ทางด้านของฝุ่น

หลังจากที่เขาได้ยินเสียงวิทยุสื่อสารของตำรวจด้านใน แจ้งขอกำลังสนับสนุนเพราะตามหาโนบิไม่พบ ด้วยความร้อนใจตอนที่ลุงเจมส์ไปรับโทรศัพท์จากสาวใช้ที่ชื่อฝน ฝุ่นได้จังหวะเลยแอบหนีออกมาเพื่อตามหาโนบิ

ฝุ่นเดินตามหาโนบิไปรอบ ๆ โกดังและพยายามเงี่ยหูฟังเสียงที่ดังอยู่โดยรอบ ในใจก็ภาวนาขอให้ตนเองสามารถตามหาโนบิได้พบโดยไม่อนาทรร้อนใจกับอาการเจ็บที่บริเวณหน้าอกด้านขวาตำแหน่งของหัวใจที่ถูกยิงก่อนหน้านี้เลยแม้แต่น้อย

“อย่าเป็นอะไรไปนะโนบิ วอนช่วยดูแลโนบิ ช่วยให้ฉันตามหาโนบิพบด้วยเถอะนะ” ฝุ่นได้แต่ภาวนาแบบนี้ไปตลอดทาง

ตึกตัก…ตึกตัก…

ยิ่งฝุ่นฝืนตัวเองมากเท่าไรหัวใจของฝุ่นก็ยิ่งเต้นแรงจนมันเจ็บและชาไปหมด แต่ฝุ่นก็ยังคงฝืนร่างกายของตนเองต่อไป

“อย่าเพิ่งเป็นอะไรไปตอนนี้นะมึงไอ้ฝุ่น ขอให้ได้เจอโนบิก่อนเถอะนะ” ฝุ่นพูดกับตัวเองในใจ

ทางด้านของโนบิ

โนบิถูกจับตัวมาเรียกค่าไถ่ตอนนี้ลูกน้องของคนร้ายจับตัวของโนบิมาขังไว้ในตู้คอนเทนเนอร์ แรก ๆ อากาศภายในตู้ก็เย็นเพียงธรรมดาแต่ตอนนี้โนบิเริ่มรู้สึกเหมือนอากาศภายในตู้เริ่มเย็นขึ้นเรื่อย ๆ จนตอนนี้ฟันของโนบิกระทบกันดังกึก ๆ และเพราะตอนนี้โนบิถูกมัดทั้งมือและเท้ารวมทั้งปากทำให้โนบิไม่สามารถตะโกนขอให้คนช่วยได้

โนบิค่อย ๆ คลานไปที่ประตูของตู้คอนเทนเนอร์เมื่อได้ยินเหมือนเสียงฝีเท้าของใครสักคนกำลังเดินมาที่นี่โนบิพยายามใช้เท้าที่ถูกมัดอยู่ถีบไปที่ประตูของตู้คอนเทนเนอร์เพื่อให้คนด้านนอกได้ยิน

ตึ้ง…ตึ้ง

เสียงโนบิใช้เท้าถีบไปที่ประตูของตู้คอนเทนเนอร์ดังพอจะทำให้คนด้านนอกได้ยิน ในใจโนบิก็ภาวนาขอให้มีใครสักคนด้านนอกได้ยินเสียงและพาผมออกไปจากความทรมานนี้เสียที ต่อให้เป็นคนร้ายพวกนั้นก็ยังดี ก่อนสติของโนบิค่อย ๆ หมดลงไปเรื่อย ๆ จากความเย็นที่อยู่ด้านใน

ทางด้านของฝุ่น

ฝุ่นพยายามออกตามหาจนได้ยินเสียงดังมาจากตู้คอนเทนเนอร์ตู้หนึ่ง ฝุ่นจึงลองเรียกคนด้านในดู

“โนบิ นายอยู่ในนี้หรือเปล่า” ฝุ่นพยายามเรียกคนที่อยู่ด้านในพร้อมกับภาวนาให้คนที่อยู่ด้านในเป็นโนบิอย่างที่เขาคิดไว้

โนบิเมื่อได้ยินเสียงเรียกจึงฝืนลืมตาและพยายามประคองสติของตัวเองให้กลับมาอีกครั้ง

“อ้วยอ้วย (ช่วยด้วย)” โนบิพยายามร้องขอให้คนที่อยู่ด้านนอกช่วยและดูเหมือนคำขอของเขาจะเป็นจริงเมื่อตนได้ยินเสียงที่พยายามเปิดประตูตู้คอนเทนเนอร์อยู่ทางด้านนอก 

ทางด้านของฝุ่นเมื่อได้ยินดังนั้นฝุ่นก็พยายามจะเปิดประตูของตู้คอนเทนเนอร์ และจากการพยายามออกแรงเพื่อเปิดตู้คอนเทนเนอร์แผลจากการถูกยิงที่หน้าอกก็เกิดปริแตกจนเลือดค่อย ๆ ไหลซึมออกมาไม่หยุดแม้จะมีผ้าปิดแผลที่ลุงเจมส์ทำแผลไว้ให้ก่อนหน้านี้แล้วก็ตาม แต่ฝุ่นไม่มีเวลาสนใจเลือดที่ไหลไม่หยุดอยู่นั้น ไหนจะอาการเจ็บและแน่นหน้าอกที่ค่อย ๆ เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบหายใจไม่ออก

“คุณฝุ่น…ผมช่วยครับ” ในช่วงที่ผมเกือบจะหมดแรงคุณฮอนกับทีมตำรวจก็ได้เข้ามาช่วยผมเปิดตู้คอนเทนเนอร์ 

ก่อนที่ตู้คอนเทนเนอร์จะเปิดออกช้า ๆ จากความร่วมมือร่วมใจของผมและคุณฮอน ทันทีที่ประตูตู้คอนเทนเนอร์เปิดออกได้แล้วก็พบว่าโนบิถูกขังอยู่ด้านในจริง ๆ และทันทีที่โนบิเห็นพวกเราก็ร้องเรียกออกมาด้วยความดีใจ

“อี้อุ่น(พี่ฝุ่น)อี้อ่อน(พี่ฮอน)” โนบิร้องเรียกฮอนและฝุ่นออกมาด้วยเสียงอู้อี้เพราะถูกมัดปากอยู่ 

[ฮอน]

“คุณหนูโนบิ” พี่ฮอนเข้ามาด้านในตู้คอนเทนเนอร์และพยายามจะช่วยแก้มัดให้โนบิเนื่องจากฝุ่นได้เริ่มมีอาการเจ็บที่หัวใจจนไม่มีแรงปีนขึ้นไปบนตู้คอนเทนเนอร์ฮอนจึงปีนขึ้นไปแทน

 “ไม่เป็นไรแล้วนะครับคุณหนูพี่ฮอนมาช่วยแล้ว” พี่ฮอนแกะผ้าปิดปากให้โนบิ ก่อนจะมาแก้มัดที่มือและเท้าให้กับโนบิด้วย

“พี่ฮอนผมหนาว” โนบิพูดด้วยเสียงสั่น ๆ 

“อดทนไว้นะครับคุณหนูผมมาช่วยแล้ว” พี่ฮอนถอดเสื้อสูทมาคลุมตัวของโนบิไว้เพื่อให้ความอบอุ่น

“เราออกไปจากที่นี่กันเถอะครับคุณหนู” พี่ฮอนประคองตัวของโนบิและเตรียมที่จะช้อนอุ้มร่างของโนบิที่ตอนนี้หมดสติไปแล้วออกจากตู้คอนเทนเนอร์ ภาพที่ฮอนเข้าไปช่วยโนบิด้วยความรักและเป็นห่วงอยู่ในสายตาของฝุ่นตลอดเวลา

“รีบโทรตามรถพยาบาลมาที่นี่ด่วนมีผู้ป่วยภาวะไฮเปอร์เทอร์เมีย (Hypothermia ภาวะอุณหภูมิร่างกายต่ำกว่าปกติ)” ตำรวจรีบประสานให้เจ้าหน้าที่ตามรถพยาบาลเพื่อมารับคุณฮอนและโนบิที่อยู่ภายในตู้คอนเทนเนอร์ที่มีอุณหภูมิค่อยติดลบลงเรื่อย ๆ ทำให้ร่างกายเกิดภาวะอุณหภูมิร่างกายต่ำกว่าปกติ 

[ตำรวจ]

“รถพยาบาล กำลังจะมาถึงภายในห้านาทีครับ” คุณตำรวจแจ้งให้คนที่อยู่ตรงนั้นทราบ เพราะก่อนหน้าที่จับคนร้ายได้ ลุงเจมส์ได้ประสานว่าให้รีบมารับฝุ่น แต่ตอนนี้มีคนที่จะต้องใช้รถพยาบาลถึงสามคนแล้ว 

ทางตำรวจจึงได้แจ้งให้รถอีกคันตามมาซึ่งอีกไม่เกินห้านาทีนี้จะถึงที่เกิดเหตุแน่นอน

ฝุ่นคว้ามือของโนบิมาจับเอาไว้ก็พบว่าตอนนี้มือของโนบิข้างที่ตนกอบกุมไว้นั้นเย็นมาก เย็นจนฝุ่นรู้สึกใจหาย เย็นจนฝุ่นรู้สึกกลัว กลัวว่าโนบิจะจากตนไป ไม่ช้ารถพยาบาลพร้อมกับเจ้าหน้าที่พยาบาลก็เข้ามาพาร่างที่หมดสติของโนบิไปขึ้นรถพยาบาล รวมถึงคนที่โดนยิง แต่ไม่สนใจว่าตนเองจะเป็นตายร้ายดีอย่างไรก็ตาม

มือของฝุ่นกับโนบิค่อย ๆ หลุดจากกันเมื่อเจ้าหน้าที่พาตัวของทั้งคู่ไป ฝุ่นถูกเจ้าหน้าที่เข้ามาประคองให้เดินตามมาไม่ห่างก่อนจะรู้สึกเจ็บหัวใจเมื่อความเจ็บเกินขีดความสามารถที่ตัวเองจะทนได้อีกต่อไป ร่างของฝุ่นค่อย ๆ ล้มลงพร้อมกับสติของฝุ่นก็ค่อย ๆ ดับลงไปเรื่อย ๆ ฝุ่นหลับตาลงแต่ภาพที่เห็นไม่ใช่สีดำ แต่กลับเป็นสีขาว เหมือนทุกอย่างจบลงแล้วและเขาได้ช่วยคนที่ตัวเองรักออกมาจากที่ที่อันตรายที่สุด และตอนนี้ก็กำลังจะถึงมือหมอแล้ว โดยภาพสุดท้ายที่ฝุ่นเห็นก็คือร่างของโนบิที่ถูกคุณฮอนช้อนอุ้มพาตัวขึ้นรถพยาบาลไป

 “ขอบคุณวอนที่ช่วยให้โนบิปลอดภัย”

โอ๊ย…

ฝุ่นร้องออกมาด้วยความเจ็บบริเวณหน้าอกด้านซ้ายตรงที่ถูกยิง

“ขอบคุณนะวอน” 

[ลุงเจมส์]

“ฝุ่น…อย่าเป็นอะไรไปนะ…อดทนไว้” เป็นลุงเจมส์นั่นเองที่วิ่งตามมาและรับร่างของฝุ่นที่มีอาการไร้แรง ทำให้น้ำหนักทิ้งไปตามแรงโน้มถ่วงของโลก ลุงเจมส์รับไว้ได้ทันก่อนที่ร่างของฝุ่นจะล้มหัวฟาดพื้นดีที่มีบุรุษพยาบาลเข้ามาช่วยประคองฝุ่นด้วย 

“ฝุ่น ทำใจดี ๆ ไว้นะฝุ่น” ทันทีที่ลุงเจมส์ตะโกนบอกคนอื่น ๆ ความชุลมุนก็เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง ตอนนี้มีผู้บาดเจ็บสาหัสอีกหนึ่งรายที่น่าห่วงไม่แพ้สองคนนั้น โดยทั้งสามรายอาการรุนแรงเข้าขั้นโคม่าอยู่ในภาวะเป็นตายเท่ากัน

และขณะที่รถพยาบาลมีอยู่เพียงหนึ่งคันเพราะรถอีกคันยังมาไม่ถึง เจ้าหน้าที่จึงนำคนบาดเจ็บอีกคนก็คือฝุ่นขึ้นไปที่รถพยาบาลคันที่มีผู้ได้รับบาดเจ็บที่ชื่อว่าโนบินอนอยู่บนรถก่อนหน้านี้แล้ว และเพราะรถคันที่โนบิอยู่สามารถรับผู้ป่วยเพิ่มได้อีกหนึ่งคน เจ้าหน้าที่จึงนำร่างของฝุ่นขึ้นไปบนรถนอนเคียงข้างกันกับโนบิ

เจ้าหน้าที่คนหนึ่งพยายามทำให้ร่างกายของโนบิได้รับความอบอุ่น ส่วนเจ้าหน้าที่อีกคน และลุงเจมส์ที่คอยให้การช่วยเหลือในการปฐมพยาบาลให้กับฝุ่น ด้วยการห้ามเลือดจากบาดแผลที่ปริแตกจากการพยายามเปิดตู้คอนเทนเนอร์ของฝุ่น 

โนบิพยายามฝืนลืมตาพร้อมกับบีบมือของฝุ่นที่กอบกุมมือของตนอยู่ในตอนนี้

ฝุ่นกับโนบิ ปลอบกันทั้ง ๆ ที่บาดเจ็บสาหัสทั้งคู่

“พี่ฝุ่นผมกลัว” โนบิพยายามประคองสติของตัวเองเพื่อคุยกับฝุ่น 

“ไม่ต้องกลัวนะพี่อยู่ตรงนี้แล้ว พี่จะไม่ไปไหน พี่จะอยู่เคียงข้างนายตลอดไป พี่รักนายนะรักมากกว่าชีวิตของตัวเอง นายจะต้องอดทนให้ได้นะ” ฝุ่นพยายามปลอบใจโนบิ

“พี่ฝุ่นผมหะ..หายใจไม่ออก” ในช่วงที่ฝุ่นและโนบิกำลังคุยกันอยู่นั้นโนบิก็เกิดหายใจไม่ออกขึ้นมา

[พยาบาล] ที่อยู่เตียงของโนบิ

“แย่แล้วผู้ป่วยมีภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลันขอเครื่องปั๊มหัวใจ” หลังพูดจบพยาบาลก็เริ่มดำเนินการปฐมพยาบาลให้กับโนบิหลังพบว่าจากการอยู่ในที่อากาศเย็นบวกกับภาวะอุณหภูมิร่างกายต่ำกว่าปกติส่งผลให้โนบิมีอาการภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลันในที่สุด

เมื่อได้ยินดังนั้นลุงเจมส์ที่เป็นหมอโรคหัวใจจึงอาสาช่วยยื้อชีวิตของโนบิให้ การช่วยเหลือโนบิภายในรถพยาบาลดำเนินไปด้วยความเร่งรีบ และรัดกุม โดยมีฝุ่นที่มีอาการครึ่งหลับครึ่งตื่นจากฤทธิ์ของยารับรู้และได้ยินทุกเรื่องที่เกิดขึ้นกับโนบิแต่เขาไม่อาจลืมตาขึ้นมาได้  ไม่ช้ารถพยาบาลก็ได้เดินทางมาถึงที่โรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด 

ร่างผู้ป่วยและผู้ได้รับบาดเจ็บทั้งสองคนถูกเข็นเข้าไปรักษาตัวต่อในห้องฉุกเฉิน โนบิที่มีอาการหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน มีแพทย์ประจำที่ดูแลผู้ป่วยโรคหัวใจเข้ามาช่วยตรวจดูอาการภายใต้การช่วยเหลือของลุงเจมส์ที่เข้ามาช่วยเหลือด้วยเนื่องจากวันนี้มีผู้ป่วยฉุกเฉินมากจนทีมแพทย์ฉุกเฉินที่มีอยู่ในตอนนี้มีไม่เพียงพอ 

ทางด้านของฝุ่นได้มีหมอเวรอีกท่านเข้ามาช่วยห้ามเลือดให้กับฝุ่นที่เตียงข้างกันกับโนบิ

 “ผู้ป่วยต้องทำการผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจโดยด่วน ไม่เช่นนั้นเราอาจไม่สามารถยื้อชีวิตของผู้ป่วยรายนี้ไว้ได้” ลุงเจมส์หันมาแจ้งข่าวให้หมอเวรประจำโรงพยาบาลได้รับทราบถึงการรักษาอาการของโนบิ

“แต่ตอนนี้ที่โรงพยาบาลของเราไม่มีหัวใจของผู้บริจาคเหลืออยู่เลย ถ้าหากขอรับบริจาคจากโรงพยาบาลใกล้เคียงอาจจะไม่ทันการณ์ได้นะครับ” หมอเวรประจำโรงพยาบาลที่เข้ามาร่วมในทีมรักษาเดียวกับลุงเจมส์พูดขึ้น

“ลุงเจมส์…ลุงเจมส์ครับ” ฝุ่นพยายามเรียกลุงเจมส์ที่กำลังช่วยหมอประจำรักษาอาการของโนบิอยู่

ฝุ่นที่ถูกหมอรักษาอยู่ที่เตียงข้าง ๆ กันรับรู้และได้ยินทุกอย่างถึงอาการของโนบิรวมถึงเรื่องที่หัวใจของวอนไม่อาจเต้นอยู่ในร่างของโนบิได้อีกเพราะจากเหตุการณ์ในครั้งนี้ทำให้โนบิไม่สามารถใช้หัวใจของวอนได้อีกต่อไป และหากว่าโนบิไม่ได้รับบริจาคหัวใจและเปลี่ยนหัวใจใหม่ภายในวันนี้โนบิจะต้องตายในที่สุดซึ่งฝุ่นยอมให้เรื่องนั้นเกิดขึ้นไม่ได้อย่างเด็ดขาดฝุ่นจึงพยายามเรียกลุงเจมส์เพื่อบอกในสิ่งที่ตนตัดสินใจแล้ว

“ฝุ่น เราอาจมีปาฏิหาริย์นะ อาจหาหัวใจได้ทันเวลา ไม่ต้องห่วง” ลุงเจมส์เข้ามาหาฝุ่นที่ข้างเตียงพร้อมกับจับมือของฝุ่นไว้ เพราะรู้ว่าเขาได้ยินทั้งหมด

“หัวใจของผม…อะ…เอาหัวใจของผมให้โนบิ” ฝุ่นพยายามพูดให้เป็นคำที่สุดเพื่อให้ลุงเจมส์เข้าใจในสิ่งที่ตนตั้งใจจะพูด

“เธอพูดเรื่องอะไรออกมารู้ตัวไหม” ลุงเจมส์โวยวายออกมาทันทีเมื่อได้ยินสิ่งที่ฝุ่นพูดบอก

[ฝุ่น]

“ผมรู้ตัวดีว่าผมกำลังพูดและทำอะไร และเพราะผมรู้ตัวดีว่าอาการของผมนั้นหนักแค่ไหน ลุงเจมส์บอกผมเองไม่ใช่หรือครับว่าที่ผมโดนยิงนี่โชคดีที่ไม่ทะลุหัวใจ ลุงช่วยตรวจดูหัวใจของผมทีนะครับว่าสามารถเข้ากันได้กับร่างของโนบิไหม เพราะตอนนี้หัวใจของวอนคงไม่อาจเต้นอยู่ในร่างของโนบิได้อีกต่อไปแล้ว ถ้าจะต้องเปลี่ยนหัวใจใหม่ให้กับโนบิขอให้เป็นผมได้ไหมครับ เอาหัวใจของผมให้โนบินะครับคุณลุง” ฝุ่นพยายามขอร้องลุงเจมส์ทั้งน้ำตาโดยมีทีมแพทย์และพยาบาลที่ได้ยินต่างน้ำตาซึมออกมากับภาพที่เห็น

[ลุงเจมส์]

“ไม่ได้…เราทำอย่างนั้นไม่ได้ ฟังดี ๆ นะในภาวะของผู้ป่วย มีคนที่ต้องรอด และต้องเสียชีวิต แต่ระดับอาการสาหัสของคุณ ถ้าเทียบกับโนบิแล้ว เราไม่สามารถทำได้ อีกเรื่องที่เรารู้คือการปลูกถ่ายหัวใจครั้งที่สองไม่มีใครเคยทำกัน มันเสี่ยงมาก และถ้าโชคไม่ดีเราอาจจะต้องเสียคนไข้ไปทั้งสองคน”

ฝุ่นเฝ้าคิด และฟังอย่างตั้งใจ “มันแค่เสี่ยงใช่มั้ยครับ” แต่มันก็ยังมีปาฏิหาริย์ ฝุ่นคิด

“ในชีวิตผม ผมไม่เคยรู้สึกว่าผมมีค่ากับใครมาตั้งแต่ แม่ผมคลอดแล้วเสียไป ผมต้องมาอยู่กับสถานกำพร้า ผมมีเพื่อน เพื่อนผมก็มาทิ้งผมไป ผมมีครอบครัวรับไปดูแล กลับต้องมาเสียจากไฟไหม้ ผมคงไม่มีค่าที่จะรักใครจริง ๆ และตอนนี้คนที่ผมรัก และเขาก็รักผมต้องมาจากผมไปอีก” ฝุ่นทั้งร้องไห้ และทั้งหมดหวัง แล้วเสียงของเขาก็ดังขึ้นเรื่อย ๆ 

“ทำไมมันต้องเป็นอย่างนี้ด้วย…ทำไม ฮือ…”

“ผมทำอะไรผิดนักหนาทำไมผมรักใครไม่ได้ ฮืออออ ทำไม” เสียงดังจากห้องฉุกเฉิน ดังไปถึงคนที่รออยู่ด้านนอก ทำให้คนด้านนอกตกใจที่ได้ยินเสียงฝุ่นร้องโวยวาย กับเหตุการณ์ด้านใน

โนบินอนนิ่งและอยู่ในภวังค์

โนบิ นอนแน่นิ่งอย่างไร้สติ แต่ภาพในภวังค์ของโนบิกลับมาอีกครั้ง

“พี่วอน ใช่มั้ยครับ” โนบิเห็นชายที่หันหลังยืนในเงาอยู่

“ใช่เรา พี่วอน เพื่อนของฝุ่นเอง” ได้เวลาแล้วซินะที่เราจะได้เห็นหน้ากันสักที คนชื่อพี่วอน ค่อย ๆ หันหลังกลับมา

เป็นหน้าของชายคนหนึ่ง ที่เหมือนกับโนบิ เหมือนกันมาก เหมือนกับคุยกับตัวเองในกระจก

“พี่วอน” โนบิตกใจแต่ก็พูดกับคนที่อยู่ตรงหน้าต่อ “พี่วอน ช่วยพี่ฝุ่นด้วยนะครับพี่” คำขอร้องจากคนที่เป็นเจ้าของร่างกาย ขอกับคนที่เป็นเจ้าของหัวใจ

“หมดเวลาของพี่แล้ว พี่ต้องไปแล้วล่ะ เราอาจจะได้พบกันอีก หรือเราอาจจะไม่ได้เจอกันอีก” ชายคนนั้นตอบแบบไม่เกี่ยวอะไรกับคำขอร้องให้ช่วยเหลือ “พี่วอนจะไม่ช่วยพี่ฝุ่นจริง ๆ เหรอครับ”

“พี่ไม่ใช่เจ้าของหัวใจนายแล้ว ทุกอย่างอยู่ที่ปาฏิหาริย์อย่างเดียวเท่านั้น ปาฏิหาริย์แห่งความรักที่ไม่มีเงื่อนไขของฝุ่นกับเราแล้วล่ะ   พี่ขอบคุณที่เราดูแลหัวใจของพี่ไว้อย่างดี ต่อจากนี้ไปไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นมันคือหัวใจของเราแล้วที่ต้องตัดสิน”

 ร่างของชายคนนั้น เริ่มค่อยจาง และเลือนจากไปในความคิดของโนบิ

[พยาบาล] “คุณหมอคะ ชีพจรของคนไข้กลับมาแล้วค่ะ” คุณหมอเจมส์ได้ยิน ก็รีบเดินไป พร้อมกับแจ้งเจ้าหน้าที่ที่อยู่เตียงของฝุ่นว่า “นำคนไข้ไปอีกห้องรอรับการรักษา เดี๋ยวผมตามไป” (ลุงเจมส์ละมือจากฝุ่น แล้วรีบวิ่งไปดูโนบิ)

ลุงเจมส์ได้ยิน เช่นนั้น รีบวิ่งกลับไปที่ทีมแพทย์ ของเตียงโนบิ  “ปั๊มหัวใจอีกครั้ง 5 4 3 2 1 ปั๊มหัวใจ ปั๊มหัวใจ” 

ฝุ่นถูกย้ายไปอยู่ห้องตรงข้าม ซึ่งคนที่อยู่ด้านนอกตอนนี้ กระวนกระวายกับอาการของคนทั้งสอง คุณพ่อโนบิ คุณแม่อุปการะของฝุ่น และฮอน อั๋น รวมถึงยูโรที่พอได้ทราบเรื่องทั้งหมดก็อยู่ด้านหน้าห้องด้วย ตอนนี้มีคนเจ็บสาหัสที่เกี่ยวข้องกันถึง 4 คน ซัน โนบิ ภัทร และฝุ่น ส่วนคนที่บาดเจ็บเล็กน้อยก็เป็นแท็ป ส่วนยูโรถือว่ายังไม่มีการเจ็บใด ๆ 

คนข้างนอกพอเห็นเช่นนั้น ก็วิ่งกรูเข้ามาถามอาการของฝุ่น ว่าเป็นอย่างไร “อาการยังไม่พ้นขีดอันตรายนะคะ แต่ตอนนี้คุณหมอจะต้องช่วยคนไข้อีกคนเพราะสาหัสกว่า ขอทางหน่อยนะคะ ไม่ต้องห่วงนะคะคุณหมอกำลังรักษาอย่างเต็มความสามารถค่ะ” พยาบาลตอบ  และรีบพาฝุ่นเข้าไปอีกห้องทันที 

[ฝุ่น]  “คุณพยาบาลครับ ผมขออะไรหน่อยได้มั้ยครับ ผมอยากเจอพี่ผม” (ฝุ่นยกมือไหว้ขอร้องพยาบาลที่อยู่ตรงหน้า)

ฝุ่นยกมือไหว้พยาบาล

“ค่ะ” คุณพยาบาลพยายามฟัง แล้วก็เข้าใจว่าคนไข้ต้องการพบคนคนหนึ่ง พยาบาลจึงรีบออกไป แล้วไปตามหาญาติผู้บาดเจ็บทันที

“พี่ฮอน” เสียงฝุ่นดังขึ้นเมื่อมีชายอีกคนเข้ามาในห้อง 

“ครับคุณฝุ่น” ผมมาแล้วครับ

 “คุณฝุ่น เป็นอย่างไรบ้างครับ” คุณฮอนร้องถามพร้อมกับเข้ามาจับมือของฝุ่นพร้อมกับรอฟังสิ่งที่ฝุ่นกำลังพยายามจะบอกตน

“ผมคงไม่รอดแล้วพี่ฮอน” ฝุ่นพูดออกมา

“คุณต้องรอดสิครับ ถ้าคุณเป็นอะไรแล้วคุณโนบิจะมีชีวิตอยู่ยังไง คุณหนูอยู่ไม่ได้นะครับถ้าไม่มีคุณ ผมรู้ดีว่าคุณหนูรักคุณฝุ่นมากแค่ไหน” ฮอนพูดออกมาอย่างใจหายเมื่อได้ยินสิ่งที่ฝุ่นบอก

“ครับผมรู้ และผมก็รู้ว่าพี่ฮอนรักคุณหนูของพี่แค่ไหน” ฝุ่นพูดออกมาเมื่อสิ่งที่ตนได้รับรู้มันยิ่งทำให้ฝุ่นมั่นใจว่าตนเข้าใจไม่ผิดเรื่องที่ฮอนนั้นรักโนบิ

“แต่คนที่คุณหนูรักไม่ใช่ผม คนที่คุณหนูรักคือคุณได้ยินไหมครับคุณฝุ่น คุณต้องเข้มแข็งสิ คุณต้องสู้สู้เพื่อให้มีชีวิตอยู่เพื่อคุณหนู” ฮอนพยายามพูดให้ฝุ่นสู้เพราะตนไม่รู้ว่าตอนนี้โนบิกำลังต้องได้รับบริจาคหัวใจโดยด่วนแต่ไม่สามารถหาหัวใจใหม่มาเปลี่ยนได้และฝุ่นก็ตัดสินใจที่จะบริจาคหัวใจของตนให้กับโนบิ

“ตอนนี้ถ้าไม่มีหัวใจมาเปลี่ยนโนบิก็ไม่รอดเหมือนกัน” สิ่งที่ฮอนได้รับรู้ทำให้ฮอนถึงกับล้มทั้งยืนก่อนจะมองไปที่ประตูฝั่งตรงข้ามอย่างหัวใจแทบขาด

“ผมรู้ตัวดีว่าผมไม่อาจทนกับบาดแผลนี้ได้อีกต่อไปแล้ว มันเกินขีดความอดทนของผมแล้ว แต่ที่ผมยังพยายามที่จะมีลมหายใจอยู่ในตอนนี้เพื่อที่จะฝากโนบิไว้กับพี่ฮอนช่วยอัดเสียงของผมฝากไว้ให้โนบิหน่อยได้ไหมครับ” เมื่อได้ยินดังนั้นฮอนก็รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอัดเสียงของฝุ่นที่เตรียมจะฝากไว้ให้โนบิทันที

ข้อความที่ฝุ่นฝากไว้ให้โนบิ

ไอ้ตัวยุ่งคนดีของไอ้พี่ฝุ่น ตอนที่นายได้ฟังคลิปนี้ตอนนั้นพี่คงไม่ได้อยู่ข้าง  นายแล้ว พี่คงไปเป็นเทวดาที่หล่อที่สุดข้างบนแล้ว ตั้งแต่วันแรกที่เราได้เจอกันเราจำได้มั้ย เราก็ได้ซบที่หัวใจกันแล้ว แสดงว่าเรามีแรงดึงดูดของความรักตั้งแต่ที่เราเจอกัน ที่เราสบตาพี่แล้วเราเป็นลม มันก็ดีแล้วที่ทำให้เราได้สงสัยว่าทำไม ทำให้เราได้เจอกันเรื่อย  จนไม่รู้ว่าหัวใจหยาบ  ของพี่เนี่ยไปหลงรักไอ้ตัวยุ่งอย่างนายตอนไหน หึ  จนเราได้ใกล้ชิดกันมากขึ้น การที่พี่ไม่เปิดใจให้ใครคงเป็นเพราะว่าฟ้าเขาบอกว่าให้รอไอ้ตัวยุ่งอย่างนาย 

พี่เป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุด เป็นคนที่หลายคนอิจฉาที่สุดในโลกก็ว่าได้ ไม่ว่าจะในมหาวิทยาลัย ในเว็บฯ  และที่สุดท้ายคือที่โรงพยาบาลนี้ ที่โนบิมอบหัวใจให้ไอ้พี่ฝุ่นคนนี้คนเดียวมันโคตรดีเลย 

วันนี้พี่ได้หัวใจจากเรามาแล้ว มันเป็นหัวใจที่มีค่าที่สุดในชีวิตของพี่เลยรู้มั้ยไอ้ตัวยุ่ง พี่จะจำรอยยิ้มที่โคตรน่ารักของเราไว้ แก้มนุ่ม  ของเราไว้ แววตางง  ของเราไว้ ถ้าเจอใครที่อยู่บนฟ้า พี่จะบอกเขาแล้วจะชวนให้เขามองดูรอยยิ้มของคนที่พี่รัก เพราะฉะนั้นทุกครั้งที่เรายิ้ม ทุกครั้งที่เรามีความสุข พี่จะมองลงมา พี่จะยิ้มกลับมารู้มั้ย แต่ถ้าเราร้องไห้ พี่จะไม่มองกลับมา แต่ถ้าร้องไห้เพราะคิดถึงพี่มาก  ง่าย  ให้หลับตาแล้วฟังเสียงหัวใจที่มันกำลังเต้นอยู่ในตัวของเราตอนนี้ เราจะได้ยินเสียงหัวใจที่มันจะดังว่าไอ้พี่ฝุ่นคนนี้รักโนบินะครับ ดูแลตัวเองดี  ดูแลหัวใจของพี่ด้วย อย่างอแงนะคนดี ใช้เวลาส่วนที่เหลือให้มีความสุข ใช้เวลาส่วนที่เหลืออยู่เผื่อไอ้พี่ฝุ่นคนนี้ด้วยเห็นมั้ยเราไม่ได้จากกันไปไหนสักหน่อย เราอยู่ดูแลกันไปต่างหาก เพราะฉะนั้นพี่ฝากหัวใจของพี่ไว้ด้วยนะ รักนะครับคนดีจุ๊บฝุ่นจูบโทรศัพท์เสมือนกับกำลังจูบโนบิเป็นครั้งสุดท้าย

ตลอดเวลาที่ฝุ่นอัดคลิปเสียงให้โนบิ พี่ฮอนคนที่เป็นผู้จะต้องส่งข้อความเหล่านี้ให้คุณหนูคนที่ตัวเองรัก ยังอดที่จะเสียน้ำตาไม่ได้ เพราะมันมากมายเสียจนเขาไม่อาจเทียบได้ ส่วนพยาบาลที่อยู่ข้าง ๆ ก็ซาบซึ้งในความรักที่ผู้ชายคนหนึ่งมีให้กับผู้ชายคนหนึ่งมันช่างยิ่งใหญ่จริง ๆ 

“ฝากให้โนบิ ด้วยนะครับพี่ ถ้าผมไม่อยู่ดูแลคุณหนูของพี่ให้ผมด้วยนะครับ” ฝุ่นส่งโทรศัพท์คืนให้พี่ฮอน

“ครับคุณฝุ่น” หลังจากนั้นฮอนก็เข้าไปพูดคุยกับแม่ของฝุ่นที่เป็นผู้มีอำนาจการตัดสินใจในการมอบหัวใจฝุ่นให้กับโนบิ  

อาการบาดเจ็บของฝุ่นเริ่มหนักขึ้นเพราะเลือดเริ่มแข็งตัวอาจมีผลทำให้เสียชีวิตเร็วขึ้น ในขณะเดียวกันคนที่อยู่ห้องฝั่งตรงข้ามเริ่มมีอาการดีขึ้นเป็นลำดับ เมื่อได้รับเรื่องจากพยาบาลเดินเรื่องว่ามีผู้มอบหัวใจให้กับคนไข้ 

เมื่อลุงเจมส์ทราบเรื่องก็ไม่สามารถจะปฏิเสธในความตั้งใจของผู้ชายที่เสียสละหัวใจได้ หัวใจของฝุ่นจะสามารถเข้าไปอยู่ในร่างกายของโนบิได้หรือไม่ทุกอย่างต้องเป็นเรื่องของปาฏิหาริย์จริง ๆ 

6 อาทิตย์ผ่านไป (ห้องพักฟื้นโรงพยาบาลในกรุงเทพฯ)

           คนไข้มีอาการผิดปกติที่หัวใจค่ะ  คุณหมอ ชีพจรหัวใจเต้นผิดปกติค่ะ  เสียงพยาบาลแจ้งคุณหมอปลายสาย 

           คนไข้ทำใจดี ๆ นะครับ เข็นคนไข้ไปที่ฉุกเฉินด่วน  เร็ว (ทุกอย่างโกลาหล เพราะคนไข้โรคหัวใจมีอาการผิดปกติ)  ซึ่งเป็นคนไข้ที่เพิ่งอยู่ในภาวะล้มเหลว 

           ทำให้คนที่นอนอยู่อีกห้องที่พักฟื้นต้องตกใจตื่นขึ้นมา     

           [แม่โนบิ] ตื่นแล้วเหรอลูก เป็นยังไง เอาอะไรมั้ยลูก เสียงแม่พูดกับลูกชายที่นอนพักฟื้นอยู่ 

           [โนบิ] เอาโทรศัพท์ครับแม่ คำขอคำเดิมของทุก ๆ เช้าที่โนบิ ขอให้คนที่เฝ้าอาการพักฟื้นหยิบโทรศัพท์ที่หัวเตียงให้

           รอบนี้ น่าจะเป็นรอบที่หลายพันครั้งแล้วกับการฟังเสียงผู้ชายชื่อไอ้พี่ฝุ่น ไอ้ตัวยุ่งคนดีของไอ้พี่ฝุ่น…”                                                                                         

           เสียงเปิดประตูดังขึ้น หลังจากที่โนบิหลับตา…ลงตามคำสั่งของฝุ่น 

           “ยังไงเรา …คิดถึงกันอีกแล้วนะ…” เสียงผู้ชายข้างในหัวใจพูด เหมือนนั่งอยู่ข้างๆ ไม่ห่าง 

           “ก็คิดถึงอะเดะ…หรือว่าพี่ไม่คิดถึงผมแล้ว” 

           “คิดถึงซิครับ คนดี ไหนยิ้มให้พี่ก่อน’ รอยยิ้มจากเด็กผู้ชายที่กำลังฟังเสียงในคลิป ออกมาทำให้คนที่อยู่ข้าง ๆ เตียงอย่างแม่ของโนบิ รู้ว่าลูกกำลังได้คุยกับคนที่ลูกรัก เพราะจะเห็นรอยยิ้มทุก ๆ เช้าแบบนี้ 

           โนบิ ลืมตามาพร้อมกับรอยยิ้ม “แม่ครับ วันนี้มีอะไรทานบ้างครับ” ผมหิว “  อ้าวพี่ฮอน

           พี่ฮอนมาพร้อมกับ เมนูอาหารพิเศษๆทุกวัน 

           พี่ฮอน :  วันนี้มีสเต๊กปลาที่ภัทรกับแท็ปส่งมาให้ แล้วก็มีน้ำส้มที่คุณหนูชอบจากซันกับยูโร ส่วนขนมวันนี้งดนะครับ เพราะคุณพ่อไปต่างประเทศ และก็ยังมี มะม่วงหิมพานต์คั่วของโปรดจากผมด้วย 

           “เย้…มีแต่ของน่ากินทั้งนั้นเลย ผมพร้อมแล้ว” ปะไปกินกันไอ้พี่ฝุ่น วันนี้มีของโปรดของพี่ด้วยน้า สเต๊กปลาร้านพี่ภัทร น้ำส้มของผม และมะม่วงหิมพานต์ของผม 

ภาพการนั่งรับประทานอาหารอย่างตั้งใจ และเมนูพิเศษของคนที่รักโนบิ ส่งมาให้ตลอดทุกวัน ทำให้ผู้ชายที่ได้รับการเปลี่ยนหัวใจอีกครั้ง มีหัวใจที่แข็งแรงขึ้นทุกวัน ทุกวัน  

โนบิคิดเสมอว่า พี่ฝุ่นไม่ได้จากเค้าไปไหน เค้าทำแบบนี้ปกติเหมือนฝุ่นคอยอยู่ข้างๆ ตลอด เพราะโนบิรู้ว่าเจ้าของหัวใจดวงใหม่นี้รักเค้า และจะคอยดูแลเค้าตลอดไปก็แค่นั้นเอง

2 ปีผ่านไป (มหาวิทยาลัย ผู้ชายใส่สูทสีขาวหล่อมาพร้อมกับดอกกุหลาบสีขาว ช่อใหญ่)

            [แท็ป] ว่าไง คุณหนูโนบิ หน้าตาสดใสมาเลยนะมึง นั่นแน่หรือว่าเพราะวันนี้เป็นวันแห่งความรักหรือเปล่าน้า

            [โนบิ] อะไรวันแห่งความรักของกู ไม่ได้มีวันเดียวเหมือนคนอื่นนะครับคุณเพื่อน ทุกวันของกูเป็นวันแห่งความรักต่างหาก 

            แหวะ จะอ้วก  ปะได้แล้วเลี่ยนแต่เช้า วันนี้วันประกวดดาวเดือนมหาวิทยาลัยไปดูน้อง ๆ ประกวดกันดีกว่า แล้วปีนี้คุณเพื่อนจะแสดงอะไรบนเวทีครับ…บอกได้หรือยัง  รับไปเร็วไอ้ยูโรมันรออยู่แล้ว วันนี้มันได้รับหน้าที่เป็นพิธิกรพิธีกรกิตติมศักดิ์บนเวทีด้วยจะทำงานเขาพังหรือเปล่าไม่รู้ ฮ่าฮ่าฮ่า

            ไม่บอกหรอก….เดี๋ยวพวกมึงไม่เซอร์ไพรส์  ปะกัน ทั้งสองรีบวิ่งไปที่ห้องสโมสร

             [บนเวที]

ยูโรพูดใส่ไมค์บนเวที / แท็ปยืนคู่โนบิข้างเวที

            และวันนี้ก่อนจะไปฟังคำตัดสินว่าใครจะได้เป็นดาวเดือนคณะประจำปี 2565 กันนะคะ ปีนี้เป็นวันแห่งความรักด้วย เราก็มีการแสดงจากน้องปี 2 ที่เป็นเพื่อนของพี่ปี 3 อย่าเพิ่งงงค่ะ เขาเป็นเพื่อนของพี่เอง พี่เรียนเก่งกว่าก็เลยได้อยู่ปี 3 

            (ทุกคนรู้ว่าโนบิ ได้ดรอปไปหนึ่งปีเพื่อรักษาตัว จนตอนนี้ได้กลับมาเรียนในปีที่ 2) 

           ถ้าพร้อมแล้วเราไปรับฟังรับชมกันได้เลยค่ะ

            [ สวัสดีครับ วันนี้ผมมีเรื่องปาฏิหาริย์ของความรักผมให้ทุกคนฟัง ] ความรักของผมเป็นความรักที่อยู่ในหัวใจดวง ๆ หนึ่งของผู้ชายธรรมดา ๆ คนหนึ่ง เขาเคยเรียนอยู่ที่นี่ เขาเคยยืนอยู่ที่ตรงนี้ เขาเคยดูแลผมในห้องนี้ และตอนนี้เขาก็ยังอยู่ตรงนี้ (มือจับหัวใจของตัวเอง)  เขาชื่อพี่ฝุ่น…ผมมีเพลงเพลงหนึ่งที่จะมอบให้กับพี่เขา เป็นเพลงที่ผมรักมาก และผมอยากมีโอกาสแสดงให้เขาได้ฟังในสถานที่แห่งนี้ ความรักของผมอาจจะเหมือนช่อดอกไม้ช่อนี้ เป็นความรักที่ได้รับการเสียสละจากผู้ชายคนหนึ่งที่เขารัก และอยากให้ผมได้มีชีวิตอยู่ต่อไปจนถึงวันนี้ ไม่มีวันไหนที่ผมไม่คิดถึงเขาเลย นี่เป็นเสียงที่ผมตื่นเช้ามาฟังทุกวัน

ไอ้ตัวยุ่งคนดีของไอ้พี่ฝุ่น ตอนที่นายได้ฟังคลิปนี้ตอนนั้นพี่คงไม่ได้อยู่ข้าง  นายแล้ว พี่คงไปเป็นเทวดาที่หล่อที่สุดข้างบนแล้ว ตั้งแต่วันแรกที่เราได้เจอกันเราจำได้มั้ย เราก็ได้ซบที่หัวใจกันแล้ว แสดงว่าเรามีแรงดึงดูดของความรักตั้งแต่ที่เราเจอกัน ที่เราสบตาพี่แล้วเราเป็นลม มันก็ดีแล้วที่ทำให้เราได้สงสัยว่าทำไม ทำให้เราได้เจอกันเรื่อย  จนไม่รู้ว่าหัวใจหยาบ  ของพี่เนี่ยไปหลงรักไอ้ตัวยุ่งอย่างนายตอนไหน หึ  จนเราได้ใกล้ชิดกันมากขึ้น การที่พี่ไม่เปิดใจให้ใครคงเป็นเพราะว่าฟ้าเขาบอกว่าให้รอไอ้ตัวยุ่งอย่างนาย 

พี่เป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุด เป็นคนที่หลายคนอิจฉาที่สุดในโลกก็ว่าได้ ไม่ว่าจะในมหาวิทยาลัย ในเว็บฯ ร้อนออนไลน์ และที่สุดท้ายคือที่โรงพยาบาลนี้ ที่โนบิมอบหัวใจให้ไอ้พี่ฝุ่นคนนี้คนเดียวมันโคตรดีเลย 

วันนี้พี่ได้หัวใจจากเรามาแล้ว มันเป็นหัวใจที่มีค่าที่สุดในชีวิตของพี่เลยรู้มั้ยไอ้ตัวยุ่ง พี่จะจำรอยยิ้มที่โคตรน่ารักของเราไว้ แก้มนุ่ม  ของเราไว้ แววตางง  ของเราไว้ ถ้าเจอใครที่อยู่บนฟ้า พี่จะบอกเขาแล้วจะชวนให้เขามองดูรอยยิ้มของคนที่พี่รัก เพราะฉะนั้นทุกครั้งที่เรายิ้ม ทุกครั้งที่เรามีความสุข พี่จะมองลงมา พี่จะยิ้มกลับมารู้มั้ย แต่ถ้าเราร้องไห้ พี่จะไม่มองกลับมา แต่ถ้าร้องไห้เพราะคิดถึงพี่มาก  ง่าย  ให้หลับตาแล้วฟังเสียงหัวใจที่มันกำลังเต้นอยู่ในตัวของเราตอนนี้ เราจะได้ยินเสียงหัวใจที่มันจะดังว่าไอ้พี่ฝุ่นคนนี้รักโนบินะครับ ดูแลตัวเองดี  ดูแลหัวใจของพี่ด้วย อย่างอแงนะคนดี ใช้เวลาส่วนที่เหลือให้มีความสุข ใช้เวลาส่วนที่เหลืออยู่เผื่อไอ้พี่ฝุ่นคนนี้ด้วยเห็นมั้ยเราไม่ได้จากกันไปไหนสักหน่อย เราอยู่ดูแลกันไปต่างหาก เพราะฉะนั้นพี่ฝากหัวใจของพี่ไว้ด้วยนะ รักนะครับคนดีจุ๊บ  

             ผมโชคดีมากที่ได้รับการเปลี่ยนหัวใจ และหัวใจของพี่อยู่ในตัวผม และผมก็เชื่อว่าหัวใจใครหลาย ๆ คนมีค่า อย่างที่ผมตั้งใจในวันนี้ ผมจะทำโครงการรับบริจาคหัวใจเพื่อผู้ป่วยที่ต้องการเปลี่ยนหัวใจ เพื่อต่อชีวิตให้อีกหลายคนที่โชคดีอย่างผมนะครับ ทุกคนสามารถเข้าร่วมโครงการกับผมได้นะครับโครงการนี้ผมจะให้ชื่อมันว่า Heart By Heart (หัวใจของไอ้พี่ฝุ่น)   

             ทุกคนในห้องสโมสรปรบมือดังสนั่น และเป็นกำลังใจให้คนที่อยู่บนเวที
             ผมขอมอบเพลงเพลงนี้ให้กับทุกคนที่เป็นผู้ให้ และเป็นกำลังให้กับผู้ที่รอคอยหัวใจที่เสียสละ และมอบให้หัวใจของผมที่เขารอฟังอยู่ 

             โนบิวางช่อดอกไม้บนเปียโน นั่งลงหลับตา มือของโนบิเริ่มกดโน้ตเปียโน เสียงปรบมือเป็นกำลังใจจากคนในห้องสโมสรกึกก้อง ส่งกำลังใจไปให้รวมถึง คนที่มาให้กำลังใจข้าง ๆ ตลอด พ่อแม่ของโนบิ พี่ชายอย่างซันที่ยังมีแผลติดอยู่ในใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น แท็ปและภัทรรวมถึง พี่ฮอนและอั๋น ทุกคนล้วนแล้วแต่ประทับใจในทุกคำพูด ของผู้ที่ได้รับหัวใจจากคนรัก.. 

เสียงเพลงดังขึ้น…

โลกนี้ไม่มีความหมาย เเค่มีเพียงเธอข้างกายทุกวัน

ฟังเสียงหัวใจของฉัน ทุกเสี้ยวนาทีนั้นมีเพื่อเธอ

ผิดที่เวลา ที่เหลืออยู่ อยากกอดเธอไว้ให้นานกว่านี้

ไม่อยากหลับตา สักนาที กลัวพรุ่งนี้จะไม่เจอเธออีกแล้ว

* ทุกลมหายใจ สัญญา อยู่ตรงนี้เฝ้ารออยู่ไม่ห่าง

ดวงใจฉันยังคอยหา หากโลกนี้ไม่มีเธอชีวิตจะเป็นเช่นไร

ช่วงเวลาดี ๆ ที่เรามีกันวันนั้น ได้โปรดกลับมาอีกครั้ง

ให้เธอหวนคืนมา เเค่เพียงเธอกลับมาได้มั้ย

SOLO

ไม่อยากหลับตา สักนาที กลัวพรุ่งนี้จะไม่เจอเธออีกแล้ว

**ทุกลมหายใจ สัญญา จะดูเเลหัวใจไม่ห่าง

ไม่ว่านานเท่าไร สัญญา ต่อจากนี้ไม่มีวันห่าง

ไม่ว่าเธอคือใคร สัญญา จะดูเเลหัวใจไม่ห่าง

แม้เวลาหมุนผ่าน ไม่ต้องการสิ่งใด  เเค่มีเธอเท่านั้น                                         

                                            เพลง เฝ้ารอ

                                                                                     วงศ์วริศ อาริยวัฒน์ (อัฐ เดอะปีศาจแบนด์)

ภาพของฝุ่น กับโนบิ ที่รักกันที่มหาวิทยาลัย