ทางด้านของฝุ่น

หลังจากที่เขาได้ยินเสียงวิทยุสื่อสารของตำรวจด้านใน แจ้งขอกำลังสนับสนุนเพราะตามหาโนบิไม่พบ ด้วยความร้อนใจตอนที่ลุงเจมส์ไปรับโทรศัพท์จากสาวใช้ที่ชื่อฝน ฝุ่นได้จังหวะเลยแอบหนีออกมาเพื่อตามหาโนบิ

ฝุ่นเดินตามหาโนบิไปรอบ ๆ โกดังและพยายามเงี่ยหูฟังเสียงที่ดังอยู่โดยรอบ ในใจก็ภาวนาขอให้ตนเองสามารถตามหาโนบิได้พบโดยไม่อนาทรร้อนใจกับอาการเจ็บที่บริเวณหน้าอกด้านขวาตำแหน่งของหัวใจที่ถูกยิงก่อนหน้านี้เลยแม้แต่น้อย

“อย่าเป็นอะไรไปนะโนบิ วอนช่วยดูแลโนบิ ช่วยให้ฉันตามหาโนบิพบด้วยเถอะนะ” ฝุ่นได้แต่ภาวนาแบบนี้ไปตลอดทาง

ตึกตัก…ตึกตัก…

ยิ่งฝุ่นฝืนตัวเองมากเท่าไรหัวใจของฝุ่นก็ยิ่งเต้นแรงจนมันเจ็บและชาไปหมด แต่ฝุ่นก็ยังคงฝืนร่างกายของตนเองต่อไป

“อย่าเพิ่งเป็นอะไรไปตอนนี้นะมึงไอ้ฝุ่น ขอให้ได้เจอโนบิก่อนเถอะนะ” ฝุ่นพูดกับตัวเองในใจ

ทางด้านของโนบิ

โนบิถูกจับตัวมาเรียกค่าไถ่ตอนนี้ลูกน้องของคนร้ายจับตัวของโนบิมาขังไว้ในตู้คอนเทนเนอร์ แรก ๆ อากาศภายในตู้ก็เย็นเพียงธรรมดาแต่ตอนนี้โนบิเริ่มรู้สึกเหมือนอากาศภายในตู้เริ่มเย็นขึ้นเรื่อย ๆ จนตอนนี้ฟันของโนบิกระทบกันดังกึก ๆ และเพราะตอนนี้โนบิถูกมัดทั้งมือและเท้ารวมทั้งปากทำให้โนบิไม่สามารถตะโกนขอให้คนช่วยได้

โนบิค่อย ๆ คลานไปที่ประตูของตู้คอนเทนเนอร์เมื่อได้ยินเหมือนเสียงฝีเท้าของใครสักคนกำลังเดินมาที่นี่โนบิพยายามใช้เท้าที่ถูกมัดอยู่ถีบไปที่ประตูของตู้คอนเทนเนอร์เพื่อให้คนด้านนอกได้ยิน

ตึ้ง…ตึ้ง

เสียงโนบิใช้เท้าถีบไปที่ประตูของตู้คอนเทนเนอร์ดังพอจะทำให้คนด้านนอกได้ยิน ในใจโนบิก็ภาวนาขอให้มีใครสักคนด้านนอกได้ยินเสียงและพาผมออกไปจากความทรมานนี้เสียที ต่อให้เป็นคนร้ายพวกนั้นก็ยังดี ก่อนสติของโนบิค่อย ๆ หมดลงไปเรื่อย ๆ จากความเย็นที่อยู่ด้านใน

[โนบิ] เมื่อได้ยินเสียงเรียกผมจึงฝืนลืมตาและพยายามประคองสติของตัวเองให้กลับมาอีกครั้ง

“อ้วยอ้วย (ช่วยด้วย)” ผมพยายามร้องขอให้คนที่อยู่ด้านนอกช่วยและดูเหมือนคำขอของผมจะเป็นจริงเมื่อประตูของตู้คอนเทนเนอร์ค่อย ๆ เปิดขึ้นเรื่อย ๆ ทีละนิด ๆ 

และทันทีที่ผมเห็นใบหน้าของคนที่เปิดประตูตู้คอนเทนเนอร์ที่ผมถูกขังเข้ามาผมก็ร้องเรียกออกมาด้วยความดีใจเพราะคนที่มาช่วยผมก็คือ

“อี้ออน(พี่ฮอน)” โนบิร้องเรียกพี่ฮอนออกมาด้วยเสียงอู้อี้เพราะถูกมัดปากอยู่

[ฮอน]

“คุณหนูโนบิ” พี่ฮอนเข้ามาด้านในตู้คอนเทนเนอร์และพยายามจะช่วยแก้มัดให้ผม

แต่ในช่วงที่พี่ฮอนกำลังช่วยแก้มัดให้ผมอยู่นั้นโดยไม่ทันระวังแขนของพี่ฮอนไปโดนปุ่มอัตโนมัติของตู้คอนเทนเนอร์เข้าทำให้ระบบปิดประตูของตู้คอนเทนเนอร์ทำงาน ทำให้เราสองคนติดอยู่ด้านในซึ่งตู้นี้เป็นระบบเปิดจากด้านนอกโดยที่เราสองคนไม่ทันรู้ตัว

[ฮอน]

“ไม่เป็นไรแล้วนะครับคุณหนูพี่ฮอนมาช่วยแล้ว” พี่ฮอนแกะผ้าปิดปากให้ผม ก่อนจะมาแก้มัดที่มือและเท้าให้ผม

“พี่ฮอนผมหนาว” ผมพูดด้วยเสียงสั่น ๆ 

“อดทนไว้นะครับคุณหนูผมมาช่วยแล้ว” พี่ฮอนถอดเสื้อสูทมาคลุมตัวของผมไว้เพื่อให้ความอบอุ่น

“เราออกไปจากที่นี่กันเถอะครับคุณหนู” พี่ฮอนประคองตัวของผมเตรียมที่จะออกจากตู้คอนเทนเนอร์นั้นแต่กลับพบว่าไม่สามารถเปิดประตูออกได้

“เกิดอะไรขึ้นครับพี่ฮอน” โนบิถามอยู่กับอกของพี่ฮอนเพราะถูกพี่ฮอนโอบกอดเอาไว้อยู่

“ประตูมันถูกล็อกครับไม่สามารถเปิดได้จากด้านใน” พี่ฮอนบอกพร้อมกับประคองผมลงนั่งภายในตู้

“เดี๋ยวพี่ติดต่อหาเจ้าอั๋นให้มาช่วยเรานะครับ” พี่ฮอนพูดพร้อมกับพยายามหาโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อสูทแต่กับพบว่ามันไม่มี

“คงจะตกอยู่แถว ๆ ตู้คอนเทนเนอร์แน่ ๆ เลยครับตอนที่ผมพยายามจะเปิดตู้ออกตอนที่ได้ยินเสียงคุณหนูใช้เท้าเตะประตูตู้เมื่อครู่นี้” พี่ฮอนบอก

“แล้วแบบนี้เราจะทำอย่างไรกันดีครับ อากาศในตู้นี้ก็หนาวขึ้นเรื่อย ๆ จนผมจะไม่ไหวแล้ว” โนบิพยายามรวบรวมสติที่เหลืออยู่น้อยนิดพูดกับพี่ฮอนด้วยเสียงอันแผ่วเบา

ฮอน

เป็นความสะเพร่าของพี่ฮอนเองที่ดันทำโทรศัพท์หล่นระหว่างที่มาช่วยคุณหนูโนบิ แถมตอนนี้เจ้าตู้นี้ก็ยังล็อกไม่สามารถเปิดจากด้านในได้อีก อากาศที่หนาวขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้คุณหนูโนบิหมดสติไป 

“คุณหนู…คุณหนูโนบิ” ฮอนพยายามร้องเรียก

“คุณหนูทำใจดี ๆ ไว้นะครับ” ฮอนพยายามเขย่าตัวคุณหนู

เมื่อเห็นว่าคุณหนูหมดสติไปเพราะความหนาวผมจึงถอดเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกเพื่อสวมให้กับคุณหนูโดยไม่สนใจว่าตัวเองจะต้องหนาวมากแค่ไหน ขอแค่ให้คุณหนูสุดที่รักของตนปลอดภัยก็เพียงพอ ในใจผมก็ภาวนาขอให้อั๋นตามมาทันและสังเกตเห็นโทรศัพท์ที่ผมทำตกไว้แล้วรู้ว่าฮอนกับคุณหนูถูกขังอยู่ในตู้ด้วยเถอะ

“อย่าเป็นอะไรไปนะครับคนดีของพี่ฮอน ผมยังไม่ได้บอกให้คุณหนูรู้เลยว่าผมรักคุณหนูมากแค่ไหน ตื่นมาฟังผมพูดก่อนเถอะนะคนดีของพี่ฮอน” ฮอนจูบขมับของคุณหนูโนบิแสดงถึงความในใจทั้งหมดที่ตนได้พูดออกไป จากใจผู้ชายที่เฝ้ารัก เฝ้าห่วง เท่าที่ชีวิตและลมหายใจของผู้ชายคนนี้จะทำได้

ทางด้านของฝุ่น

ฝุ่นพยายามออกตามหาจนได้ยินเสียงของโทรศัพท์ดังอยู่ไม่ไกล ฝุ่นเดินตามเสียงโทรศัพท์ที่ฝุ่นจำได้ว่าเป็นเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ของฮอน ฝุ่นเดินตามเสียงนั้นไปเรื่อย ๆ จนพบว่ามันตกอยู่ที่หน้าตู้คอนเทนเนอร์ตู้หนึ่งผมจึงเลือกจะรับโทรศัพท์ที่ดังไม่หยุดนั้นก่อน

Rrrr…Rrrr

[อั๋น]

[พี่ฮอนนี่พี่อยู่ไหนครับ ผมมาตามคำบอกของพวกคนร้ายแล้วแต่ผมยังหาตู้ที่ว่านั้นไม่เจอเลย] เป็นเสียงของพี่อั๋นนั่นเอง

“คุณอั๋นครับผมฝุ่นนะครับ ผมเจอโทรศัพท์นี้ตกอยู่หน้าตู้คอนเทนเนอร์ตู้หนึ่งแต่ผมไม่เห็นคุณฮอนเลยครับ” 

[คุณฝุ่นอยู่ที่ไหนครับ]

“เดี๋ยวผมส่งโลเคชันไปให้นะครับ” หลังจากวางสายผมก็ใช้โทรศัพท์ของคุณฮอนส่งโลเคชันไปให้คุณอั๋น ก่อนจะสำรวจรอบ ๆ ตู้คอนเทนเนอร์นั้น

“มีใครอยู่ในนี้ไหมครับ…โนบิเราอยู่ในตู้นี้ไหม” ผมพยายามเคาะตู้คอนเทนเนอร์พร้อมกับพยายามเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวจากด้านใน

“คุณฝุ่นใช่ไหมครับ” เสียงแหบโหยของคุณฮอนตอบกลับมาจากด้านใน

“คุณฮอนหรือครับ” ฝุ่นพยายามถาม

“ช่วยคุณหนูด้วยครับ” แล้วเสียงของคุณฮอนก็เงียบหายไป

เมื่อได้ยินดังนั้นฝุ่นก็พยายามจะเปิดประตูของตู้คอนเทนเนอร์ และจากการพยายามออกแรงเพื่อเปิดตู้คอนเทนเนอร์แผลจากการถูกยิงที่หน้าอกก็เกิดปริแตกจนเลือดค่อย ๆ ไหลซึมออกมาไม่หยุดแม้จะมีผ้าปิดแผลที่ลุงเจมส์ทำแผลไว้ให้ก่อนหน้านี้แล้วก็ตาม แต่ผมไม่มีเวลาสนใจเลือดที่ไหลไม่หยุดอยู่นั้น ไหนจะอาการเจ็บและแน่นหน้าอกที่ค่อย ๆ เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบหายใจไม่ออก

“คุณฝุ่น…ผมช่วยครับ” ในช่วงที่ผมเกือบจะหมดแรงคุณอั๋นกับทีมตำรวจก็ได้เข้ามาช่วยผมเปิดตู้คอนเทนเนอร์

ทันทีที่เปิดประตูได้ก็พบว่าตอนนี้ทั้งโนบิและคุณฮอนได้หมดสติไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

(ภาพที่ทุกคนเห็นในตู้คอนเทนเนอร์ คือพี่ฮอนถอดเสื้อกึ่งนั่งกึ่งนอนและกอดโนบิที่มีเสื้อคลุมของฮอนสวมอยู่ ทั้งคู่หมดสติ และตัวซีดขาว ร่างกายบางจุดเริ่มมีอาการแดงซึ่งเป็นภาวะอุณหภูมิร่างกายต่ำกว่าปกติ)

“พี่ฮอน…คุณหนู” คุณอั๋นรีบเข้าไปดูอาการของคุณฮอนและโนบิ

“รีบโทรตามรถพยาบาลมาที่นี่ด่วนมีผู้ป่วยภาวะไฮเปอร์เทอร์เมีย (Hypothermia ภาวะอุณหภูมิร่างกายต่ำกว่าปกติ)” ตำรวจรีบประสานให้เจ้าหน้าที่ตามรถพยาบาลเพื่อมารับคุณฮอนและโนบิที่อยู่ภายในตู้คอนเทนเนอร์ที่มีอุณหภูมิค่อยติดลบลงเรื่อย ๆ ทำให้ร่างกายเกิดภาวะอุณหภูมิร่างกายต่ำกว่าปกติ 

[ตำรวจ]

“รถพยาบาล กำลังจะมาถึงภายในห้านาทีครับ” คุณตำรวจแจ้งให้คนที่อยู่ตรงนั้นทราบ เพราะก่อนหน้าที่จับคนร้ายได้ ลุงเจมส์ได้ประสานว่าให้รีบมารับฝุ่น แต่ตอนนี้มีคนที่จะต้องใช้รถพยาบาลถึงสามคนแล้ว 

ทางตำรวจจึงได้แจ้งให้รถอีกคันตามมาซึ่งอีกไม่เกินห้านาทีนี้จะถึงที่เกิดเหตุแน่นอน

ฝุ่นคว้ามือของโนบิมาจับเอาไว้ก็พบว่าตอนนี้มือของโนบิข้างที่ไม่ได้ถูกคุณฮอนกอบกุมไว้นั้นเย็นมาก เย็นจนผมรู้สึกใจหาย เย็นจนผมรู้สึกกลัว กลัวว่าโนบิจะจากผมไป ไม่ช้ารถพยาบาลพร้อมกับเจ้าหน้าที่พยาบาลก็เข้ามาพาร่างที่หมดสติของคุณฮอนและโนบิไปขึ้นรถพยาบาล รวมถึงคนที่โดนยิง แต่ไม่สนใจว่าตนเองจะเป็นตายร้ายดีอย่างไรก็ตาม

มือของฝุ่นกับโนบิค่อย ๆ หลุดจากกันเมื่อเจ้าหน้าที่พาตัวของทั้งคู่ไป ฝุ่นถูกเจ้าหน้าที่เข้ามาประคองให้เดินตามมาไม่ห่างก่อนจะรู้สึกเจ็บหัวใจเมื่อความเจ็บเกินขีดความสามารถที่ตัวเองจะทนได้อีกต่อไป ร่างของฝุ่นค่อย ๆ ล้มลงพร้อมกับสติของฝุ่นก็ค่อย ๆ ดับลงไปเรื่อย ๆ ฝุ่นหลับตาลงแต่ภาพที่เห็นไม่ใช่สีดำ แต่กลับเป็นสีขาว เหมือนทุกอย่างจบลงแล้วและเขาได้ช่วยคนที่ตัวเองรักออกมาจากที่ที่อันตรายที่สุด และตอนนี้ก็กำลังจะถึงมือหมอแล้ว โดยภาพสุดท้ายที่ฝุ่นเห็นก็คือร่างของโนบิกับคุณฮอนถูกนำตัวขึ้นรถพยาบาลไป

 “ขอบคุณวอนที่ช่วยให้โนบิปลอดภัย”

โอ๊ย…

ฝุ่นร้องออกมาด้วยความเจ็บบริเวณหน้าอกด้านซ้ายตรงที่ถูกยิง

“ขอบคุณนะวอน” 

[ลุงเจมส์]

“ฝุ่น…อย่าเป็นอะไรไปนะ…อดทนไว้” เป็นลุงเจมส์นั่นเองที่วิ่งตามมาและรับร่างของฝุ่นที่มีอาการไร้แรง ทำให้น้ำหนักทิ้งไปตามแรงโน้มถ่วงของโลก ลุงเจมส์รับไว้ได้ทันก่อนที่ร่างของฝุ่นจะล้มหัวฟาดพื้นดีที่มีบุรุษพยาบาลเข้ามาช่วยประคองฝุ่นด้วย 

“ฝุ่น ทำใจดี ๆ ไว้นะฝุ่น” ทันทีที่ลุงเจมส์ตะโกนบอกคนอื่น ๆ ความชุลมุนก็เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง ตอนนี้มีผู้บาดเจ็บสาหัสอีกหนึ่งรายที่น่าห่วงไม่แพ้สองคนนั้น โดยทั้งสามรายอาการรุนแรงเข้าขั้นโคม่าอยู่ในภาวะเป็นตายเท่ากัน

และขณะที่รถพยาบาลมีอยู่เพียง 2 คัน เจ้าหน้าที่จึงนำคนบาดเจ็บอีกคนก็คือฝุ่นขึ้นที่รถพยาบาลคันที่มีผู้ได้รับบาดเจ็บที่ชื่อว่าโนบินอนอยู่บนรถก่อนหน้านี้แล้ว และเพราะรถคันที่โนบิอยู่สามารถรับผู้ป่วยเพิ่มได้อีกหนึ่งคน เจ้าหน้าที่จึงนำร่างของฝุ่นขึ้นไปบนรถนอนเคียงข้างกันกับโนบิ

เจ้าหน้าที่คนหนึ่งพยายามทำให้ร่างกายของโนบิได้รับความอบอุ่น ส่วนเจ้าหน้าที่อีกคน และลุงเจมส์ที่คอยให้การช่วยเหลือในการปฐมพยาบาลให้กับฝุ่น ด้วยการห้ามเลือดจากบาดแผลที่ปริแตกจากการพยายามเปิดตู้คอนเทนเนอร์ของฝุ่น 

[พยาบาล]

“แย่แล้วผู้ป่วยมีภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลันขอเครื่องปั๊มหัวใจ” หลังพูดจบพยาบาลก็เริ่มดำเนินการปฐมพยาบาลให้กับฝุ่นหลังพบว่าฝุ่นมีอาการภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน

เมื่อได้ยินดังนั้นลุงเจมส์ที่เป็นหมอโรคหัวใจจึงอาสาช่วยยื้อชีวิตของฝุ่นให้ การช่วยเหลือฝุ่นภายในรถพยาบาลดำเนินไปด้วยความเร่งรีบ และรัดกุม ไม่ช้ารถพยาบาลก็ได้เดินทางมาถึงที่โรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด 

ร่างผู้ป่วยและผู้ได้รับบาดเจ็บทั้งสามคนถูกเข็นเข้าไปรักษาต่อในห้องฉุกเฉิน โนบิที่มีประวัติเปลี่ยนหัวใจมาก่อนมีแพทย์ประจำที่ดูแลผู้ป่วยโรคหัวใจเข้ามาช่วยตรวจดูอาการจากภาวะอุณหภูมิร่างกายต่ำกว่าปกติซึ่งอาจส่งผลต่อภาวะหัวใจของโนบิได้

ทางด้านของฮอนก็มีหมอเวรอีกท่านเข้ามาดูอาการและรีบดำเนินการักษาเพื่อให้ร่างกายของฮอนกลับเข้าสู่ภาวะปกติโดยเร็วที่สุดเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดโรคแทรกซ้อนอันนำมาสู่อาการที่อาจแย่ลงของผู้ป่วย

ในขณะเดียวกันทางด้านของฝุ่นเนื่องจากเป็นช่วงดึกแพทย์ที่มีความเชี่ยวชาญด้านโรคหัวใจมีไม่เพียงพอทำให้ลุงเจมส์ขออาสาดูแลเคสของฝุ่นให้เนื่องจากตนเป็นแพทย์ที่มีความเชี่ยวชาญทางด้านโรคหัวใจเช่นกัน

“ผู้ป่วยต้องทำการผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจโดยด่วน ไม่เช่นนั้นเราอาจไม่สามารถยื้อชีวิตของผู้ป่วยรายนี้ไว้ได้” ลุงเจมส์หันมาแจ้งข่าวให้หมอเวรประจำโรงพยาบาลได้รับทราบถึงการรักษาอาการของฝุ่น

“แต่ตอนนี้ที่โรงพยาบาลของเราไม่มีหัวใจของผู้บริจาคเหลืออยู่เลย ถ้าหากขอรับบริจาคจากโรงพยาบาลใกล้เคียงอาจจะไม่ทันการณ์ได้นะครับ” หมอเวรประจำโรงพยาบาลที่เข้ามาร่วมในทีมรักษาเดียวกับลุงเจมส์พูดขึ้น

ภายในห้องฉุกเฉินภัทรที่ได้รับบาดเจ็บที่ช่วงล่างของร่างกาย ส่วนแท็ปที่บาดเจ็บจนต้องใช้ผ้าพันที่ศีรษะและดวงตาเอาไว้ เตียงของทั้งคู่ถูกเข็นเข้ามาด้านในห้องฉุกเฉินเคียงข้างกัน ภัทรพูดปลอบใจแท็ปให้ใจเย็น ๆ เมื่อร่างเล็กเริ่มโวยวายที่ไม่สามารถมองเห็นได้

[แท็ป]

“พี่ภัทรพี่อยู่ไหนทำไมมันมืดแบบนี้ล่ะ” แท็ปร้องหาภัทรด้วยรู้สึกใจเสียที่ตนเองมองไม่เห็น

[ภัทร]

“พี่อยู่นี่ครับคนเก่ง พี่ภัทรอยู่นี่แล้ว” ภัทรเอื้อมมือไปบีบมือของแท็ปอย่างให้กำลังใจ

“พี่ภัทรผมจะตาบอดไหมครับ ผมกลัว ผมกลัวว่าจะไม่ได้เห็นหน้าพี่อีก แล้วพี่ภัทรเป็นยังไงบ้างครับผมมองไม่เห็นผมอยากรู้ว่าพี่เป็นอย่างไรบ้าง” แท็ปไม่วายเป็นห่วงคนรักแต่ไม่อาจมองเห็นได้ว่าอาการของภัทรนั้นหนักมากแค่ไหน

“พี่ไม่เป็นไร และแท็ปก็จะต้องไม่เป็นไรเช่นกัน แท็ปจะต้องหายดีเราจะต้องกลับไปบ้านของเราด้วยกันนะ” ภัทรแสร้งพูดว่าตนไม่เป็นไรเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายต้องเป็นห่วง

แต่ตนรู้ดีว่าอาการของตนนั้นหนักมากแค่ไหน ภัทรพยายามพูดปลอบแต่ก็ไม่อาจสะกดกั้นน้ำตาไว้ได้อีกต่อไปได้แต่ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาพร้อมสะอึกสะอื้น ทำให้คนอีกคนที่สะลึมสะลือเพราะฤทธิ์ยายิ่งบีบมือของภัทรแน่นขึ้น

“พี่ภัทรพี่ร้องไห้ทำไมเกิดอะไรขึ้นกับพี่ พี่ภัทรบอกผมสิ” แท็ปเริ่มโวยวายอีกครั้งเมื่อรับรู้ได้ว่าคนพี่กำลังร้องไห้ มันยิ่งทำให้คนมองอะไรไม่เห็นอย่างเขารู้สึกใจเสีย และรู้สึกใจหายเกรงว่าจะเกิดเรื่องร้ายแรงมากกว่าที่ตนเข้าใจ

“คุณหมอคะ…คนเจ็บที่บาดเจ็บสาหัสท่อนล่างอยู่นี่ค่ะ” 

“ขออนุญาตนะคะ คนไข้ต้องได้รับการรักษาอย่างเร่งด่วนแล้วค่ะ คุณหมอมาแล้วค่ะ” พยาบาลน้ำตาไหลออกมาเมื่อตัวเองต้องดึงมือทั้งสองออกอย่างสุดแรง มือทั้งสองแยกกันสัมผัสกันจนปลายมือสุดทางเหมือนใจจะขาด คนน้องถูกเข็นออกไปด้านนอก คนพี่แยกไปหาหมออีกชุดที่เพิ่งเข้ามาดูแล ภัทรหลับตาพร้อมน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม พยาบาลคนเดิมใช้ผ้าฆ่าเชื้อเช็ดคราบน้ำตาของคนบาดเจ็บ 

“ทำใจดี ๆ นะคะ คุณต้องได้กลับไปเจอแฟนของคุณค่ะ คุณหมอทั้งสองท่านเก่งมากนะคะ” ภัทรพยักหน้า

“พี่ครับถ้าผมไม่อยู่ พี่บอกแฟนผมหน่อยนะครับ ว่าผมรักเขามาก รักเขาที่สุด”

“ค่ะ” พยาบาลรับคำ ทั้งน้ำตาคลอ  

ปาฏิหาริย์มีอยู่จริง แต่ก็ไม่ได้เกิดขึ้นกับทุกคน

“คุณหมอเจมส์ ครับไม่มีหัวใจที่ได้รับการบริจาค อยู่ที่โรงพยาบาลเลยค่ะ” พยาบาลที่ได้รับรายงานเรื่องนี้รีบเข้ามาบอกให้ลุงเจมส์รับรู้ทันที

 [ยูโร] 

“คุณหมอคะ คนไข้เป็นยังไงบ้างคะ พี่ภัทรน่ะค่ะ” 

“เรากำลังช่วยเหลืออย่างสุดความสามารถนะครับญาติ คุณหมอขอตัวนะครับ” 

หน้าห้องฉุกเฉินดูวุ่นวายไปหมด ยูโร กับ พ่อโนบิ เดินสลับไปมาอย่างกังวลใจ และไม่รู้ว่าคืนนี้จะจบลงอย่างไร  

[ทางด้านโนบิ]  โนบิหลับอยู่บนเตียง

            [ลุงเจมส์]  (ได้ยินหมอมั้ย หมอเจมส์พยายามเรียกโนบิ )

            “โนบิ… โนบิ… คราวนี้มีเสียงเรียกจากคนในภวังค์แทน เธอต้องเข้มแข็งนะ โนบิ โนบิ เธออยู่ไหน โนบิ…” 

            ทันใดที่คนถูกเรียกได้ยินเสียงก็ตื่นขึ้นมาแต่เมื่อลืมตาทุกอย่างมันมืดไปหมด “ครับ…ผมอยู่นี่ พี่วอนใช่มั้ยครับ”

            ใช่…พี่อยู่นี่..เราต้องไม่เป็นอะไรนะโนบิ โนบิค่อย ๆ ลุกขึ้นแล้วเดินไปตามแสงที่มองเห็นที่เริ่มสว่างขึ้นเรื่อย ๆ ภาพที่เห็นเป็นผู้ชายคนหนึ่งยืนถือช่อดอกไม้ ช่อใหญ่อยู่  

             “พี่วอน ครับ นั่นพี่วอนใช่มั้ยครับ” ถามย้ำเมื่อได้เห็นผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า “ใช่พี่เอง..” คนที่ใส่ชุดสูทสีขาว หันหน้า 

กลับมาเจอกับผู้ชายที่เดินออกมาในความมืด “นี่เราวอนเอง..” ภาพที่เห็นคือผู้ชายหน้าตา สะอาด สะอ้าน ที่ดูดีเลยทีเดียว 

              “เอาล่ะ…ก็ถึงวันที่เราจะได้เจอกันสักทีนะ หมดเวลาของพวกเราแล้วนะโนบิ…ทุกอย่างจบแล้ว” เสียงคนพูดเบาลง พร้อมกับคลอ เหมือนต้องการจะบอกอะไรสักอย่าง 

               “หมายความว่าไงครับพี่…ที่บอกหมดเวลาแล้ว” 

[ทางด้านแท็ป] แท็ปนอนพันตาไว้

[แท็ป]

 พี่ภัทร พี่ภัทร …พี่ต้องไม่เป็นอะไรนะ พี่ภัทร คุณหมอครับ คุณหมอต้องช่วยพี่ภัทรด้วยนะครับ

เมื่อมือของทั้งคู่ต้องพรากจากกัน ซึ่งไม่รู้ว่าจะได้จับกันอีกหรือเปล่า 

[ทางด้านฝุ่น] คนไข้ชีพจรลดลงค่ะคุณหมอ

      ปั๊มหัวใจ นับ 5 4 3 2 1  ปั๊มหัวใจ ปั๊มหัวใจ  คุณหมออีกทีมช่วยกันยื้อชีวิตของคนไข้ที่บาดเจ็บอีกคน ชีพจรดีขึ้นค่ะ 

นี่ผลเอกซเรย์ค่ะคุณหมอ  “ขอบคุณมากค่ะ” คุณหมอรับแล้ววางผลเอกซเรย์ที่กล่องไฟ หมอพูดเสียงดังว่า ตอนนี้ขั้วหัวใจฉีกขาด คนไข้มีเลือดคลั่งในปอด ตอนนี้เราต้องแจ้ง อาหมอด่วน (หมายถึงลุงเจมส์)

       ทุกอย่างคืนนี้คงอาจไม่มีปาฏิหาริย์

     โนบิ… “หมดเวลาที่พี่บอกคือผมจะต้องตายแล้วใช่มั้ยครับพี่วอน บอกผมมาเถอะ” คนที่ยืนตรงหน้าพยักหน้ารับคำ 

     น้ำตาที่เอ่อที่ตาได้ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว “ขอบคุณพี่มากนะครับที่พี่มอบหัวใจให้กับผม ทำให้ผมได้เจอกับพี่ฝุ่น”

     วอนยื่นดอกไม้สีขาวที่อยู่ในมือ..ให้กับโนบิ  “พี่ต้องไปแล้ว ขอบคุณเช่นกันที่ดูแลหัวใจพี่ดีมาตลอด” ฝากช่อดอกไม้นี้ให้กับฝุ่นด้วยนะ ถ้าเรามีโอกาสเราจะได้เจอกันอีกนะ ร่างที่อยู่ตรงหน้าพูดจบก็จางหายไป เสียงสะอึกสะอื้นก็ดังขึ้นพร้อมทั้งน้ำตาที่ไหลออกมาไม่ขาดสาย 

      ภาพเด็กหนุ่มร้องไห้ออกมา ทันใดนั้นก็มีมือที่อบอุ่นมาปาดน้ำตาให้เขา “ โนบิ พี่อยู่นี่ไง ไม่ต้องร้องแล้วครับ” เสียงผู้ชายดังจนทำให้คนที่นอนอยู่ลืมตาขึ้นมา ภาพที่เห็นเป็นคนที่เขาอยากที่จะเจอมากที่สุดในตอนนี้ นั่นก็คือไอ้พี่ฝุ่น 

      “พี่ฝุ่น …พี่ฝุ่นจริง ๆ ด้วย…” เมื่อทั้งสองคนได้สบตากัน ร่างด้านบนรีบลงไปกอดคนที่นอนอยู่ เหมือนทั้งคู่รอการกลับมาเจอกัน” พี่ฝุ่นครับ ผมนึกว่าจะไม่ได้เจอพี่อีกแล้ว พี่จริง ๆ ด้วย…ฮือ…ฮือ ผมยังไม่ตาย ผมได้กลับมาเจอพี่ ฮือ…ฮือ…” 

      นี่ไงเราได้เจอกันแล้ว หยุดร้องได้แล้วนะคนดี  

       ชายที่ยืนอยู่ปลายเตียง เห็นภาพนี้ก็ได้แต่ร้องไห้และดีใจกับการกลับมาของคุณหนูโนบิ “คุณหนูกลับมาหาพวกเราแล้ว”

ทุกคนอยู่รอบเตียง โนบิฟื้น

    [ ย้อนกลับไปในคืนที่วุ่นวาย วันที่เกิดอุบัติเหตุ วันที่โนบิถูกจับตัวไปเรียกค่าไถ่]

   [ ในห้องไอซียู]————————————————————————————–

      อาหมอคะ เราต้องรักษาอย่างไรคะ เสียงของหมอที่อยู่ในห้องผ่าตัด ที่เพิ่งมาสมทบในเคสนี้ (โนบิ และฝุ่น )

   [ลุงเจมส์]

     เคสนี้ผมขออนุญาตคุณหมอจัดการได้มั้ยครับ เราต้องมีการเปลี่ยนหัวใจ ซึ่งเป็นการเสี่ยงที่สุดเท่าที่ผมทำมา โอกาสเป็น 1:99 ซึ่งแทบจะไม่มีโอกาสเลย แต่ถ้าเราไม่ตัดสินใจ ในขณะที่เราไม่เสี่ยงคนไข้ทั้งสองก็อาจจะเสียชีวิตทั้งคู่ได้  ทีมหมอผู้เชี่ยวชาญด้านหัวใจได้ปรึกษากันสุดความสามารถ ในขณะที่ไม่มีหัวใจที่พร้อมจะเปลี่ยนในตอนนี้ นี่แหละเป็นวิธีการเดียวที่จะช่วยได้ ทุกคนทำหน้าที่ให้ดีที่สุดเรามีเวลาไม่มาก เริ่มได้

พยาบาล และผู้เชี่ยวชาญ  เข็นรถคนบาดเจ็บทั้งสองคนเข้าห้องผ่าตัดไปพร้อมกัน ซึ่งทำให้ทุกคนที่อยู่หน้าห้อง ต้องตระหนกไม่แพ้กับการชุลมุนของคุณหมอใหญ่ประมาณ 3 ท่าน ซึ่งมีหมอมาเสริมทัพอีกคนจากการเรียกตัวมาจากกรุงเทพฯ  เป็นหมอที่เป็นหมอประจำคนไข้ของโนบิ  

    “ขออุปกรณ์ เอาเลือดคั่งในหัวใจออกให้หมด” ได้ค่ะหมอ ผู้เชี่ยวชาญรับคำ 

     ในห้องผ่าตัดตอนนี้ เงียบจนได้ยินแค่เสียงหัวใจของคนที่บาดเจ็บอยู่ คุณหมอทั้งสามท่านกับผู้เชี่ยวชาญสองคน และพยาบาลได้ใช้เวลาในห้องผ่าตัดเกือบ 4 ชั่วโมง ภาพที่เห็นคือพยาบาลและหมอผลัดเวียนเข้าออก ทำให้คนที่รอคอยอยู่ข้างนอก แทบจะนั่งไม่ติด 

———————————————————

    ลุงเจมส์ เดินออกมาพร้อมเปิดผ้าปิดปาก พ่อของโนบิ ยูโร และอั๋นเดินตรงไปยังหน้าห้องผ่าตัด 

[ยูโร]

    “เป็นยังไงบ้างครับคุณหมอ โนบิลูกผมเป็นอย่างไรบ้าง” 

    ยูโร รอฟังคำตอบจากคุณหมอที่เดินเปิดปากออกมา และเชื่อว่าสิ่งที่จะได้รับคือ ทั้งสองปลอดภัยแล้ว 

    “ทางเราได้ทำการเปลี่ยนหัวใจให้กับทั้งคู่เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้อาการยังไม่พ้นขีดอันตราย ต้องรอดูอาการอีกครับ”

    ต้องรอปาฏิหาริย์อย่างเดียวคือ หัวใจที่สลับกัน จะเข้ากันได้อย่างสมบูรณ์  ซึ่งอาจจะเป็นได้ถึง 2 กรณี

   กรณีแรก   หัวใจทั้งคู่ไม่สามารถเข้ากับร่างกายกันและกันได้ หมอต้องแสดงความเสียใจด้วย

  กรณีที่สอง หัวใจทั้งคู่สามารถเข้ากันได้ นั่นถือเป็น 1% ในการเป็นไปได้ เพราะเคสนี้เราถือเป็นการทำเป็นครั้งแรกในประเทศไทย ซึ่งเป็นรายที่ 5 ของโลก

  แต่เรามีความหวังนะคะ เพราะหลังจากการเปลี่ยนหัวใจ ชีพจรในร่างกายของทั้งคู่กลับมาเหมือนปาฏิหาริย์ เหลืออย่างเดียวคือรอเวลาค่ะ 

   ทางกลุ่มคนที่รอคำตอบ ได้แต่ภาวนาให้เป็นในเคสที่ 2  แม้จะเป็นความหวังแค่  1 % ก็ยังจะมีหวัง 

   ทุกคนขอบคุณ คุณหมอ และยังรอความหวังจะได้รับฟังข่าวดีต่อไป  

   เวลาผ่านไป  1 อาทิตย์ —————–

ร่างกายของฝุ่นเริ่มมีอาการรับรู้ และถืออยู่ในเกณฑ์ที่ดีมาก ส่วนอาการของโนบิเพราะเป็นการเปลี่ยนหัวใจเป็นครั้งที่สองด้วย จึงไม่สู้ดีนัก 

เวลาผ่านไป  3 เดือน —————–

ฝุ่นฟื้นขึ้นมารับฟังเรื่องราวปาฏิหาริย์ที่เกิดขึ้นกับตน และเฝ้ารออีกคนให้กลับมา 

  “คุณลุงครับ ผมขอโทษที่พาน้องมาทำให้เป็นแบบนี้ ผมเสียใจครับคุณลุง” ฝุ่นได้เจอกับคุณพ่อโนบิที่ท่านก็ดีใจที่ตอนนี้มี หนึ่งคนที่ได้รับปาฏิหาริย์ แต่เขาก็เชื่อว่าลูกของเขาก็ต้องได้รับปาฏิหาริย์

  “คุณพยาบาลครับ ผมอยากไปหาน้อง น้องอยู่ไหนครับ” ฝุ่นหันไปหาคุณพยาบาลเฝ้าไข้  พยาบาลยิ้มแล้วตอบว่า “อยู่ห้องพิเศษชั้นบนค่ะ แต่ตอนนี้ยังไม่สะดวกให้คนไข้ไปเยี่ยมนะคะ เพราะคุณหมอห้ามคนไข้เคลื่อนย้ายตัวค่ะ” 

14 กุมภา ปี 2563 

“เสียงประตูห้องเปิด  Happy Birth Day ค่ะคุณฝุ่น อาหารเช้าจะมาแล้วค่ะ รับประทานยาก่อนอาหารก่อนนะคะ” คนไข้รับยาจากมือพยาบาล

แล้วก็วันนี้พยาบาลมีของขวัญมาให้ด้วยนะคะ ฝุ่นหันไปมองพยาบาลแล้วยิ้ม ๆ “อะไรครับที่จะให้ผม ยาก่อนอาหารเนี่ยนะ” ใช่ค่ะ แต่ยังมีอีกเรื่องนะคะ คุณหมออนุญาตให้คนไข้ไปเยี่ยมน้องได้แล้วนะคะ  ดีใจด้วย น้ำเสียงหวาน ๆ ของพยาบาลวันนี้หวานเป็นพิเศษเพราะได้มาบอกข่าวดีกับคนไข้ที่รอเวลานี้มานาน แต่ต้องทานอาหารเช้าก่อนนะคะ เดี๋ยวพยาบาลจะพาไป

ฮอนถือกุหลาบมาให้ฝุ่น

ชายหนุ่มอีกคนเข้ามา พร้อมดอกกุหลาบสีขาวช่อใหญ่  “สวัสดีตอนเช้าครับคุณฝุ่น วันนี้อากาศดีมากเลยนะครับ’ คำทักทายของพี่ฮอนเข้ามาแบบเหมือนรู้ว่าวันนี้เป็นวันที่เขาจะได้เจอกับคุณหนูเช่นกัน “ครับพี่ฮอน วันนี้ต้องเป็นวันที่ดีของพวกเรา” 

“ทานข้าวให้เสร็จไว ๆ เลยครับคุณฝุ่น ไม่คิดถึงคุณหนูของผมเหรอ” คุณหนูของผมคิดถึงคุณฝุ่นจะแย่แล้วนะ ฮอนพูดให้กำลังใจตัวเอง ให้กำลังใจฝุ่น และยังมีความหวังที่คุณหนูโนบิจะฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง และวันนี้คนที่คุณหนูอยากที่จะเจอมากที่สุดกำลังจะไปหาคุณหนูได้แล้ว ฮอนยิ่งมีหวังเข้าไปมากกว่าทุกวัน เพราะเขาเชื่อว่าปาฏิหาริย์ที่เกิดขึ้นได้ครั้งนี้มาจากหัวใจที่เต็มไปด้วยความรักที่ทั้งคู่มีให้กันอย่างเต็มเปี่ยม” 

[ฮอน]

พร้อมแล้วนะ ผมขออนุญาตเข็นคุณฝุ่นนะครับคุณพยาบาล หลังจากที่ส่งช่อดอกไม้ให้กับคนไข้ที่นั่งในรถเข็น เอาล่ะ…ซิ่งเลยครับ  ไม่ถึง 3 นาทีก็ถึงห้องของโนบิ ตลอดระยะเวลา 3 นาทีนี้มันคิดอะไรไม่ออกจริง ๆ ได้ยินแต่เสียงหัวใจดัง ตึก ตึก ตึ้ก อย่างเดียวสงสัยว่าเจ้าของหัวใจที่อยู่ในตัวฝุ่น อยากจะเจอกับเจ้าของหัวใจตัวจริงเข้าแล้ว 

ภาพที่เห็นคือ โนบินอนอยู่พร้อมอุปกรณ์ที่ดูแลเป็นพิเศษ 

[ฮอน]

“คุณหนูครับ วันนี้ผมพาคนพิเศษของคุณหนูมาแล้วครับ”  เสียงของฮอนดังขึ้นเมื่อเข้าไปถึงที่ห้องพัก ….. 

เมื่อฝุ่นเห็นภาพแบบนั้นทำให้ฝุ่นถึงกับน้ำตาคลอ แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นจากรถเข็นตรงไปที่เตียงทันทีอย่างช้า ๆ จับมือข้างที่ไม่มีสายน้ำเกลือยกขึ้นมาไว้ที่หน้าผากแล้วพูดว่า 

[ฝุ่น]

“พี่มาหาเราแล้วนะโนบิ…ได้ยินมั้ย ได้ยินเสียงพี่มั้ย..ตื่นได้แล้วคนดีของพี่”

เมื่อพูดจบ น้ำตาที่คลออยู่ก็ไหลออกมา “ พี่ขอโทษครับ ที่ทำให้เราต้องเป็นแบบนี้ พี่ขอโทษ”  

        ทันใดนั้น ฮอนมองไปเห็นจอชีพจรมีคลื่นกราฟที่เร็ว และสูงขึ้นรวมถึงมีเสียงสัญญาแปลกไปกว่าวันที่เขาเฝ้าแต่รอคอยคุณหนูฟื้น หรือนี่จะเป็นสัญญาณที่ดี  ฮอนรีบบอกคุณพยาบาลที่อยู่ข้าง ๆ “คุณพยาบาลครับ ชีพจรของคุณหนูเริ่มมาแล้ว….” 

       พยาบาลรีบเรียกคุณหมอประจำเวร เข้ามา คุณหมอดูอาการแล้วก็ดีใจที่อาการคนไข้เป็นแบบนี้ ถือเป็นสิ่งที่ดี  ฝุ่นยิ้มแล้วมองไปที่คุณหมอแล้วถามอาการคนที่นอนบนเตียงว่า เกิดอะไรขึ้น “มันเป็นสัญญาณที่ดีใช่มั้ยครับคุณหมอ”

       อาการแบบนี้เป็นอาการที่หัวใจมีความเต้นหรือสั่นกว่าปกติ เป็นการทำงานที่เริ่มรับ และอยากตอบโต้กับสิ่งเร้าชั่วขณะนั้น ถือเป็นอาการที่ดีครับ คุณหมอพูดจบ ผู้ชายสองคนที่อยู่ข้าง ๆ เตียงมองหน้าคนบนเตียงอย่างมีความหวัง 

[ฮอน]

      “แสดงว่าคุณหนูรู้ว่า คุณฝุ่นมา คุณหนูแกคงดีใจน่ะครับ” ฮอนเชื่อแบบนั้น 

ในตลอดหนึ่งวันนั้น ฝุ่นก็ได้อยู่กับโนบิ แล้วพยายามพูดเล่าเรื่องเหตุการณ์วันนี้ตลอดทั้งวันว่าเขาทำอะไรบ้าง จะไปตรงไหน ข้างนอกตอนนี้มีฝนตก อากาศวันนี้เป็นอย่างไร เหมือนคนบนเตียงรับรู้ตลอดว่าคนชื่อฝุ่นอยู่ข้าง ๆ 

                                           ****การรอคอยตลอด 1 เดือนเต็ม ๆ กับการเล่าเหตุการณ์ในทุก ๆ วันที่เกิดขึ้นให้คนที่รักฟังของฝุ่น มันเป็นความพยายามที่ทำให้เขามีความหวัง

      ผ่านไปแบบนี้เป็นเวลา 1 เดือน ทำแบบนี้ทุกวัน ทุกวัน จนอาการผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจของฝุ่นดีขึ้นมาก เกือบ 90% เหลืออีก 10% ก็คือต้องดูแลตามอาการ และมาพบหมอตามกำหนดเวลา 

ฝุ่นเปลี่ยนชุดเพื่อจะกลับบ้านไปพักฟื้น

[ฝุ่น]

     “ไงไอ้ตัวยุ่ง…วันนี้อากาศดีมากเลยนะ วันนี้พี่จะได้กลับไปพักที่บ้านแล้วน้า …กลับพร้อมกันเลยมั้ย ตื่น ๆ ขี้เซาจังนะเราเนี่ย..เด็กอะไร” ฝุ่นพูดคนเดียว เป็นปกติเหมือนทุกวัน และหวังว่าคนบนเตียงจะรู้สึกตัวสักที 

[ฮอน]

    “เอ้าคุณฝุ่น ผมก็ไปหาที่ห้องนู้น จะไปช่วยเก็บของ…มาไม่ทันซะนี่ ว่าแล้วว่าจะต้องอยู่ห้องคุณหนู” พี่ฮอน มีนัดมารับคุณฝุ่นกลับบ้าน และที่สำคัญคือคุณฝุ่นจะต้องไปอยู่ห้องของคุณหนู เพราะว่าตอนนี้คุณฝุ่นได้รับอุปการะเป็นลูกบุญธรรมของคุณแม่โนบิเป็นที่เรียบร้อย ฝุ่นเลยกลายเป็นลูกอีกคนของพ่อ คุณแม่โนบิ เท่ากับ ซัน โนบิ ฝุ่น เป็นพี่น้องกันโดยปริยาย 

[ฮอน]

   “คุณหนูครับ ตื่นได้แล้ว คุณฝุ่นมารับแล้ว พี่ฮอนให้แค่ 5 นาทีนะครับ ตื่น ๆ” 

  ทุกอย่างเหตุการณ์ปกติ เหมือนทุกวัน คุณหนูของฮอนก็ยังคงนอนไม่ได้สติ 

 ทั้งฮอน และฝุ่นพูดคุยกันถึงเรื่องการสลับเวลากันมาเยี่ยม คนป่วย…เสียงชีพจรของคนป่วย ส่งสัญญาณดังขึ้น ทั้งคู่หันไปที่เตียง ฝุ่นรีบวิ่งไปคว้ามือของโนบิ ฮอนวิ่งไปที่ข้าง ๆ เตียงอีกฝั่ง เพื่อมาดูชีพจรที่มีคลื่นมากกว่าปกติ 

   และภาพที่ทั้งสองคนเห็นตรงหน้าอีกก็คือ น้ำตาของโนบิไหลออกมา เมื่อฝุ่นเห็นฝุ่นก็ปาดน้ำตาที่ไหลนั้นด้วยมืออันอบอุ่นอย่างระมัดระวัง  

“คุณหนู”  “โนบิ”

 [ฝุ่น]

   “ โนบิ พี่อยู่นี่ไง เป็นอะไร ไม่ต้องร้องแล้วครับ”  ฝุ่นจับมือโนบิแน่นขึ้นเพื่อจะบอกว่าตอนนี้อยู่กับตน ไม่ต้องกลัวอะไร

    ร่างที่เคยนอนนิ่ง ไม่ขยับตัว เริ่มขยับไปอีกทางเพื่อมองแสง ดวงตาของคนป่วยเริ่มขยับเล็กน้อย เหมือนคนพยายามลืมตามารับแสง แต่แสงที่ลอดเข้าไปในม่านตามัน เป็นแสงแรกที่สว่างของคนที่หลับตามาประมาณ 5 เดือนมันยังคงยากกับการลืมตามาครั้งแรกเลย  แต่ความพยายามของดวงตายังไม่ลดละ จนสามารถลืมตาได้

[โนบิ]

      “พี่ฝุ่น …พี่ฝุ่นจริง ๆ ด้วย…” สายตาของคนที่รอคอยกันมาทำให้ร่างด้านบนรีบลงไปกอดคนที่นอนอยู่ เหมือนทั้งคู่รอการกลับมาเจอกัน” พี่ฝุ่นครับ ผมนึกว่าจะไม่ได้เจอพี่อีกแล้ว พี่จริง ๆ ด้วย…ฮือ…ฮือ”

[ฝุ่น]

      “นี่ไงเราได้เจอกันแล้ว หยุดร้องได้แล้วนะคนดี”  

       ชายที่ยืนอยู่ปลายเตียง เห็นภาพนี้ก็ได้แต่ร้องไห้และดีใจกับการกลับมาของคุณหนูโนบิ “คุณหนูกลับมาหาพวกเราแล้ว”

ในที่สุดปาฏิหาริย์ก็มีจริง ๆ อย่างที่ คุณหมอเจมส์พูดไว้ และนี่คือ 1% ที่เหลือ ไม่รู้ว่าด้วยอะไร จะด้วยการแพทย์สมัยใหม่ที่พัฒนามากขึ้น ที่มีคุณหมอและผู้เชี่ยวชาญที่เก่ง หรือจะเป็นเพราะความรักที่ทั้งคู่มีให้กัน หรือจะเป็นเพราะความรักที่ไร้เงื่อนไขของคนที่ส่งกำลังใจ ทั้งหมดเป็นไปได้ทุกกรณี 

 1 อาทิตย์หลังจากที่คนป่วยฟื้นขึ้นมา  

[ยูโร]

  “ โอ๊ยย โอ๊ยยยย ข้อสอบยากมากแก” เสียงยูโรดังมาจากต้นทางประตู พร้อมขบวนเพื่อน ๆ พี่ ๆ เดินเข้ามาทักทายคนป่วยที่กำลังถูกป้อนข้าว ป้อนน้ำด้วย บุรุษพยาบาลสุดหล่ออย่างฝุ่น

[แท็ป]

 “ดีแล้วที่แก ไม่ได้ไปสอบไอ้คุณหนูสองใจ” แท็ปพูดตามมาหลังจากยูโรพูดจบ

[โนบิ]

“ โห ระดับยูโรบอกว่ายาก  แสดงว่าแม่งโคตรยาก” โนบิตอบกับเพื่อนรักไปแบบทันควัน  

    สมกับเป็นเพื่อนสนิทกันจริง ๆ  3 คนนี้เวลาอยู่ด้วยกันจะบันเทิง และถกเถียงกันตามประสา  

[ซัน]

 “ไงบ้างฝุ่น แกดูแลน้องฉันดีหรือเปล่า” ซันพูดขึ้นมาทักทายฝุ่น  

“ดูจากภาพเอาเอง …ซิ ว่าอารมณ์ดีขนาดนี้ กินข้าวเกลี้ยงขนาดนี้ ดีไม่ดีล่ะ” ฝุ่นตอบพร้อมจะชมว่าตัวเองทำอาหารอร่อย ๆ มาทุกครั้งคนป่วยจะกินได้หมดไม่เหลือข้าวสักเม็ด 

[ภัทร]

 “หรา…. ทำมาเองเหรอ” ภัทรตอบกลับพร้อมเดินไปแตะที่บ่าของฝุ่น 

“โฮ …พี่ภัทรครับอย่างน้อยผมก็เป็นคนเตรียมให้พี่นะครับ แค่จับก็ถือว่าทำแล้ว” ทุกคนในห้องหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน 

[ฮอน]

“ว่าแต่วันนี้สอบเสร็จแล้ว จะไปฉลองที่ไหนกันครับทุกคน” พี่ฮอนถามเพราะรู้ว่าวันนี้เป็นวันสุดท้ายของการสอบเทอมสอง ของปีหนึ่ง 

“พี่ฮอน เลี้ยงที่ไหนล่ะ ผมไปได้หมดแหละ” คนป่วยชิงตอบก่อนคนอื่น 

“งั้นผมว่า เรามาฉลองสอบเสร็จที่นี่ละกัน…มันจะดูแปลก ๆ หน่อย แต่ผมว่ามันได้อารมณ์ดี” ฮอนตอบคุณหนู

[คุณหมอฟลุค]

เสียงประตูเปิดเข้ามา “โอ้โฮ…วันนี้เพื่อนเยอะเลย ครับคุณโนบิ” เสียงคุณพยาบาลบีบีประจำตัวของโนบิเดินเข้ามาพร้อมกับคุณหมอฟลุคที่เป็นเจ้าของคนไข้  “เสียงแอบดังไปถึงข้างนอกเลยนะครับ” คุณหมอยิ้ม ๆ แซวเด็ก ๆ ทุกคนเลยเงียบกริบทันที 

“ ไหน ๆ อยู่กันเยอะแบบนี้แล้ว หมอก็มีข่าวมาบอก ทั้งข่าวดี และข่าวร้าย จะมาบอกให้ทุกคนรู้เลยนะครับ” ทุกคนพอได้ยินคำว่าข่าวดีก็เงียบเข้าไปใหญ่

[โนบิ]

“ข่าวดีและข่าวร้ายอะไรครับหมอ” โนบิตอบไป เพราะอยากรู้ว่าจะเป็นอย่างที่ตัวเองอยากรู้หรือเปล่า แล้วข่าวร้ายคืออะไร

“เริ่มจากข่าวร้ายก่อนเลยละกันนะครับทุกคน ข่าวร้ายคือผมจะต้องไปเรียนต่อที่อังกฤษต้นเดือนหน้า” เลยไม่สามารถดูแลคุณโนบิได้แล้ว ทุกคนในห้องทำหน้าเซ็งเพราะคุณหมอฟลุคเป็นคนน่ารัก และคุณหมอดูแลเคสนี้ตั้งแต่กลับมาจากโรงพยาบาลนครสวรรค์ ทำให้ทุกคนในห้องคุ้นเคยกัน เลยได้อารมณ์ที่เศร้ามาแทน 

[หมอฟลุค]

“ส่วนข่าวดี ก็คือ” ในห้องเงียบสนิท เพื่อรอฟังข่าวดีว่า จะมากลบเกลื่อนข่าวร้ายได้หรือเปล่า ทุกคนภาวนา

“ในเมื่อผมไม่อยู่แล้ว ฝากคุณโนบิดูแลตัวเองด้วย…และเพื่อน ๆ ก็ต้องช่วยด้วย รวมถึงคุณฝุ่นด้วยนะ ข่าวดีก็คือ ตั้งแต่พรุ่งนี้ไปคุณโนบิ สามารถไปพักฟื้นที่บ้านได้แล้วครับ” พอคุณหมอพูดจบ ทุกคนเปลี่ยนสีหน้าเป็นอีกอย่างพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย และหลังจากความเงียบกลับมีเสียงออกมาพร้อมกัน ว่าเย้…….ดังรอดออกไปนอกห้องถึงแม้จะเป็นห้องเก็บเสียงก็ตาม ทุกคนดีใจกับการที่โนบิได้กลับไปพักฟื้นที่บ้านได้แล้ว 

ภาพความสดใสร่าเริงของทุกคนในห้องเต็มไปด้วยความยินดี เต็มไปด้วยความสุข ความรัก มันเป็นอีกภาพที่ผมจะจดจำไว้ในใจดวงนี้ของผม แม้ภาพความสุขนั้นจะผ่านไป ปีกว่า ๆ แล้วก็ตาม 

วันนี้เป็นวันวาเลนไทน์ และเป็นวันเกิดของคนที่ผมรัก และเป็นวันเกิดของหัวใจดวงนี้ของผม 14 กุมภาพันธ์ 2564

ผมเดินออกจากร้านดอกไม้ ไปขึ้นรถที่พี่ฮอนจอดรออยู่หน้าร้าน เพื่อจะไปหาเจ้าของหัวใจดวงนี้ที่อยู่ในตัวของผม ผมเชื่อว่าถ้าหัวใจดวงนี้ในวันนั้นเป็นหัวใจที่ไม่มีความรัก มันคงไม่สามารถต่อลมหายใจของผมครั้งที่สองได้เป็นแน่ ถ้าจะว่าเป็นปาฏิหาริย์จริง ๆ ก็คงเป็นเพราะ ปาฏิหาริย์ความรักของคนรอบข้างที่มีให้ผมมากมาย และที่ขาดไม่ได้คือปาฏิหาริย์ของคนที่อ่านเรื่องของผมอยู่ตอนนี้  “ขอบคุณมากนะครับ”   ขอบคุณคนรักนิยายเรื่องนี้ Heart By Heart 2020 แล้วเจอกันนะครับ

โลกนี้ไม่มีความหมาย เเค่มีเพียงเธอข้างกายทุกวัน

ฟังเสียงหัวใจของฉัน ทุกเสี้ยวนาทีนั้นมีเพื่อเธอ

ผิดที่เวลา ที่เหลืออยู่ อยากกอดเธอไว้ให้นานกว่านี้

ไม่อยากหลับตา สักนาที กลัวพรุ่งนี้จะไม่เจอเธออีกแล้ว

* ทุกลมหายใจ สัญญา อยู่ตรงนี้เฝ้ารออยู่ไม่ห่าง

ดวงใจฉันยังคอยหา หากโลกนี้ไม่มีเธอชีวิตจะเป็นเช่นไร

ช่วงเวลาดี ๆ ที่เรามีกันวันนั้น ได้โปรดกลับมาอีกครั้ง

ให้เธอหวนคืนมา เเค่เพียงเธอกลับมาได้มั้ย

SOLO

ไม่อยากหลับตา สักนาที กลัวพรุ่งนี้จะไม่เจอเธออีกแล้ว

**ทุกลมหายใจ สัญญา จะดูเเลหัวใจไม่ห่าง

ไม่ว่านานเท่าไร สัญญา ต่อจากนี้ไม่มีวันห่าง

ไม่ว่าเธอคือใคร สัญญา จะดูเเลหัวใจไม่ห่าง

แม้เวลาหมุนผ่าน ไม่ต้องการสิ่งใด  เเค่มีเธอเท่านั้น                                         

                                            เพลง เฝ้ารอ

                                                                                      วงศ์วริศ อาริยวัฒน์ (อัฐ เดอะปีศาจแบนด์)