ตอนที่ 24 “ขณะนี้ตำรวจได้ ล้อมจับหัวใจของคุณไว้หมดแล้ว”

0
Rrrr…Rrrr  คนที่อยู่ปลายสายรับทันที นั่งดื่มเบียร์ที่ระเบียงบ้าน แบบคนหมดหวัง เพราะคิดถึงคุณหนูแทบใจจะขาดแต่ทำอะไรไม่ได้ “มีอะไรอั๋น” ฮอนรีบรับโทรศัพท์ทันทีที่เห็นว่าคนที่โทรเข้ามาเป็นใครด้วยความเป็นห่วงใครอีกคนที่อั๋นรับหน้าที่คอยดูแลเขาแทนตน “พี่ฮอนคุณหนู  คุณหนูโนบิหายตัวไปผมพยายามติดต่อแล้วก็ติดต่อไม่ได้ ผมจะทำยังไงดีพี่ ผมกลัวโดนไล่ออก” อั๋นรีบพูดออกมาอย่างร้อนรนเมื่อเวลาใกล้จะเข้าสู่เช้าวันใหม่แล้วแต่คุณหนูของตนก็ยังไม่กลับมาที่คอนโดเสียที แถมเมื่อโทรหาก็ไม่สามารถติดต่อได้อีกด้วย “ใจเย็นก่อนอั๋นไหนเล่าให้พี่ฟังสิว่าก่อนที่คุณหนูจะหายไปเกิดอะไรขึ้นบ้าง” คนเมาตั้งสติเล็กน้อยแล้วถามไปที่คนต้นสาย “ผมไปรับคุณหนูโนบิหลังเลิกเรียนแทนพี่ฮอน แต่ระหว่างทางกลับบ้านคุณหนูให้ผมขับรถพาไปที่ร้านอาหารร้านหนึ่ง แล้วอยู่ ๆ คุณหนูก็วิ่งออกมาจากร้านให้ผมขับรถวนหาอยู่พักใหญ่จนกระทั่งคุณหนูพบคนคนนั้นที่หน้ามหาวิทยาลัยแล้วหลังจากนั้นคุณหนูก็หายไปพร้อมกับผู้ชายคนนั้นเลยครับพี่ฮอน” “อธิบายลักษณะท่าทางของผู้ชายคนนั้นให้ฉันฟังหน่อย ใช่คุณหนูใหญ่หรือเปล่า” “ไม่ใช่คุณหนูใหญ่ครับ” แล้วอั๋นก็เล่ารายละเอียดของลักษณะท่าทางของผู้ชายคนนั้นให้ฮอนฟัง คนที่ไปกับคุณหนูตัวจะใหญ่ ๆ หน่อยหน้าตาดี ๆ นิ่ง ๆ ขี่จักรยานกึ่งเก่ากึ่งใหม่ พอคุณหนูเห็นนายคนนั้นก็รีบ บอกให้ผมกลับบ้าน แล้วก็วิ่งไปหานายคนนั้นเลย แต่ดูนายคนนั้นก็ไม่มีพิษมีภัยอะไรนะพี่ ผมว่าเขาสนิทกันแปลก ๆ เหมือนเป็นแฟนกันด้วยซ้ำ นี่ถ้าคุณหนูเป็นเกย์ ผมว่าเขาต้องชอบกันแน่เพราะดูคุณหนูหน้าตาระรื่นแบบที่ผมไม่เคยเห็น แต่ไม่ต้องคิดมากนะพี่ผมว่าคุณหนูไม่เป็นหรอกเกย์เกออะไรนั่น ผมก็เพ้อเจ้อไปตามประสา “ แต่เอาไงต่อดีอะพี่ ผมเริ่มกลัวแล้วอะ ผมไม่อยากโดนพักงานเหมือนพี่นะพี่ฮอน...

ตอนที่ 23 “เสียงหัวใจเต้นดังกว่า เสียงรถไฟ”

0
รถคันใหญ่จอดพร้อมกับมีคนขับรถคนใหม่ลงมา “พี่ฮอนไปไหนล่ะครับทำไมพี่ฮอนไม่มารับผม” โนบิถามคนขับรถคนใหม่ที่พ่อของตนส่งมาดูแลตนแทนฮอนทันทีที่พบว่าคนที่มารับตนเย็นนี้ไม่ใช่พี่ฮอน ที่มาดูแลคุณหนูแทนฮอน “คุณท่านให้คุณฮอนลาพักร้อนนะครับ” พี่อั๋นคนขับรถที่พ่อส่งมาทำหน้าที่แทนพี่ฮอนบอกโนบิตามที่พ่อของโนบิสั่งไว้เพราะไม่ต้องการให้โนบิรู้เรื่องที่ตนสั่งพักงานฮอนหนึ่งเดือน “ดีเหมือนกันพี่ฮอนได้ลาพักร้อนบ้างจะได้ไปพักผ่อน” เมื่อได้ยินดังนั้นโนบิจึงไม่ได้ติดใจสงสัยอะไร และไม่รู้สักนิดว่าที่ฮอนหายไปเพราะถูกพ่อของตนสั่งพักงาน “พี่อั๋นแล้วพี่ฮอนลาพักร้อนแบบนี้ พี่ฮอนจะมาดูผมประกวดดาวเดือนไหมครับ” โนบิไม่วายถามถึงเรื่องนี้ “คุณหนูประกวดวันไหนครับเดี๋ยวผมบอกพี่ฮอนกับคุณท่านให้ครับ” พี่อั๋นถามผมจึงบอกกำหนดวันประกวดดาวเดือนให้พี่อั๋นไปเตือนพ่อกับแม่แล้วก็พี่ฮอนให้มาเป็นกำลังใจในวันประกวดด้วย “อีกสามอาทิตย์ครับพี่อั๋น วันนั้นพี่อั๋นก็อย่าลืมมาให้กำลังใจผมด้วยนะครับ” โนบิไม่วายชวนพี่อั๋นด้วย ระหว่างที่อั๋นกำลังขับรถพาโนบิกลับคอนโด อยู่ ๆ โนบิก็อยากไปหาฝุ่นที่ร้านของภัทรเพราะตั้งแต่ที่เกิดเรื่องจนตนออกจากโรงพยาบาลโนบิยังไม่ได้เจอกับฝุ่นเลย โนบิจึงได้บอกพี่อั๋นให้พาตนไปทานข้าวที่ร้านของภัทรก่อนกลับคอนโด  พี่อั๋นที่ไม่ได้รู้เรื่องระหว่างฝุ่นกับโนบิเพราะเพิ่งมาดูแลโนบิหลังจากฮอนถูกสั่งพักงาน ทำให้อั๋นเข้าใจว่าโนบิแค่ต้องการจะไปทานอาหารก่อนกลับห้องตามปกติ พี่อั๋นจึงขับรถพาโนบิไปที่ร้านของภัทรตามคำบอกของโนบิทันที “ร้าน Crown Café ยินดีต้อนรับ อ้าวโนบิหายดีแล้วหรือเรา” พี่ภัทรกล่าวทักทายลูกค้าตามปกติแต่เมื่อหันมาเห็นว่าเป็นผมจึงได้ทักผมขึ้นมาทันที “หายแล้วครับพี่  แล้วพี่ฝุ่นไม่อยู่เหรอครับ” ผมถามเข้าเรื่องทันที “ฝุ่นไม่อยู่หรอกโนบิมันกลับบ้านต่างจังหวัด บ้านเด็กกำพร้านะ เห็นว่าที่บ้านเด็กกำพร้ามีปัญหา นี่ก็เพิ่งจะออกไปก่อนหน้าเราไม่เกิน 2 นาทีเอง” พี่ภัทรบอก ทันทีที่ผมได้ยินว่าพี่ฝุ่นเพิ่งออกไปผมก็รีบบอกลาพี่ภัทรพร้อมกับรีบวิ่งออกไปทันที “พี่อั๋นออกรถเลยครับเร็ว” ผมเร่งพี่อั๋นทันทีในใจก็ภาวนาขอให้ทันพี่ฝุ่น พร้อมหยิบมือถือกดโทรเข้าเครื่องฝุ่น แต่ไม่มีสัญญาณตอบรับได้แต่ได้ยินเสียง ตืด ตืด...

ตอนที่ 22 “ผู้ชาย…ก็ร้องไห้เป็น”

0
ทางด้านของยูโรทันทีที่ตนเดินทางมาถึงที่โรงพยาบาลพร้อมกับภัทรและแท็ปตนก็เดินรั้งท้ายมาทางด้านหลัง ระหว่างที่เดินตามยูโรก็เหลือบไปเห็นซันกำลังเดินไปกับฮอนคนที่ตนจำได้ว่าเป็นคนขับรถของโนบิเพื่อนสนิท ด้วยความอยากรู้แกมสงสัยทำให้ยูโรแอบตามทั้งคู่ไปโดยบอกกับแท็ปและภัทรว่าตนจะไปเข้าห้องน้ำก่อน ยูโรเดินตามไปห่าง ๆ ไม่ให้ทั้งสองรู้ตัวจนเดินไปถึงเป้าหมายนั่นก็คือกำลังเดินไปหาใครสักคนหนึ่งที่ยืนหันหลังอยู่และทันทีที่ฮอนกับซันเดินไปถึง ชายคนนั้นก็หันมา และเมื่อชายคนนั้นหันมายูโรก็พบว่าคนผู้นั้นก็คือพ่อของโนบินั่นเอง เพียะ!! ( เสียงฝ่ามือปะทะไปที่ใบหน้าของซันแบบไม่ยั้งมือ ) ทันทีที่พ่อของโนบิหันมาเผชิญหน้ากับซันเขาก็ยกฝ่ามือขึ้นฟาดไปที่ปากครึ่งจมูกครึ่งของซันอย่างแรงจนหน้าของซันต้องหันไปตามทิศทางของฝ่ามือ “เจ้าซันพ่อไม่นึกเลยว่าแกจะเลวถึงขนาดทำร้ายน้องได้ขนาดนี้” หลังจากตบซันแล้วท่านก็พูดกับซันออกมาด้วยน้ำเสียงผิดหวัง “พ่อ” ซันเรียกพ่อออกมาอย่างหมดแรงแต่เขาก็ปากแข็งเกินกว่าจะอธิบายว่าตนไม่ได้ตั้งใจจะผลักน้องเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเพียงอุบัติเหตุ “พ่อคิดว่าผมเลวขนาดนั้นจริง ๆ หรือ” ซันย้อนถาม “ฉันผิดหวังในตัวแกมากเจ้าซัน ฉันรู้ว่าแกเกลียดโนบิ แต่ก็ไม่คิดว่าจะถึงขนาดทำร้ายน้องหนักขนาดนี้เลย” เพียงเท่านี้ซันก็รู้แล้วว่าพ่อคิดว่าตนตั้งใจทำร้ายโนบิจนเกือบถึงแก่ชีวิตจริง ๆ  “ถ้าแม่แกยังอยู่เขาก็คงเสียใจเช่นกัน” ท่านพูดต่อ “แม่มาเกี่ยวอะไรด้วย แม่ตายไปแล้วตายโดยที่พ่อไม่มีโอกาสมาดูใจท่านเป็นครั้งสุดท้ายด้วยซ้ำ แม่ตายไปเพราะพ่อ พ่อไม่มีสิทธิ์มาพูดถึงแม่ของผม” ซันตอบกลับด้วยน้ำตานองหน้าเมื่อนึกถึงวันที่แม่ของเขาเสียชีวิต “เจ้าซัน” ท่านเรียกชื่อของซันด้วยน้ำเสียงผิดหวังปนเสียใจก่อนที่ร่างของท่านจะเซถอยหลังราวหมดเรี่ยวแรง “คุณท่าน” ฮอนที่อยู่ใกล้ที่สุดรีบเข้ามาประคองผู้เป็นนายทันทีก่อนที่ซันจะเข้าถึงตัว ซันมองภาพที่ผู้เป็นพ่อเซโดยมีฮอนช่วยประคองโดยที่ตนไม่สามารถเข้าไปช่วยได้ด้วยกำแพงความห่างเหินที่ตนกับผู้เป็นพ่อมีให้ต่อกันจนซันไม่กล้าที่จะเข้าไปช่วยประคองแม้ในใจลึก ๆ ของตนจะเป็นห่วงผู้เป็นพ่อของตนมากแค่ไหน แต่ทิฐิในใจก็ทำให้ซันทำได้เพียงยืนนิ่งอยู่กับที่ “คุณท่านรีบเข้าไปเยี่ยมคุณโนบิกันก่อนเถอะครับ” ฮอนพยายามเปลี่ยนเรื่องเพื่อไม่ให้นายท่านของตนเครียดมากไปกว่านี้  “ฉันขอเตือนแกเลยนะว่าให้เลิกคิดที่จะทำร้ายน้องได้แล้ว ถ้าแกไม่อยากต้องมานั่งเสียใจภายหลัง” ก่อนไปพ่อของซันและโนบิก็ไม่วายย้ำด้วยน้ำเสียงที่หวังว่าซันจะหยุดทำร้ายโนบิ ตลอดเวลาที่ทั้งสามพูดคุยกันอยู่นั้นอยู่ในสายตาของยูโรตลอด และทำให้ยูโรได้รู้ความจริงว่าซันกับโนบิเป็นพี่น้องกัน มีพ่อคนเดียวกัน “ไหนโนบิบอกว่าเป็นลูกคนเดียวไงวะ” ยูโรรำพึงกับตัวเองด้วยความสงสัยในสิ่งที่ตนได้รู้ หลังจากที่ฮอนและพ่อของโนบิจากไปแล้ว ซันที่เคยยืนอย่างมั่นคงก่อนหน้านี้ก็ค่อย ๆ ทรุดร่างลงนั่งคุกเข่ากับพื้นอย่างหมดแรง พร้อมกับน้ำตาที่ค่อย ๆ...

ตอนที่ 21 “ทุกคนควรรู้จักหัวใจตัวเอง..”

0
  หลังจากผู้ป่วยถูกพาเข้าไปทำการรักษาที่ห้องไอซียูเป็นที่เรียบร้อยแล้ว หมอและพยาบาลต่างก็พากันเข้าไปเพื่อช่วยเหลือผู้ป่วยรายนี้กันอย่างแข็งขัน เวลาผ่านไปนานนับชั่วโมงภายใต้ความร้อนใจของญาติผู้ป่วยที่นั่งรอด้วยความกระวนกระวาย และเป็นห่วงความปลอดภัยของผู้ป่วย เวลาผ่านไปนานหลายชั่วโมงกว่าหมอเจ้าของไข้จะเปิดประตูห้องฉุกเฉินออกมาพร้อมกับรายงานการรักษาของผู้ป่วย “หมอครับแม่ผมเป็นอย่างไรบ้างครับ” ญาติของผู้ป่วยรีบเข้าไปถามอาการของคนไข้ทันทีที่เห็นหมอเจ้าของไข้ก้าวออกมาจากห้องพักฉุกเฉิน “หมอขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับ คนไข้มีภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน หมอพยายามช่วยเหลืออย่างเต็มที่แล้ว แต่ก็ไม่สามารถยื้อชีวิตของผู้ป่วยเอาไว้ได้” ทันทีที่หมอบอกข่าวร้ายเสร็จหมอเจ้าของไข้ก็กลับเข้าไปในห้องฉุกเฉินอีกครั้ง หลังจากทราบข่าวของการจากไปอย่างไม่มีวันกลับเขาก็ค่อยๆทรุดร่างลงกับพื้นอย่างหมดแรง  ไม่มีอีกแล้วรอยยิ้มในทุก ๆ เช้า ที่คอยส่งให้ลูกชายสุดที่รักออกไปผจญกับโลกภายนอก ไม่มีอีกแล้วสายตาคู่ที่อบอุ่นของผู้หญิงที่สวยที่สุดในโลกที่เฝ้ามองการกลับมาของลูก ไม่มีอีกแล้วคำพูดหวานๆที่เต็มไปด้วยความนุ่มนวล และความมั่นใจในเวลาที่ต้องต่อสู้กับทุก ๆ เรื่อง “ลูกทำได้อยู่แล้ว ลูกของแม่เก่งเสมอ” ไม่มีอีกแล้วสองมือที่แสนอบอุ่นที่คอยประคองกอบกุมเวลาที่เค้าท้อแท้และร้องไห้ ไม่มีอีกแล้วตักนุ่มๆ อกอุ่นๆ ที่ปลอดภัยของผู้หญิงที่เรียกตัวเองว่าแม่ และจากนี้ไปจะไม่มีอีกแล้วกับคำว่า “ฝันดีนะคนดีของแม่” จากนางฟ้าในบ้านที่กล่อมลูกชายคนนี้ให้หลับฝันดีทุกคืน  “แม่” เสียงตะโกนออกมาจากภาพในฝัน ที่มักจะออกมาพร้อมน้ำตาของผู้ชายที่จิตใจเต็มไปด้วยรอยแค้น ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของลานจอดเข้ามาเคาะกระจกรถของซันเมื่อเห็นว่ารถของซันมาจอดที่ลาดจอดของโรงพยาบาลนานแล้วแต่ก็ไม่เห็นซันก้าวออกมาจากรถ จนท.จึงได้มาลองเคาะกระจกรถดูให้แน่ใจเผื่อมีเหตุการณ์ผิดปกติขึ้นเขาจะได้ดำเนินการช่วยเหลือได้ทัน ซันค่อยๆลืมตารับแสงอย่างช้า ๆ ลดกระจกรถลงก่อนจะพูดกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนนั้น “ไม่เป็นไรครับ ผมคิดอะไรนิดหน่อยจนเผลอหลับไปนะครับ” “อ้อ...ครับ” หลังจากเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเห็นว่าไม่มีอะไรแล้วจึงได้ขอตัวกลับไป “นี่เราฝันร้ายถึงเหตุการณ์วันนั้นอีกแล้วเหรอ” ซันคิดกับตัวเองในใจ ตั้งแต่เมื่อสายๆ...

ตอนที่ 20 “หัวใจคุยกันในทะเลได้ด้วย…”

0
“พี่ฝุ่นเรื่องเมื่อคืนมันมีอะไรมากกว่าที่ผมเห็นในคลิปใช่ไหมครับ” โนบิกระซิบเบาๆถามพี่ฝุ่น “ไว้เคลียร์ปัญหาตรงนี้แล้วพี่จะเล่าให้ฟังนะคนดี” พี่ฝุ่นกระซิบบอกผมโดยที่ไม่ทันรู้ตัวเองเลยสักนิดเดียวว่าเมื่อครู่พี่ฝุ่นเผลอเรียกโนบิว่าอะไรแต่โนบิได้ยินและรับรู้มันทุกคำ “ถ้างั้นฉันก็ขอสั่งทุกคนเลยนะว่าให้ทุกคนลบคลิปที่ได้รับมาออกจากเครื่องให้หมด อย่าให้มีคลิปนี้หลุดไปที่อื่นเด็ดขาด และขอให้ทุกคนลืมเรื่องนี้ไปเลยได้ยิ่งดี จนกว่าฉันจะหาตัวคนปล่อยคลิปและวางยาโนบิน้องสุดที่รักของฉันได้ ฉันขอทุกคนที่นี่แค่นี้ทำให้ได้ไหม” พี่เล็กน้อยขอร้องทุกคนที่อยู่ที่นี่ทั้งหมด “โดยเฉพาะเธอก็อปปี้เพราะเครื่องของเธอคือต้นตอของการปล่อยคลิปเธอต้องลบออกให้หมดไหนมาให้ฉันดูหน่อยสิว่ามีคลิปหรือภาพอย่างอื่นอีกไหม” พี่เล็กหันไปสั่งความกับพี่ก็อปปี้พร้อมกับขอดูโทรศัพท์ของเธอ พี่ก็อปปี้ยอมส่งโทรศัพท์ให้กับพี่เล็กน้อยอย่างเสียไม่ได้  “ปลดล๊อคให้ด้วยสิยะ” พี่เล็กส่งโทรศัพท์คืนให้พี่ก็อปปี้เพื่อปลดล๊อครหัสผ่าน  หลังจากพี่ก็อปปี้ปลดล๊อคโทรศัพท์ให้พี่เล็กน้อยแล้วพี่เล็กน้อยก็จัดการเข้าไปดูไฟล์ที่อยู่ในโทรศัพท์ของพี่ก็อปปี้ก่อนจะจัดการลบคลิปและภาพทั้งเจ้าปัญหาทั้งหมดในเครื่องของพี่ก็อปปี้จนไม่มีเหลือ รวมทั้งหันไปย้ำกับคนอื่น ๆด้วยเรื่องที่ให้ลบคลิปที่ได้รับทิ้งทั้งหมด ผมรู้สึกขอบคุณและซึ้งในน้ำใจของพี่เล็กน้อยมาก ถึงแม้เรื่องที่เกิดขึ้นกับผมเมื่อคืนนี้ผมจะจำมันไม่ได้ก็ตาม แต่เพียงแค่ได้เห็นว่าพี่เล็กน้อยรุ่นพี่ในคณะของผมคนนี้ยังคงเชื่อใจและไว้ใจผมกับพี่ฝุ่นว่าจะไม่ทำเรื่องไม่ดีอย่างที่คนอื่น ๆ เข้าใจ แค่นี้ผมก็ไม่รู้จะตอบแทนความเชื่อใจและไว้ใจที่พี่เล็กน้อยมอบให้นี้อย่างไรแล้ว  โนบิคิดในใจ “ขอบคุณทุกคนอีกครั้ง งั้นแยกย้ายไปกินข้าวกินปลากันได้แล้ว” พี่เล็กน้อยพูดตัดบทเมื่อเหตุการณ์เข้าสู่ภาวะปกติ  ถึงแม้เหตุการณ์จะเข้าสู่ภาวะปกติแล้ว แต่ทำไมโนบิกลับรู้สึกว่าเหตุการณ์นี้มันยังมีอะไรมากกว่านี้นะ ดังนั้นเมื่อคนอื่น ๆ แยกย้ายกันไปจับจองที่นั่งทานอาหารเช้าที่ทางที่พักจัดไว้ให้กันแล้ว โนบิจึงลากมือพี่ฝุ่นให้ไปนั่งด้วยกันสองคน “จูงมือพี่แบบนี้ไม่กลัวเป็นข่าวกับพี่อีกหรือไง คลิปหลุดก็เพิ่งจะเกิดขึ้นไปหมาดๆเองนะ” ทันทีที่ได้ยินพี่ฝุ่นพูดแบบนั้นมือผมที่จับจูงมือของพี่ฝุ่นอยู่ก็ราวกับโดนของร้อน จนต้องรีบปล่อยมือ  โดยสายตาของก็อปปี้จับจ้องตลอดทุกวินาที ที่ทั้งสองคนนั้นเดินออกไป แต่ตอนนี้ไม่สามารถแสดงอาการได้มากเพราะเรื่องโทรศัพท์ถือเป็นชนักติดหลังของเธอ ในใจคิดแบบโกรธแต่ทำอะไรไม่ได้จริงๆ มองไปที่โนบิอย่างไม่ละสายตา ทันทีที่เราสองคนหาที่นั่งที่พอจะเป็นส่วนตัวได้แล้วโนบิก็ถามเข้าเรื่องทันที “พี่รู้เห็นเกี่ยวกับเรื่องเมื่อคืนนี้ด้วยหรือเปล่า” โนบิถามและแอบรอคอยอย่างคาดหวังที่จะได้ยินคำปฏิเสธจากพี่ฝุ่น เพราะถ้าหากพี่ฝุ่นมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้หัวใจของโนบิคงแหลกสลายไม่มีชิ้นดีเป็นแน่   “พี่ไม่รู้ไม่เห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้เลยนะ ตั้งแต่ที่พี่มีส่วนทำให้เรามีปัญหากับพ่อเพราะคลิปหลุดของเราสองคนครั้งนั้นพี่ก็ไม่เคยคิดจะทำร้ายเราอีกเลยนะ...

ตอนที่ 19 “ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียว…”

0
เหตุการณ์ตอนเย็นก่อนงานปาร์ตี้จะเริ่ม  “นายจะให้ฉันร่วมมือกับนายยังไง” ก็อปปี้ถามเมื่อเธอตัดสินใจแล้วว่าจะร่วมมือกับซันเพื่อแย่งฝุ่นมาเป็นของตนตามคำยุยงของซัน “เธอไม่ต้องทำอะไรหรอก แค่ส่งโทรศัพท์ของเธอมาให้ฉันก็พอที่เหลือฉันจัดการเอง” ซันบอก “นายคิดจะทำอะไร แล้วทำไมต้องเอาโทรศัพท์ของฉันด้วย ของนายก็มี” ก็อปปี้ยังคงไม่ยอมเชื่อใจและไว้ใจซันง่ายๆ “ก็ตามใจถึงเธอไม่ช่วยฉันก็สามารถจัดการเรื่องนี้คนเดียวได้อยู่แล้ว แต่เธอเตรียมตัวเสียไอ้ฝุ่นไปได้เลย” ซันขู่จบ ก็ทำเป็นไม่สนใจ และเตรียมที่จะเดินจากไป แต่กลับถูกก็อปปี้ดึงข้อมือของซันรั้งเอาไว้ “เดี๋ยวสิ.” ก็อปปี้เรียกซันไว้พร้อมกับส่งโทรศัพท์ของตัวเองให้ “ อ่ะ...” “...” ซันยิ้มพร้อมกับรับโทรศัพท์จากมือของก๊อปปี้ “บอกรหัสเข้าเครื่องเธอมาด้วยสิ”  “วุ่นวายจริงนายเนี่ย” ก็อปปี้บ่นแต่ก็ยอมบอกรหัสให้กับซัน “ YPPOC Love F2020”  “เป็นเอามากนะเธอเนี่ยะ ขนาดรหัสยังเป็นชื่อไอ้ฝุ่น” ซันเห็นรหัสแล้วพูดออกมา แบบคนที่ฉลาดสามารถแปลรหัสที่ก็อปปี้บอกได้คือ Coppy Love Foon 2020 “เรื่องของฉันน่า”  ก็อปปี้เตรียมที่จะเดินกลับไปสมทบกับคนอื่น ๆ เพื่อไม่ให้เป็นที่สงสัย เมื่อซันเห็นรหัส และแปลได้ก็ไม่ยากที่ซันจะจำรหัสของก็อปปี้ได้ขึ้นใจ “ฉันไปได้หรือยัง เสร็จเรื่องแล้วก็อย่าลืมเอาโทรศัพท์มาคืนฉันด้วยล่ะ” พูดจบก็อปปี้ก็เดินไปรวมพลกับคนอื่นๆทันที โดยไม่ทันได้เห็นรอยยิ้มมีเลศนัย จ๊วบ...จ๊วบ...อะ...อืม ...

ตอนที่ 18 “ไปโดนตัวไหนมาครับ…คุณหนู”

0
“เอาเด็ก ๆไปเก็บกระเป๋ากันให้เรียบร้อยแล้วลงมาเจอกันที่ชายหาด เดี๋ยวทีมงานจะถ่ายคลิปโปรโมทที่นั่นเลยนะคะ” ทีมงานแจ้งให้น้อง ๆดาวเดือนนำกระเป๋าไปเก็บและมารวมตัวกันที่ชายหาด “โนบิแกนอนกับใครอะ เรานอนกับพี่ว่าน” คิมเดือนคณะเกษตรถามผมขึ้นในตอนหนึ่งที่รุ่นพี่กำลังแจกกุญแจห้องเพื่อนำกระเป๋าเสื้อผ้าไปเก็บ (พี่ว่านเป็นรุ่นพี่จับฉลากแล้วได้มาเป็น บัดดี้ดูแลน้อง)    “ไม่รู้เหมือนกันอะ” ผมตอบพร้อมกับชูกุญแจห้องให้คิมดู งานนี้ดวงล้วน ๆ ที่จะได้ใครมาเป็นพี่บัดดี้ (ใจผมขอว่าอย่าเป็นพี่บัดดี้ที่ผมไม่อยากได้เลย สาธุ)  “เอองั้นไว้เจอกันที่ชายหาดแล้วกัน” คิมพูดจบก็หยิบกระเป๋าไปห้องพักพร้อมกับว่านรุ่นพี่เดือนคณะแพทย์ปีที่แล้วทันที ผมรับกุญแจ และดูหมายเลขห้องก่อนจะหยิบกระเป๋าที่พี่ฮอนเตรียมไว้ให้ขึ้นแล้วเดินไปที่ห้องพักเช่นกัน เมื่อมาถึงที่ห้องพักผมก็วางกระเป๋าไว้ในตู้เสื้อผ้า ก่อนจะคว้าผ้าเช็ดตัวเพื่อไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อเตรียมลงไปถ่ายคลิปโปรโมทที่ชายหาดตามเวลานัด ผมอาบน้ำไปก็ฮัมเพลงไปอย่างอารมณ์ดี หลังจากอาบน้ำเสร็จผมก็นุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวออกมาจากห้องน้ำเพราะรออยู่สักพักก็ยังไม่เห็นเพื่อนร่วมห้องเข้ามาเสียทีผมก็เลยคิดว่าผมคงได้นอนคนเดียว แต่สิ่งที่ผมเห็นเมื่อเปิดประตูห้องน้ำออกมาผมก็ต้องหลุดคำหยาบออกมาด้วยความตกใจ “เชี้ย!!!”   “เชี้ยเต็มหน้าพี่เลยนะเรา” พี่ฝุ่นคนที่ โนบิภาวนาว่าอย่าได้นอนห้องเดียวกันเลย อยู่ตรงเตียงนอน “พี่นอนห้องนี้เหรอพี่ฝุ่น” เป็นพี่ฝุ่นจริง ๆ หรือวะที่เป็นรูมเมทของผม “ทำไมเราจะไม่ให้พี่นอนด้วยหรือไง ห้องเราซื้อไว้หรอ” พี่ฝุ่นย้อนกลับมา ตกลงใครงอนใครกันแน่วะ...

ตอนที่ 17 “ง้อ..เท่านั้นที่ครองโลก”

0
“คุณหนูอย่าเพิ่งนอนครับไปอาบน้ำก่อนเร็ว ผมเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้แล้ว” ฮอนพยายามดึงตัวของโนบิให้ลุกจากที่นอนเพื่อไปอาบน้ำ หลังจากที่ฮอนพาโนบิไปทานอาหารที่ร้านริมน้ำที่ฮอนเคยพาโนบิไปก่อนหน้านี้ คุณหนูของฮอนเข้าสู่ภาวะหนังท้องตึงหนังตาหย่อนตามเคย แต่รอบนี้ฮอนไม่ยอมตามใจง่ายๆเพราะวันนี้ทั้งวัน ทั้งคู่ช่วยกันเก็บ และขนย้ายข้าวของมาจนเหงื่อเต็มตัว และถ้าไม่อาบน้ำคนดีของฮอนก็คงจะนอนไม่สบายเป็นแน่ คราวนี้ฮอนจึงทั้งดึงทั้งลากโนบิไปที่ห้องน้ำได้สำเร็จ “ถอดเสื้อผ้าก่อนครับ คนดีของพี่ฮอน” พร้อมยื่นผ้าเช็ดตัวส่งคุณหนูถึงอ่างอาบน้ำ “อาบก่อนครับจะได้สบายตัว หลับจะได้ฝันดี เชื่อพี่ฮอนนะครับ” องครักษ์ฮอนทำภาระกิจสำเร็จ เมื่อโนบิเข้าไปอาบน้ำเรียบร้อยแล้ว ฮอนก็ออกมาจัดกระเป๋าเสื้อผ้า รวมถึงเครื่องใช้สำหรับการไปเก็บตัวดาวเดือนที่ต่างจังหวัดในวันเสาร์และอาทิตย์นี้ แต่ในระหว่างที่ฮอนกำลังจัดกระเป๋าให้โนบิอยู่นั้น ฝุ่นก็ได้โทรศัพท์เข้ามาหาโนบิ Rrrr….Rrrrr เสียงสัญญาณโทรศัพท์ดังขึ้น ฮอนที่กำลังพับเสื้อทั้งตัวนอกตัวในใส่ลงไปในกระเป๋าเป้เดินทางของโนบิให้อยู่นั้น จึงเดินไปหยิบโทรศัพท์ของโนบิที่วางไว้บนโต๊ะหัวเตียงขึ้นมาดู ทันทีที่ฮอนเห็นว่าเป็นใครกันที่โทรมาฮอนจึงกดรับทันที Rrrr…Rrrr ทันทีที่ปลายสายเห็นว่ามีการกดรับก็พูดเข้าเรื่อง “ผมไม่ใช่คุณหนูโนบิ” ฮอนตอบปลายสายกลับไป “ต่อไปคุณไม่ต้องติดต่อ หรือเข้ามายุ่งวุ่นวายกับคุณหนูของผมอีก หลังจากนี้ผมจะเป็นคนคอยดูแลคุณหนูเอง ถ้าคุณไม่อยากให้คุณหนูต้องเดือดร้อนก็อยู่ให้ห่างจากคุณหนูโนบิซะ” ฮอนพูดบอกฝุ่นไปตามสาย ก่อนจะวางสายไปพร้อมกับลบเบอร์ติดต่อล่าสุดออกเพื่อไม่ให้โนบิรู้ว่าฝุ่นติดต่อมา ออกจากห้องน้ำมาด้วยผ้าขนหนูพันรอบตัว     “ตะกี้ใครโทรมาหรือครับ ผมเหมือนได้ยินเสียงโทรศัพท์” โนบิถามเมื่อออกมาจากห้องน้ำแล้วโดยนุ่งเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียว “โทรศัพท์ของพี่เองครับ...

ตอนที่ 16 “ความผิดโดยสุจริต..หรือตั้งใจ”

0
วันนี้เป็นอีกวันที่ก็อปปี้มาที่ร้าน จุดประสงค์ของเธอไม่ใช่แค่ต้องการมาทานอาหารที่ร้านเท่านั้น แต่เหตุผลที่ทำให้เธอมาที่ร้านแห่งนี้บ่อย ๆ ก็เพราะเธอต้องการมาเจอกับฝุ่นชายหนุ่มที่เธอหมายปองนั้นเอง และดูเหมือนการมาที่ร้านของก๊อปปี้จะทำให้กำแพงที่ฝุ่นตั้งเอาไว้กับการที่จะไม่สนใจใครค่อยๆลดลงเรื่อย ๆ จนตอนนี้ฝุ่นเริ่มมีความรู้สึกดี ๆ ให้กับก๊อปปี้บ้างอยู่เหมือนกัน เช่นตอนนี้ที่ฝุ่นยอมที่จะหยุดคุยกับก๊อปปี้เหมือนทุกทีที่เธอมาทานอาหารที่ร้าน “พี่ฝุ่นนี่ขยันจังเลยนะคะ ก็อปปี้มาที่ร้านนี้ทีไรก็ไม่เคยเห็นพี่ฝุ่นหยุดพักเลยสักวัน ถ้าใครได้เป็นแฟนคงจะมีความสุข มีแฟนทั้งหล่อ ทั้งขยัน ” ก็อปปี้ออกตัวแรง เพื่อหาเรื่องชวนฝุ่นคุยเหมือนเช่นทุกครั้งที่เธอมาทานอาหารที่ร้านนี้ “โอ๊ยก็เกินไป ...ใครจะมาชอบพี่” พูดเหมือนกึ่งรับกึ่งถอย “ทำไงได้ล่ะครับ พี่ต้องทำงานเลี้ยงตัวเอง ทั้งค่าใช้จ่าย ค่าเรียน มันทำให้พี่ไม่สามารถอยู่เฉยๆโดยไม่ทำงานได้เลยนะครับ และที่สำคัญเรื่องแฟนสำหรับพี่ยังไม่คิดหรอกครับ” ฝุ่นก็ยังคงตอบก๊อปปี้ไปตามตรงเช่นเดิม เป็นเพราะฝุ่นถูกเรียกว่าเด็กกำพร้ามาแต่เด็ก ถึงแม้จะได้รับความเมตตาจากครอบครัวที่รับอุปการะเป็นลูกบุญธรรม แต่ฝุ่นก็ยังคงโชคร้ายเมื่อครอบครัวที่รับฝุ่นไปเลี้ยงประสบเคราะห์กรรมโดยไฟคลอกเสียชีวิตทั้งครอบครัวในวันคล้ายวันเกิดของฝุ่นนั้นเอง และเพราะเหตุนี้จึงทำให้ฝุ่นไม่คิดจะรักใคร ไม่กล้ารักใคร หรือคิดจะมอบหัวใจให้ใครอีก เพราะเค้าไม่อยากที่จะเสียคนที่เค้ารักไปอีก  แต่ตอนนี้กำแพงหนาที่ฝุ่นสร้างเอาไว้ กำลังค่อยๆถูกทำร้ายด้วยคนสองคน...

ตอนที่ 15 “แอบชอบ..ก็คือแอบชอบ ให้ทำไง..”

0
“โนบิ...โนบิ” มาอีกแล้วเสียงปริศนานี้เรียกชื่อของผมอีกแล้ว “อย่าเข้าใจฝุ่นผิดนะโนบิ” ทำไมคุณถึงรู้จักพี่ฝุ่นผมถามตัวเองในใจ “โนบิ” เสียงเรียกชื่อผมดังอีกแล้ว ผมพยายามลืมตาแต่ก็ลืมไม่ได้ แล้วความรู้สึกเหมือนมีอะไรนุ่มๆมาอยู่ที่ริมฝีปากตอนนี้มันคืออะไร  “ผมชอบคุณหนูนะครับ ถึงขั้นรักเลยก็ว่าได้...คุณหนูโนบิ...เจ้าชายน้อยของผม” เสียงพี่ฮอนนี่นา ทั้งเสียงที่อยู่ในหัวของผมกับเสียงที่ผมได้ยินอยู่ในขณะนี้ตีกันจนวุ่นไปหมด จนผมจับต้นชนปลายไม่ได้ว่าเสียงไหนเป็นเสียงจริงกันแน่ ผมพยายามลืมตาแต่สุดท้ายผมก็หลับลงไปอีกครั้งหนึ่งพร้อมกับหัวใจของผมที่กลับมานิ่งสงบลง และรอยสัมผัสแสนอบอุ่นบริเวณหน้าผาก ณ ขณะนั้น -ซัน- หลังจากที่ผมขับรถกลับไปส่งเจเดนน้องรหัสของผมที่บ้านเรียบร้อยแล้ว ผมก็ขับรถกลับมาที่คอนโดของตัวเองอย่างอารมณ์ดีที่วันนี้ผมสามารถทำให้พ่อได้มาเห็นภาพลูกชายสุดที่รักอย่างโนบิกำลังจูบอยู่กับผู้ชาย  ผมฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีขณะก้าวเข้ามาในห้อง และทันทีที่ผมวางกระเป๋าและข้าวของไว้บนโต๊ะเรียบร้อยแล้วไฟในห้องของผมก็ถูกเปิดขึ้นโดยที่ผมไม่ใช่คนเปิด “อารมณ์ดีเชียวนะเจ้าซัน” เสียงครึมๆ ที่ผมได้ยินหลังจากปิดประตูห้องเรียบร้อย “พ่อ” ผมหันไปตามเสียงทันทีก่อนจะเรียกพ่อออกมาเมื่อรับรู้ว่าคนที่ถือวิสาสะเข้ามาในห้องของผมนั้นเป็นใคร และภาพที่ผมเห็นก็คือพ่อของผมที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาพร้อมกับกอดอก รวมถึงรังสีความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากสายตา และหน้าตาของท่าน “แกไปทำอะไรมาล่ะถึงได้อารมณ์ดีขนาดนี้” พ่อถามอย่างกดดันโดยที่ไม่คิดจะหันมามองหน้าของผมเลยแม้แต่น้อย ในเมื่อไม่อยากมองหน้าผม ผมก็ไม่สนใจเลือกที่จะสร้างกำแพงหินขึ้นมาปกป้องตัวเองจากความเย็นชาที่กำลังได้รับจากพ่อบังเกิดเกล้าของตัวเอง “ผมไปสังสรรค์กับเพื่อนมาก็ต้องมีความสุขเป็นธรรมดาสิครับ” ผมตอบพ่อไปพร้อมกับเดินไปกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนโซฟากลางห้องของตัวเอง ก่อนจะยกโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาเล่นราวกับไม่ใส่ใจถึงท่าทีและการมาถึงของพ่อแม้แต่น้อย ในเมื่อไม่สนใจผมก่อนแล้วทำไมผมต้องสนใจท่านด้วย ซันคิดแบบเอาชนะ “เจ้าซัน” เมื่อพ่อของผมเห็นท่าทีไม่สนใจอะไรของผมท่านถึงกลับนั่งไม่ติดต้องลุกขึ้นมาคว้าโทรศัพท์ของผมแล้วขว้างมันทิ้งลงไปบนที่นอน ผมมองตามโทรศัพท์ที่พ่อของผมขว้างมันออกไป ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองท่านด้วยท่าทีไม่พอใจ “ไปนั่งคุยกับฉันดี ๆ ฉันมีเรื่องต้องพูดกับแกเจ้าซัน” “หึ...” ผมเค้นเสียงหึออกมาเบาๆราวกับจะยิ้มเยาะตัวเอง แต่ผมก็ยอมก้าวออกจากโซฟาเดินไปนั่งยังโซฟาที่อยู่ภายในห้องพักของผม “พ่อมีเรื่องอะไรจะพูดกับลูกนอกคอกอย่างผมคนนี้ล่ะครับ หรือว่าเกิดพิศวาสลูกคนนี้ขึ้นมา” ผมพูดยียวนใส่ท่านพร้อมกับกระแทกก้นลงนั่งบนโซฟาต่อ “เรื่องที่เกิดขึ้นกับน้องฝีมือแกใช่ไหมเจ้าซัน” พ่อพูดเข้าเรื่องทันทีโดยไม่มีการเกริ่นนำใดๆ “น้องผมคนไหนละครับ”...