองหน้าผมเลยแม้แต่น้อย ผมจึงทำได้เพียงนั่งร้องไห้อยู่เงียบๆเคียงข้างพ่อของผมอยู่ที่เบาะด้านหลังรถโดยมีพี่ฮอนทำหน้าที่เป็นคนขับรถเหมือนเคย และทันทีที่ถึงคอนโด พ่อผมก็เปิดประตูก้าวออกจากรถโดยที่ไม่รอให้พี่ฮอนเป็นคนเดินมาเปิดประตูให้ พี่ฮอนจึงต้องเปลี่ยนมาเปิดประตูให้ผมแทน หลังก้าวลงจากรถผมก็เดินตามหลังพ่อของผมขึ้นไปยังห้องด้วยท่าทีหงอยๆ ในใจก็คิดไปต่าง ๆ นานาว่าจะอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้อย่างไรดี แล้วพ่อผมจะเชื่อไหมว่าเรื่องที่ผมทำไปก่อนหน้านี้นั้นเป็นเพราะอะไร จนกระทั่งพวกเราทั้งสามคนก้าวเข้ามาในห้อง “นั่ง...เรามีเรื่องต้องคุยกัน”...

ตอนที่ 5 “ความรักไม่ได้..หมุนรอบตัวเรา”

0
  ทันทีที่ผมเปิดประตูห้องของผมเข้าไปก็พบว่าตอนนี้ในห้องที่ควรจะมีเพียงแค่ผมคนเดียวได้มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญเพิ่มมาอีกหนึ่งคนกับอีกหนึ่งผู้ติดตาม ผมถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายก่อนจะเดินไปวางกระเป๋าที่โต๊ะแล้วยกมือไหว้   “หวัดดีครับ...พ่อ” ผมลังเลในตอนท้ายว่าผมควรจะเรียกคนตรงหน้านี้ว่าพ่อดีมั้ย พ่อที่นานๆจะลงมาหาผมกับแม่สักครั้ง จนแม่ผมตรอมใจตายเพราะไม่ได้รับการเหลียวแลจากคนที่ตัวเองรัก และเป็นคนที่ทำให้ผมถูกตราหน้าว่า... ไอ้ลูกเมียน้อย “เจอกับน้องแล้วใช่ไหม...เจ้าซัน” “ฮึ” ผมยิ้มเยาะให้กับตัวเอง ถ้าไม่ใช่เพราะลูกสุดที่รักของพ่อ วันนี้ท่านคงไม่มาเหยียบที่คอนโดของผมหรอก ผมคิดในใจ “เจอแล้ว” ผมตอบไปแบบไม่ใส่ใจก่อนจะเดินไปรินน้ำใส่แก้ว โดยไม่คิดจะเผื่อแผ่แขกสองคนนี้แม้แต่น้อย ในเมื่อไม่เคยคิดจะสนใจผมแล้วทำไมผมต้องสนใจเขาด้วยล่ะ จริงมั้ย “พ่อฝากเราดูแลน้องด้วยล่ะ แล้วนี่เป็นไงบ้างเรา สบายดีไหม”  เพิ่งจะคิดได้หรืออย่างไรว่าควรถามผมบ้างว่าอยู่อย่างไรหลังจากไม่มีแม่แล้ว  “พ่อเคยสนใจผมกับแม่ด้วยหรือไง ไม่ใช่เพราะพ่อหรือที่ทำให้แม่ผมต้องตรอมใจตาย แล้วผมต้องอยู่ตัวคนเดียวแบบนี้” ผมย้อนถามพ่อไป “เจ้าซัน”  ผมเห็นพ่อกำมือแน่น คงอยากจะเข้ามาตบผมมากล่ะสิ ใช่ว่าไม่เคย..แต่ครั้งนี้ผมไม่เหมือนครั้งก่อน ผมควบคุมปากของผมได้ ผมไม่เถียงให้โดนพ่อตบหรอก....ส่วนไอ้ลูกชายคนโปรดของท่านนั้นมดไม่ให้ไต่ ไรไม่ให้ตอม สองมาตรฐานแบบนี้จะให้ผมพูดดีได้ยังไง “เพราะแกเป็นแบบนี้ไงฉันถึงไม่อยากพูดกับแก อวดดี เหมือนแม่ของแกไม่มีผิด” พ่อวางมือที่กำไว้ บนโต๊ะที่อยู่หน้าท่านอย่างแรง “พ่ออย่ามาว่าแม่ของผมนะ ถ้าจะว่าก็ว่าแค่ผม อย่าเอาแม่ของผมมาเกี่ยวด้วย แม่สอนผมมาดี แต่ผมต่างหากไม่มีพ่อคอยสอนผมเลยเป็นอย่างนี้ไง” สีหน้าพ่อยิ่งโกรธขึ้นอีกเมื่อผมพูดต่อว่าไม่มีพ่อคอยสอนผม...ผมเลยไม่ดีอย่างที่เห็น “ฉันกลับล่ะ ส่วนเงินเดือนนี้ฉันโอนเข้าบัญชีแกให้แล้ว ถ้าไม่พอก็บอก...ไปฮอน” พูดกับผมจบท่านก็หันไปเรียกคนขับรถที่ติดตามท่านมาด้วย...