ตอนที่ 23 “เสียงหัวใจเต้นดังกว่า เสียงรถไฟ”

0
รถคันใหญ่จอดพร้อมกับมีคนขับรถคนใหม่ลงมา “พี่ฮอนไปไหนล่ะครับทำไมพี่ฮอนไม่มารับผม” โนบิถามคนขับรถคนใหม่ที่พ่อของตนส่งมาดูแลตนแทนฮอนทันทีที่พบว่าคนที่มารับตนเย็นนี้ไม่ใช่พี่ฮอน ที่มาดูแลคุณหนูแทนฮอน “คุณท่านให้คุณฮอนลาพักร้อนนะครับ” พี่อั๋นคนขับรถที่พ่อส่งมาทำหน้าที่แทนพี่ฮอนบอกโนบิตามที่พ่อของโนบิสั่งไว้เพราะไม่ต้องการให้โนบิรู้เรื่องที่ตนสั่งพักงานฮอนหนึ่งเดือน “ดีเหมือนกันพี่ฮอนได้ลาพักร้อนบ้างจะได้ไปพักผ่อน” เมื่อได้ยินดังนั้นโนบิจึงไม่ได้ติดใจสงสัยอะไร และไม่รู้สักนิดว่าที่ฮอนหายไปเพราะถูกพ่อของตนสั่งพักงาน “พี่อั๋นแล้วพี่ฮอนลาพักร้อนแบบนี้ พี่ฮอนจะมาดูผมประกวดดาวเดือนไหมครับ” โนบิไม่วายถามถึงเรื่องนี้ “คุณหนูประกวดวันไหนครับเดี๋ยวผมบอกพี่ฮอนกับคุณท่านให้ครับ” พี่อั๋นถามผมจึงบอกกำหนดวันประกวดดาวเดือนให้พี่อั๋นไปเตือนพ่อกับแม่แล้วก็พี่ฮอนให้มาเป็นกำลังใจในวันประกวดด้วย “อีกสามอาทิตย์ครับพี่อั๋น วันนั้นพี่อั๋นก็อย่าลืมมาให้กำลังใจผมด้วยนะครับ” โนบิไม่วายชวนพี่อั๋นด้วย ระหว่างที่อั๋นกำลังขับรถพาโนบิกลับคอนโด อยู่ ๆ โนบิก็อยากไปหาฝุ่นที่ร้านของภัทรเพราะตั้งแต่ที่เกิดเรื่องจนตนออกจากโรงพยาบาลโนบิยังไม่ได้เจอกับฝุ่นเลย โนบิจึงได้บอกพี่อั๋นให้พาตนไปทานข้าวที่ร้านของภัทรก่อนกลับคอนโด  พี่อั๋นที่ไม่ได้รู้เรื่องระหว่างฝุ่นกับโนบิเพราะเพิ่งมาดูแลโนบิหลังจากฮอนถูกสั่งพักงาน ทำให้อั๋นเข้าใจว่าโนบิแค่ต้องการจะไปทานอาหารก่อนกลับห้องตามปกติ พี่อั๋นจึงขับรถพาโนบิไปที่ร้านของภัทรตามคำบอกของโนบิทันที “ร้าน Crown Café ยินดีต้อนรับ อ้าวโนบิหายดีแล้วหรือเรา” พี่ภัทรกล่าวทักทายลูกค้าตามปกติแต่เมื่อหันมาเห็นว่าเป็นผมจึงได้ทักผมขึ้นมาทันที “หายแล้วครับพี่  แล้วพี่ฝุ่นไม่อยู่เหรอครับ” ผมถามเข้าเรื่องทันที “ฝุ่นไม่อยู่หรอกโนบิมันกลับบ้านต่างจังหวัด บ้านเด็กกำพร้านะ เห็นว่าที่บ้านเด็กกำพร้ามีปัญหา นี่ก็เพิ่งจะออกไปก่อนหน้าเราไม่เกิน 2 นาทีเอง” พี่ภัทรบอก ทันทีที่ผมได้ยินว่าพี่ฝุ่นเพิ่งออกไปผมก็รีบบอกลาพี่ภัทรพร้อมกับรีบวิ่งออกไปทันที “พี่อั๋นออกรถเลยครับเร็ว” ผมเร่งพี่อั๋นทันทีในใจก็ภาวนาขอให้ทันพี่ฝุ่น พร้อมหยิบมือถือกดโทรเข้าเครื่องฝุ่น แต่ไม่มีสัญญาณตอบรับได้แต่ได้ยินเสียง ตืด ตืด...

ตอนที่ 30.1 “หัวใจของฮอน องค์รักษ์ที่พร้อมจะรักอย่างไม่มีเงื่อนไข”

0
ทางด้านของฝุ่น หลังจากที่เขาได้ยินเสียงวิทยุสื่อสารของตำรวจด้านใน แจ้งขอกำลังสนับสนุนเพราะตามหาโนบิไม่พบ ด้วยความร้อนใจตอนที่ลุงเจมส์ไปรับโทรศัพท์จากสาวใช้ที่ชื่อฝน ฝุ่นได้จังหวะเลยแอบหนีออกมาเพื่อตามหาโนบิ ฝุ่นเดินตามหาโนบิไปรอบ ๆ โกดังและพยายามเงี่ยหูฟังเสียงที่ดังอยู่โดยรอบ ในใจก็ภาวนาขอให้ตนเองสามารถตามหาโนบิได้พบโดยไม่อนาทรร้อนใจกับอาการเจ็บที่บริเวณหน้าอกด้านขวาตำแหน่งของหัวใจที่ถูกยิงก่อนหน้านี้เลยแม้แต่น้อย “อย่าเป็นอะไรไปนะโนบิ วอนช่วยดูแลโนบิ ช่วยให้ฉันตามหาโนบิพบด้วยเถอะนะ” ฝุ่นได้แต่ภาวนาแบบนี้ไปตลอดทาง ตึกตัก...ตึกตัก... ยิ่งฝุ่นฝืนตัวเองมากเท่าไรหัวใจของฝุ่นก็ยิ่งเต้นแรงจนมันเจ็บและชาไปหมด แต่ฝุ่นก็ยังคงฝืนร่างกายของตนเองต่อไป “อย่าเพิ่งเป็นอะไรไปตอนนี้นะมึงไอ้ฝุ่น ขอให้ได้เจอโนบิก่อนเถอะนะ” ฝุ่นพูดกับตัวเองในใจ ทางด้านของโนบิ โนบิถูกจับตัวมาเรียกค่าไถ่ตอนนี้ลูกน้องของคนร้ายจับตัวของโนบิมาขังไว้ในตู้คอนเทนเนอร์ แรก ๆ อากาศภายในตู้ก็เย็นเพียงธรรมดาแต่ตอนนี้โนบิเริ่มรู้สึกเหมือนอากาศภายในตู้เริ่มเย็นขึ้นเรื่อย ๆ จนตอนนี้ฟันของโนบิกระทบกันดังกึก ๆ และเพราะตอนนี้โนบิถูกมัดทั้งมือและเท้ารวมทั้งปากทำให้โนบิไม่สามารถตะโกนให้คนช่วยได้ โนบิค่อย ๆ คลานไปที่ประตูของตู้คอนเทนเนอร์เมื่อได้ยินเหมือนเสียงฝีเท้าของใครสักคนกำลังเดินมาที่นี่โนบิพยายามใช้เท้าที่ถูกมัดอยู่ถีบไปที่ประตูของตู้คอนเทนเนอร์เพื่อให้คนด้านนอกได้ยิน                                   ...

ตอนที่ 30.2 “หัวใจของซัน พี่ที่ขอทำเพื่อน้องเพียงสักครั้งเพื่อแก้ไขทุกอย่าง”

0
ทางด้านของฝุ่น หลังจากที่เขาได้ยินเสียงวิทยุสื่อสารของตำรวจด้านใน แจ้งขอกำลังสนับสนุนเพราะตามหาโนบิไม่พบ ด้วยความร้อนใจตอนที่ลุงเจมส์ไปรับโทรศัพท์จากสาวใช้ที่ชื่อฝน ฝุ่นได้จังหวะเลยแอบหนีออกมาเพื่อตามหาโนบิ ฝุ่นเดินตามหาโนบิไปรอบ ๆ โกดังและพยายามเงี่ยหูฟังเสียงที่ดังอยู่โดยรอบ ในใจก็ภาวนาขอให้ตนเองสามารถตามหาโนบิได้พบโดยไม่อนาทรร้อนใจกับอาการเจ็บที่บริเวณหน้าอกด้านขวาตำแหน่งของหัวใจที่ถูกยิงก่อนหน้านี้เลยแม้แต่น้อย “อย่าเป็นอะไรไปนะโนบิ วอนช่วยดูแลโนบิ ช่วยให้ฉันตามหาโนบิพบด้วยเถอะนะ” ฝุ่นได้แต่ภาวนาแบบนี้ไปตลอดทาง ตึกตัก...ตึกตัก... ยิ่งฝุ่นฝืนตัวเองมากเท่าไรหัวใจของฝุ่นก็ยิ่งเต้นแรงจนมันเจ็บและชาไปหมด แต่ฝุ่นก็ยังคงฝืนร่างกายของตนเองต่อไป “อย่าเพิ่งเป็นอะไรไปตอนนี้นะมึงไอ้ฝุ่น ขอให้ได้เจอโนบิก่อนเถอะนะ” ฝุ่นพูดกับตัวเองในใจ ทางด้านของโนบิ โนบิถูกจับตัวมาเรียกค่าไถ่ตอนนี้ลูกน้องของคนร้ายจับตัวของโนบิมาขังไว้ในตู้คอนเทนเนอร์ แรก ๆ อากาศภายในตู้ก็เย็นเพียงธรรมดาแต่ตอนนี้โนบิเริ่มรู้สึกเหมือนอากาศภายในตู้เริ่มเย็นขึ้นเรื่อย ๆ จนตอนนี้ฟันของโนบิกระทบกันดังกึก ๆ และเพราะตอนนี้โนบิถูกมัดทั้งมือและเท้ารวมทั้งปากทำให้โนบิไม่สามารถตะโกนให้คนช่วยได้ โนบิค่อย ๆ คลานไปที่ประตูของตู้คอนเทนเนอร์เมื่อได้ยินเหมือนเสียงฝีเท้าของใครสักคนกำลังเดินมาที่นี่โนบิพยายามใช้เท้าที่ถูกมัดอยู่ถีบไปที่ประตูของตู้คอนเทนเนอร์เพื่อให้คนด้านนอกได้ยิน ตึ้ง...ตึ้ง เสียงโนบิใช้เท้าถีบไปที่ประตูของตู้คอนเทนเนอร์ดังพอจะทำให้คนด้านนอกได้ยิน ในใจโนบิก็ภาวนาขอให้มีใครสักคนด้านนอกได้ยินเสียงและพาผมออกไปจากความทรมานนี้เสียที ต่อให้เป็นคนร้ายพวกนั้นก็ยังดี ก่อนสติของโนบิค่อย ๆ หมดลงไปเรื่อย ๆ จากความเย็นที่อยู่ด้านใน “อ้วยอ้วย (ช่วยด้วย)” โนบิพยายามร้องให้คนช่วยและดูเหมือนคำขอของผมจะเป็นจริงเมื่อประตูของตู้คอนเทนเนอร์ค่อย ๆ เปิดขึ้นเรื่อย ๆ ทีละนิด ๆ  และทันทีที่ผมเห็นใบหน้าของคนที่เปิดประตูมาผมก็ร้องเรียกออกมาด้วยความดีใจเพราะคนที่มาช่วยผมก็คือ “อี้ออน (พี่ฮอน)” โนบิร้องเรียกพี่ฮอนออกมาด้วยเสียงอู้อี้เพราะถูกมัดปากอยู่ “คุณหนูโนบิ” พี่ฮอนเข้ามาด้านในตู้คอนเทนเนอร์และพยายามจะช่วยแก้มัดให้ผม ในช่วงที่พี่ฮอนกำลังช่วยแก้มัดให้ผมอยู่นั้นโดยไม่ทันระวังแขนของพี่ฮอนไปโดนปุ่มอัตโนมัติของตู้คอนเทนเนอร์เข้าทำให้ระบบปิดประตูของตู้คอนเทนเนอร์ทำงาน ทำให้เราสองคนติดอยู่ด้านในซึ่งตู้นี้เป็นระบบเปิดจากด้านนอกโดยที่เราสองคนไม่ทันรู้ตัว “ไม่เป็นไรแล้วนะครับคุณหนูพี่ฮอนมาช่วยแล้ว” พี่ฮอนแกะผ้าปิดปากให้ผม ก่อนจะมาแก้มัดมือและเท้าให้ผม “พี่ฮอนผมหนาว” ผมพูดด้วยเสียงสั่น ๆ  “อดทนไว้นะครับคุณหนูผมมาช่วยแล้ว” พี่ฮอนถอดเสื้อสูทมาคลุมตัวของผมไว้เพื่อให้ความอบอุ่น “เราออกไปจากที่นี่กันเถอะครับคุณหนู”...

ตอนที่ 30.4 “หัวใจของฝุ่น ทุกครั้งที่ผมรักใครผมจะสูญเสียคนที่ผมรัก แต่ครั้งนี้ผมได้อยู่กับคนที่ผมรักตลอดไป”

0
ทางด้านของฝุ่น หลังจากที่เขาได้ยินเสียงวิทยุสื่อสารของตำรวจด้านใน แจ้งขอกำลังสนับสนุนเพราะตามหาโนบิไม่พบ ด้วยความร้อนใจตอนที่ลุงเจมส์ไปรับโทรศัพท์จากสาวใช้ที่ชื่อฝน ฝุ่นได้จังหวะเลยแอบหนีออกมาเพื่อตามหาโนบิ ฝุ่นเดินตามหาโนบิไปรอบ ๆ โกดังและพยายามเงี่ยหูฟังเสียงที่ดังอยู่โดยรอบ ในใจก็ภาวนาขอให้ตนเองสามารถตามหาโนบิได้พบโดยไม่อนาทรร้อนใจกับอาการเจ็บที่บริเวณหน้าอกด้านขวาตำแหน่งของหัวใจที่ถูกยิงก่อนหน้านี้เลยแม้แต่น้อย “อย่าเป็นอะไรไปนะโนบิ วอนช่วยดูแลโนบิ ช่วยให้ฉันตามหาโนบิพบด้วยเถอะนะ” ฝุ่นได้แต่ภาวนาแบบนี้ไปตลอดทาง ตึกตัก...ตึกตัก... ยิ่งฝุ่นฝืนตัวเองมากเท่าไรหัวใจของฝุ่นก็ยิ่งเต้นแรงจนมันเจ็บและชาไปหมด แต่ฝุ่นก็ยังคงฝืนร่างกายของตนเองต่อไป “อย่าเพิ่งเป็นอะไรไปตอนนี้นะมึงไอ้ฝุ่น ขอให้ได้เจอโนบิก่อนเถอะนะ” ฝุ่นพูดกับตัวเองในใจ ทางด้านของโนบิ โนบิถูกจับตัวมาเรียกค่าไถ่ตอนนี้ลูกน้องของคนร้ายจับตัวของโนบิมาขังไว้ในตู้คอนเทนเนอร์ แรก ๆ อากาศภายในตู้ก็เย็นเพียงธรรมดาแต่ตอนนี้โนบิเริ่มรู้สึกเหมือนอากาศภายในตู้เริ่มเย็นขึ้นเรื่อย ๆ จนตอนนี้ฟันของโนบิกระทบกันดังกึก ๆ และเพราะตอนนี้โนบิถูกมัดทั้งมือและเท้ารวมทั้งปากทำให้โนบิไม่สามารถตะโกนขอให้คนช่วยได้ โนบิค่อย ๆ คลานไปที่ประตูของตู้คอนเทนเนอร์เมื่อได้ยินเหมือนเสียงฝีเท้าของใครสักคนกำลังเดินมาที่นี่โนบิพยายามใช้เท้าที่ถูกมัดอยู่ถีบไปที่ประตูของตู้คอนเทนเนอร์เพื่อให้คนด้านนอกได้ยิน ตึ้ง...ตึ้ง เสียงโนบิใช้เท้าถีบไปที่ประตูของตู้คอนเทนเนอร์ดังพอจะทำให้คนด้านนอกได้ยิน ในใจโนบิก็ภาวนาขอให้มีใครสักคนด้านนอกได้ยินเสียงและพาผมออกไปจากความทรมานนี้เสียที ต่อให้เป็นคนร้ายพวกนั้นก็ยังดี ก่อนสติของโนบิค่อย ๆ หมดลงไปเรื่อย ๆ จากความเย็นที่อยู่ด้านใน ทางด้านของฝุ่น ฝุ่นพยายามออกตามหาจนได้ยินเสียงดังมาจากตู้คอนเทนเนอร์ตู้หนึ่ง ฝุ่นจึงลองเรียกคนด้านในดู “โนบิ นายอยู่ในนี้หรือเปล่า” ฝุ่นพยายามเรียกคนที่อยู่ด้านในพร้อมกับภาวนาให้คนที่อยู่ด้านในเป็นโนบิอย่างที่เขาคิดไว้ โนบิเมื่อได้ยินเสียงเรียกจึงฝืนลืมตาและพยายามประคองสติของตัวเองให้กลับมาอีกครั้ง “อ้วยอ้วย (ช่วยด้วย)” โนบิพยายามร้องขอให้คนที่อยู่ด้านนอกช่วยและดูเหมือนคำขอของเขาจะเป็นจริงเมื่อตนได้ยินเสียงที่พยายามเปิดประตูตู้คอนเทนเนอร์อยู่ทางด้านนอก  ทางด้านของฝุ่นเมื่อได้ยินดังนั้นฝุ่นก็พยายามจะเปิดประตูของตู้คอนเทนเนอร์ และจากการพยายามออกแรงเพื่อเปิดตู้คอนเทนเนอร์แผลจากการถูกยิงที่หน้าอกก็เกิดปริแตกจนเลือดค่อย ๆ ไหลซึมออกมาไม่หยุดแม้จะมีผ้าปิดแผลที่ลุงเจมส์ทำแผลไว้ให้ก่อนหน้านี้แล้วก็ตาม แต่ฝุ่นไม่มีเวลาสนใจเลือดที่ไหลไม่หยุดอยู่นั้น ไหนจะอาการเจ็บและแน่นหน้าอกที่ค่อย ๆ เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบหายใจไม่ออก “คุณฝุ่น...ผมช่วยครับ” ในช่วงที่ผมเกือบจะหมดแรงคุณฮอนกับทีมตำรวจก็ได้เข้ามาช่วยผมเปิดตู้คอนเทนเนอร์  ก่อนที่ตู้คอนเทนเนอร์จะเปิดออกช้า ๆ...

ตอนที่ 1 “มันวูบไป”

0
  การสนทนาของหนุ่มที่สูงวัย และหนุ่มน้อยหน้าตี๋ชื่อว่าโนบิ “คุณหนูจะอยู่ที่หอนี้จริงๆหรือครับ” “ใช่ครับ” “ทำไมคุณหนูไม่อยู่ที่คอนโดที่คุณพ่อซื้อให้ล่ะครับ หลังจากลุงโยชิพ่อบ้านประจำตัวของผมที่มาคุมการขนย้ายข้าวของเข้าหอใหม่ของผมเสร็จ ลุงโยชิก็หันมาถามผมเพื่อความแน่ใจ เมื่อเห็นสภาพของหอขนาดกลางเก่ากลางใหม่ และสภาพห้องที่ไม่เล็กไม่ใหญ่แต่เมื่อเทียบกับห้องที่คอนโดของผมแล้วห้องนี้ก็ยังถือเล็กกว่าอยู่ดี “คอนโดที่พ่อซื้อให้มันอยู่ไกลจากมหาวิทยาลัยผมขี้เกียจขับรถ อยู่หอนี้ใกล้มหาวิทยาลัยดี อีกอย่างปีหนึ่งกิจกรรมเยอะจะตาย ไหนจะเรียนพื้นฐาน ไหนจะรับน้อง ไหนจะกิจกรรมอื่นๆอีกตั้งมากมาย ผมบ่นเพราะหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาผมลองไปอยู่คอนโดที่พ่อจัดการให้แล้วมันเป็นอย่างที่ผมพูดจริงๆ ให้ผมขับรถไปกลับระหว่างมหาวิทยาลัยกับคอนโดไม่ไหวหรอกครับ ยิ่งขับแบบไม่รู้ทาง มีหวังตื่นเช้า กลับดึก ไม่ได้พักผ่อนกันพอดี” ผมตอบลุงโยชิไปซะยาว “ก็ผมบอกว่าจะให้คนมาคอยขับรถรับส่งให้คุณหนู คุณหนูก็ไม่ยอม” “โธ่...ลุงโยชินี่ผมเข้าปีหนึ่งแล้วนะครับ ขืนยังมีคนคอยขับรถรับส่งให้เหมือนเมื่อก่อนผมอายเขาตายเลย” ผมให้เหตุผลแบบเลี่ยงการไปอยู่คอนโดเหมือนคำถามแรก ..................................................................................... สวัสดีครับผมโนบิลูกชายคนเล็กของตระกูล ณัชภาสินธ์ ตระกูลที่ติดหนึ่งในสิบของเศรษฐีระดับต้นๆของจังหวัดนครสวรรค์  จบม.ปลาย แล้วก็สอบติดคณะนิเทศที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้ เหตุผลที่ผมอยากจะสอบติดมหาวิทยาลัยในกรุงเทพฯนะหรอ มันอาจจะดูแปลกๆ แต่ผมขอบอกตรงๆตามภาษาเด็กผู้ชายคนนึงที่อยากจะออกจากกรอบของครอบครัวที่รักผมแบบไข่ในหินนั่นเอง ถ้าขืนผมยังคงอยู่ในบ้านต่อไปผมคงได้กลายเป็นลูกแหง่ เป็นคุณหนูที่เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่ออย่างที่ใครๆเขาชอบว่าผมกันแน่ๆ ดังนั้นผมจึงตัดสินใจสอบเข้าคณะนิเทศที่มหาวิทยาลัยนี้ และขอที่บ้านมาอยู่หอแม้พ่อกับแม่ผมจะให้ผมย้ายมาอยู่คอนโดที่ท่านซื้อไว้ให้ก็ตาม อย่างที่ผมอ้างว่าคอนโดที่ว่านั้นไกลจากมหาวิทยาลัย พร้อมทั้งอ้อนคุณพ่อผมอีกนิดหน่อยโดยให้ท่านช่วยพูดกับคุณแม่ผม จนในที่สุดผมก็ได้มาอยู่หอพักแถวมหาวิทยาลัยอย่างที่เห็นนี้แหละครับ แต่ก็ไม่วายส่งลุงโยชิพ่อบ้านประจำตัวของผมให้มาตรวจดูความเรียบร้อยเหมือนอย่างที่เห็น...

ตอนที่ 4 “เรื่องดีๆ ทั้งนั้น”

0
  ก๊อก...ก๊อก  ก๊อก...ก๊อก                                                      “มึงไม่ได้เอากุญแจไปหรือวะไอ้แท็ป”  ผมที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ นุ่งผ้าเช็ดตัวเพียงผืนเดียวไว้ที่เอวเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูผมที่เข้าใจว่าเป็นไอ้แท็ปจึงรีบเดินไปเปิดประตูทันที ในใจก็คิดว่าอุตส่าห์บอกให้มันเอากุญแจห้องผมไปด้วยแล้วแท้ๆ สงสัยมันจะลืม แต่ทันทีที่ผมเปิดประตูออกไปผมแทบจะงับประตูปิดแทบไม่ทัน เชี่ย!! “มาได้ไงวะเนี่ย” ปั้ง...ปัง...

ตอนที่ 25 “เดจาวู…”

0
บ้านเด็กกำพร้า  ทำไมสถานที่แห่งนี้เราคุ้นจังนะ เมื่อโนบิชะโงกหน้าต่างไปดู เด็ก ๆ กำลังนั่งกินขนมที่โต๊ะหินอ่อน ภาพที่เห็นคือมีเด็กสองคนกำลังทำท่า ท่าฝุ่นกับโนบิ ทำบนรถไฟ มันเหมือนเดจาวู แบบบอกไม่ถูก หลังจากฝุ่นขับรถไปตามที่อยู่ที่แม่นกได้ให้ไว้ ก็แวะกดเงินที่ตู้เอทีเอ็ม หลังจากที่กดเงินเสร็จเรียบร้อยแล้วทั้งสองก็เดินทางต่อไปยังบ้านของนายทุนตามคำบอกของแม่ที่ดูแลสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าทันที เมื่อมาถึงที่หมายก็พบกับบรรยากาศที่ไม่ค่อยน่าไว้ใจราวกับพวกเขาทั้งสองคนหลงอยู่ในดงของพวกมาเฟีย “ใช่ที่นี่จริง ๆ หรือครับพี่ฝุ่น ทำไมมันถึงดูน่ากลัวจังแม่พี่กล้าเข้ามากู้ยืมเงินที่นี่ได้ยังไง” โนบิถามพร้อมกับเข้าไปเกาะอยู่ข้างหลังของฝุ่นเพื่อต้องการให้ฝุ่นเป็นเกราะกำบังตนเองจากอันตรายที่อาจจะเกิดขึ้นได้ทุกวินาที “อยู่ใกล้พี่ไว้ เดี๋ยวเรารีบจ่ายเงินรับโฉนดคืนแล้วเรารีบกลับกันเลย” “มาพบใคร” เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหน้าประตูซักถามก่อนจะอนุญาตให้ทั้งคู่เข้าไปด้านในเมื่อรู้จุดประสงค์การมาของทั้งสองคน “พวกผมเอาเงินมาใช้หนี้นะครับ”  คนเป็นยาม ได้ปล่อยให้เข้าไปด้านใน เพื่อเจรจากับนายทุน แต่เข้าไปคนที่เราสองคนเจอ หน้าตาไม่เหมือนนายทุน แต่เหมือนลูกน้องเพราะ ราศีไม่น่าเป็นนายทุน เมื่อรู้ว่า สองคนที่มาเยือนเป็นคนของบ้านเด็กกำพร้า เอาเงินมาคืนเท่านั้นแหละ.... Rrrr…Rrrr “พวกมันสามารถหาเงินมาใช้หนี้ได้ทันเวลาจะให้ผมทำอย่างไรต่อไปครับ” “ปล่อยให้พวกมันเอาโฉนดคืนไปก่อน แล้วรอคำสั่งจากฉันค่อยลงมือ” “ครับ” หลังจากได้รับคำสั่งจากปลายสาย แล้วเขาก็ประสานไปยังเจ้านายอีกคนของตนทันที เพื่อแจ้งคำสั่งที่ตนได้รับมากับคนที่แสดงเป็นนายทุนซึ่งเตรียมรอรับคำสั่ง ทำให้เมื่อฝุ่นและโนบิเข้าไปด้านในการชำระหนี้ส่วนที่เหลือและการขอรับโฉนดที่ดินของบ้านเด็กกำพร้าคืนจึงไม่ยากอย่างที่คิด “ทำไมดูง่ายจัง พวกมันยังคิดจะเล่นตุกติกอะไรอีกไหมพี่” โนบิไม่วายสงสัย “อย่างน้อยเราก็ได้โฉนดที่ดินคืนมาแล้วรีบออกไปจากที่นี่กันก่อนเถอะ ที่นี่ไม่ค่อยน่าไว้ใจ” ฝุ่นจูงมือโนบิออกไปจากที่นี่ทันทีที่เสร็จธุระ “มือเย็นจังนะเรา ท่าทางจะกลัวน่าดู ก็พี่บอกแล้วไงว่าไม่ต้องกลัว พี่ฝุ่นของโนบิอยู่ทั้งคน...

ตอนที่ 2 “ผมคือของดีในมอ…ครับ”

0
  เด็กผู้ชาย 2 คนกำลังใช้นิ้วทำท่าเป็นสัญลักษณ์อะไรบางอย่าง นั่งเล่นกันที่สนามหญ้า เพื่อนของฝุ่น “ถ้าวอนไม่มีฝุ่นวอนคงแย่เนอะ” เด็กน้อยนามว่าวอนพูดพร้อมกับนั่งพิงหลังของฝุ่นไปด้วยอย่างอ้อนๆ โป๊ก!! “คิดมากเรื่องอะไรอีกล่ะวอน ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่นี่เราก็สนิทกับวอนที่สุดอยู่แล้ว” ฝุ่นปรับมือจากท่าที่เห็น หันมาแจกมะเหงกให้วอนไปทีก่อนจะพูด “เรากลัวอ่ะฝุ่น ถ้าวันหนึ่งเราต้องแยกกันเราจะทำยังไงวะ” วอนพูดพร้อมกับก้มหน้าลงด้วยแววตาละห้อย “ก็ถ้าเราต้องแยกจากกัน...ก็แสดงว่าไม่ฉันก็แกคงถูกผู้ใหญ่ใจดีมารับไปเลี้ยงเป็นลูกบุญธรรมแล้วไง ได้ออกจากที่นี่แกไม่ดีใจหรอกหรือ” ฝุ่นว่าพร้อมกับจับที่หัววอนแล้วโยกหัวของเพื่อนตนเองไปเบาๆ “ครอบครัวที่ไม่มีฝุ่นจะเป็นยังไงน๊า...”  วอนบ่นเบาๆ ในลำคอ พร้อมเปลี่ยนท่าหันมามองหน้าฝุ่น เรื่องที่พวกเขาทั้งคู่คุยกันวันนั้นใครจะไปคิดว่ามันจะเกิดขึ้นมาจริง ๆ เมื่อวันหนึ่งมีครอบครัวใจดีครอบครัวหนึ่งมารับตัววอนไปดูแลเป็นลูกบุญธรรม และเขาต้องไปไกลถึงประเทศอังกฤษ และวันที่วอนต้องเดินทางไปพร้อมกับครอบครัวใหม่นั้น ทุกอย่างมันไวมาก เขาต้องไปโดยไม่ทันได้ล่ำลาฝุ่นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเขาเลย ( เพราะวันนั้นฝุ่นต้องไปเป็นตัวแทนเข้าค่าย รณรงค์เด็กคุณธรรมที่กรุงเทพฯ ) สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า จ.นครสวรรค์  ปี 2555 2 ปีผ่านไป หลังจากวอนจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า วันนั้นเป็นวันสำคัญของทั้งฝุ่นและวอน คือวันคล้ายวันเกิด...

ตอนที่ 30.3 “แท็ปคือหัวใจของภัทร ทุกๆครั้งที่มองไปบนฟ้าจะเห็นรอยยิ้มของเรา”

0
ทางด้านของฝุ่น หลังจากที่เขาได้ยินเสียงวิทยุสื่อสารของตำรวจด้านใน แจ้งขอกำลังสนับสนุนเพราะตามหาโนบิไม่พบ ด้วยความร้อนใจตอนที่ลุงเจมส์ไปรับโทรศัพท์จากสาวใช้ที่ชื่อฝน ฝุ่นได้จังหวะเลยแอบหนีออกมาเพื่อตามหาโนบิ ฝุ่นเดินตามหาโนบิไปรอบ ๆ โกดังและพยายามเงี่ยหูฟังเสียงที่ดังอยู่โดยรอบ ในใจก็ภาวนาขอให้ตนเองสามารถตามหาโนบิได้พบโดยไม่อนาทรร้อนใจกับอาการเจ็บที่บริเวณหน้าอกด้านขวาตำแหน่งของหัวใจที่ถูกยิงก่อนหน้านี้เลยแม้แต่น้อย “อย่าเป็นอะไรไปนะโนบิ วอนช่วยดูแลโนบิ ช่วยให้ฉันตามหาโนบิพบด้วยเถอะนะ” ฝุ่นได้แต่ภาวนาแบบนี้ไปตลอดทาง ตึกตัก...ตึกตัก... ยิ่งฝุ่นฝืนตัวเองมากเท่าไรหัวใจของฝุ่นก็ยิ่งเต้นแรงจนมันเจ็บและชาไปหมด แต่ฝุ่นก็ยังคงฝืนร่างกายของตนเองต่อไป “อย่าเพิ่งเป็นอะไรไปตอนนี้นะมึงไอ้ฝุ่น ขอให้ได้เจอโนบิก่อนเถอะนะ” ฝุ่นพูดกับตัวเองในใจ ทางด้านของโนบิ โนบิถูกจับตัวมาเรียกค่าไถ่ตอนนี้ลูกน้องของคนร้ายจับตัวของโนบิมาขังไว้ในตู้คอนเทนเนอร์ แรก ๆ อากาศภายในตู้ก็เย็นเพียงธรรมดาแต่ตอนนี้โนบิเริ่มรู้สึกเหมือนอากาศภายในตู้เริ่มเย็นขึ้นเรื่อย ๆ จนตอนนี้ฟันของโนบิกระทบกันดังกึก ๆ และเพราะตอนนี้โนบิถูกมัดทั้งมือและเท้ารวมทั้งปากทำให้โนบิไม่สามารถตะโกนให้คนช่วยได้ โนบิค่อย ๆ คลานไปที่ประตูของตู้คอนเทนเนอร์เมื่อได้ยินเหมือนเสียงฝีเท้าของใครสักคนกำลังเดินมาที่นี่โนบิพยายามใช้เท้าที่ถูกมัดอยู่ถีบไปที่ประตูของตู้คอนเทนเนอร์เพื่อให้คนด้านนอกได้ยิน ตึ้ง...ตึ้ง เสียงโนบิใช้เท้าถีบไปที่ประตูของตู้คอนเทนเนอร์ดังพอจะทำให้คนด้านนอกได้ยิน ในใจโนบิก็ภาวนาขอให้มีใครสักคนด้านนอกได้ยินเสียงและพาผมออกไปจากความทรมานนี้เสียที ต่อให้เป็นคนร้ายพวกนั้นก็ยังดี ก่อนสติของโนบิค่อย ๆ หมดลงไปเรื่อย ๆ จากความเย็นที่อยู่ด้านใน “อ้วยอ้วย(ช่วยด้วย)” โนบิพยายามร้องให้คนช่วยและดูเหมือนคำขอของผมจะเป็นจริงเมื่อประตูของตู้คอนเทนเนอร์ค่อย ๆ เปิดขึ้นเรื่อย ๆ ทีละนิด ๆ  และทันทีที่ผมเห็นใบหน้าของคนที่เปิดประตูมาผมก็ร้องเรียกออกมาด้วยความดีใจเพราะคนที่มาช่วยผมก็คือ “อี้ออน(พี่ฮอน)” โนบิร้องเรียกพี่ฮอนออกมาด้วยเสียงอู้อี้เพราะถูกมัดปากอยู่  “คุณหนูโนบิ” พี่ฮอนเข้ามาด้านในตู้คอนเทนเนอร์และพยายามจะช่วยแก้มัดให้ผม ในช่วงที่พี่ฮอนกำลังช่วยแก้มัดให้ผมอยู่นั้นโดยไม่ทันระวังแขนของพี่ฮอนไปโดนปุ่มอัตโนมัติของตู้คอนเทนเนอร์เข้าทำให้ระบบปิดประตูของตู้คอนเทนเนอร์ทำงาน ทำให้เราสองคนติดอยู่ด้านในซึ่งตู้นี้เป็นระบบเปิดจากด้านนอกโดยที่เราสองคนไม่ทันรู้ตัว “ไม่เป็นไรแล้วนะครับคุณหนูพี่ฮอนมาช่วยแล้ว” พี่ฮอนแกะผ้าปิดปากให้ผม ก่อนจะมาแก้มัดมือและเท้าให้ผม “พี่ฮอนผมหนาว” ผมพูดด้วยเสียงสั่น ๆ  “อดทนไว้นะครับคุณหนูผมมาช่วยแล้ว” พี่ฮอนถอดเสื้อสูทมาคลุมตัวของผมไว้เพื่อให้ความอบอุ่น “เราออกไปจากที่นี่กันเถอะครับคุณหนู” พี่ฮอนประคองตัวของผมเตรียมที่จะออกจากตู้คอนเทนเนอร์นั้นแต่กลับพบว่าไม่สามารถเปิดประตูออกได้ “เกิดอะไรขึ้นครับพี่ฮอน” โนบิถามอยู่กับอกของพี่ฮอนเพราะถูกพี่ฮอนโอบกอดเอาไว้อยู่ “ประตูมันถูกล็อกครับไม่สามารถเปิดได้จากด้านใน”...

ตอนที่ 20 “หัวใจคุยกันในทะเลได้ด้วย…”

0
“พี่ฝุ่นเรื่องเมื่อคืนมันมีอะไรมากกว่าที่ผมเห็นในคลิปใช่ไหมครับ” โนบิกระซิบเบาๆถามพี่ฝุ่น “ไว้เคลียร์ปัญหาตรงนี้แล้วพี่จะเล่าให้ฟังนะคนดี” พี่ฝุ่นกระซิบบอกผมโดยที่ไม่ทันรู้ตัวเองเลยสักนิดเดียวว่าเมื่อครู่พี่ฝุ่นเผลอเรียกโนบิว่าอะไรแต่โนบิได้ยินและรับรู้มันทุกคำ “ถ้างั้นฉันก็ขอสั่งทุกคนเลยนะว่าให้ทุกคนลบคลิปที่ได้รับมาออกจากเครื่องให้หมด อย่าให้มีคลิปนี้หลุดไปที่อื่นเด็ดขาด และขอให้ทุกคนลืมเรื่องนี้ไปเลยได้ยิ่งดี จนกว่าฉันจะหาตัวคนปล่อยคลิปและวางยาโนบิน้องสุดที่รักของฉันได้ ฉันขอทุกคนที่นี่แค่นี้ทำให้ได้ไหม” พี่เล็กน้อยขอร้องทุกคนที่อยู่ที่นี่ทั้งหมด “โดยเฉพาะเธอก็อปปี้เพราะเครื่องของเธอคือต้นตอของการปล่อยคลิปเธอต้องลบออกให้หมดไหนมาให้ฉันดูหน่อยสิว่ามีคลิปหรือภาพอย่างอื่นอีกไหม” พี่เล็กหันไปสั่งความกับพี่ก็อปปี้พร้อมกับขอดูโทรศัพท์ของเธอ พี่ก็อปปี้ยอมส่งโทรศัพท์ให้กับพี่เล็กน้อยอย่างเสียไม่ได้  “ปลดล๊อคให้ด้วยสิยะ” พี่เล็กส่งโทรศัพท์คืนให้พี่ก็อปปี้เพื่อปลดล๊อครหัสผ่าน  หลังจากพี่ก็อปปี้ปลดล๊อคโทรศัพท์ให้พี่เล็กน้อยแล้วพี่เล็กน้อยก็จัดการเข้าไปดูไฟล์ที่อยู่ในโทรศัพท์ของพี่ก็อปปี้ก่อนจะจัดการลบคลิปและภาพทั้งเจ้าปัญหาทั้งหมดในเครื่องของพี่ก็อปปี้จนไม่มีเหลือ รวมทั้งหันไปย้ำกับคนอื่น ๆด้วยเรื่องที่ให้ลบคลิปที่ได้รับทิ้งทั้งหมด ผมรู้สึกขอบคุณและซึ้งในน้ำใจของพี่เล็กน้อยมาก ถึงแม้เรื่องที่เกิดขึ้นกับผมเมื่อคืนนี้ผมจะจำมันไม่ได้ก็ตาม แต่เพียงแค่ได้เห็นว่าพี่เล็กน้อยรุ่นพี่ในคณะของผมคนนี้ยังคงเชื่อใจและไว้ใจผมกับพี่ฝุ่นว่าจะไม่ทำเรื่องไม่ดีอย่างที่คนอื่น ๆ เข้าใจ แค่นี้ผมก็ไม่รู้จะตอบแทนความเชื่อใจและไว้ใจที่พี่เล็กน้อยมอบให้นี้อย่างไรแล้ว  โนบิคิดในใจ “ขอบคุณทุกคนอีกครั้ง งั้นแยกย้ายไปกินข้าวกินปลากันได้แล้ว” พี่เล็กน้อยพูดตัดบทเมื่อเหตุการณ์เข้าสู่ภาวะปกติ  ถึงแม้เหตุการณ์จะเข้าสู่ภาวะปกติแล้ว แต่ทำไมโนบิกลับรู้สึกว่าเหตุการณ์นี้มันยังมีอะไรมากกว่านี้นะ ดังนั้นเมื่อคนอื่น ๆ แยกย้ายกันไปจับจองที่นั่งทานอาหารเช้าที่ทางที่พักจัดไว้ให้กันแล้ว โนบิจึงลากมือพี่ฝุ่นให้ไปนั่งด้วยกันสองคน “จูงมือพี่แบบนี้ไม่กลัวเป็นข่าวกับพี่อีกหรือไง คลิปหลุดก็เพิ่งจะเกิดขึ้นไปหมาดๆเองนะ” ทันทีที่ได้ยินพี่ฝุ่นพูดแบบนั้นมือผมที่จับจูงมือของพี่ฝุ่นอยู่ก็ราวกับโดนของร้อน จนต้องรีบปล่อยมือ  โดยสายตาของก็อปปี้จับจ้องตลอดทุกวินาที ที่ทั้งสองคนนั้นเดินออกไป แต่ตอนนี้ไม่สามารถแสดงอาการได้มากเพราะเรื่องโทรศัพท์ถือเป็นชนักติดหลังของเธอ ในใจคิดแบบโกรธแต่ทำอะไรไม่ได้จริงๆ มองไปที่โนบิอย่างไม่ละสายตา ทันทีที่เราสองคนหาที่นั่งที่พอจะเป็นส่วนตัวได้แล้วโนบิก็ถามเข้าเรื่องทันที “พี่รู้เห็นเกี่ยวกับเรื่องเมื่อคืนนี้ด้วยหรือเปล่า” โนบิถามและแอบรอคอยอย่างคาดหวังที่จะได้ยินคำปฏิเสธจากพี่ฝุ่น เพราะถ้าหากพี่ฝุ่นมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้หัวใจของโนบิคงแหลกสลายไม่มีชิ้นดีเป็นแน่   “พี่ไม่รู้ไม่เห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้เลยนะ ตั้งแต่ที่พี่มีส่วนทำให้เรามีปัญหากับพ่อเพราะคลิปหลุดของเราสองคนครั้งนั้นพี่ก็ไม่เคยคิดจะทำร้ายเราอีกเลยนะ...