ทางด้านของฝุ่น

หลังจากที่เขาได้ยินเสียงวิทยุสื่อสารของตำรวจด้านใน แจ้งขอกำลังสนับสนุนเพราะตามหาโนบิไม่พบ ด้วยความร้อนใจตอนที่ลุงเจมส์ไปรับโทรศัพท์จากสาวใช้ที่ชื่อฝน ฝุ่นได้จังหวะเลยแอบหนีออกมาเพื่อตามหาโนบิ

ฝุ่นเดินตามหาโนบิไปรอบ ๆ โกดังและพยายามเงี่ยหูฟังเสียงที่ดังอยู่โดยรอบ ในใจก็ภาวนาขอให้ตนเองสามารถตามหาโนบิได้พบโดยไม่อนาทรร้อนใจกับอาการเจ็บที่บริเวณหน้าอกด้านขวาตำแหน่งของหัวใจที่ถูกยิงก่อนหน้านี้เลยแม้แต่น้อย

“อย่าเป็นอะไรไปนะโนบิ วอนช่วยดูแลโนบิ ช่วยให้ฉันตามหาโนบิพบด้วยเถอะนะ” ฝุ่นได้แต่ภาวนาแบบนี้ไปตลอดทาง

ตึกตัก…ตึกตัก…

ยิ่งฝุ่นฝืนตัวเองมากเท่าไรหัวใจของฝุ่นก็ยิ่งเต้นแรงจนมันเจ็บและชาไปหมด แต่ฝุ่นก็ยังคงฝืนร่างกายของตนเองต่อไป

“อย่าเพิ่งเป็นอะไรไปตอนนี้นะมึงไอ้ฝุ่น ขอให้ได้เจอโนบิก่อนเถอะนะ” ฝุ่นพูดกับตัวเองในใจ

ทางด้านของโนบิ

โนบิถูกจับตัวมาเรียกค่าไถ่ตอนนี้ลูกน้องของคนร้ายจับตัวของโนบิมาขังไว้ในตู้คอนเทนเนอร์ แรก ๆ อากาศภายในตู้ก็เย็นเพียงธรรมดาแต่ตอนนี้โนบิเริ่มรู้สึกเหมือนอากาศภายในตู้เริ่มเย็นขึ้นเรื่อย ๆ จนตอนนี้ฟันของโนบิกระทบกันดังกึก ๆ และเพราะตอนนี้โนบิถูกมัดทั้งมือและเท้ารวมทั้งปากทำให้โนบิไม่สามารถตะโกนให้คนช่วยได้

โนบิค่อย ๆ คลานไปที่ประตูของตู้คอนเทนเนอร์เมื่อได้ยินเหมือนเสียงฝีเท้าของใครสักคนกำลังเดินมาที่นี่โนบิพยายามใช้เท้าที่ถูกมัดอยู่ถีบไปที่ประตูของตู้คอนเทนเนอร์เพื่อให้คนด้านนอกได้ยิน

ตึ้ง…ตึ้ง

เสียงโนบิใช้เท้าถีบไปที่ประตูของตู้คอนเทนเนอร์ดังพอจะทำให้คนด้านนอกได้ยิน ในใจโนบิก็ภาวนาขอให้มีใครสักคนด้านนอกได้ยินเสียงและพาผมออกไปจากความทรมานนี้เสียที ต่อให้เป็นคนร้ายพวกนั้นก็ยังดี ก่อนสติของโนบิค่อย ๆ หมดลงไปเรื่อย ๆ จากความเย็นที่อยู่ด้านใน

[โนบิ]

“อ้วยอ้วย(ช่วยด้วย)” โนบิพยายามร้องให้คนช่วยและดูเหมือนคำขอของผมจะเป็นจริงเมื่อประตูของตู้คอนเทนเนอร์ค่อย ๆ เปิดขึ้นเรื่อย ๆ ทีละนิด ๆ 

และทันทีที่ผมเห็นใบหน้าของคนที่เปิดประตูมาผมก็ร้องเรียกออกมาด้วยความดีใจเพราะคนที่มาช่วยผมก็คือ

“อี้ออน(พี่ฮอน)” โนบิร้องเรียกพี่ฮอนออกมาด้วยเสียงอู้อี้เพราะถูกมัดปากอยู่ 

[ฮอน]

“คุณหนูโนบิ” พี่ฮอนเข้ามาด้านในตู้คอนเทนเนอร์และพยายามจะช่วยแก้มัดให้ผม

ในช่วงที่พี่ฮอนกำลังช่วยแก้มัดให้ผมอยู่นั้นโดยไม่ทันระวังแขนของพี่ฮอนไปโดนปุ่มอัตโนมัติของตู้คอนเทนเนอร์เข้าทำให้ระบบปิดประตูของตู้คอนเทนเนอร์ทำงาน ทำให้เราสองคนติดอยู่ด้านในซึ่งตู้นี้เป็นระบบเปิดจากด้านนอกโดยที่เราสองคนไม่ทันรู้ตัว

[ฮอน]

“ไม่เป็นไรแล้วนะครับคุณหนูพี่ฮอนมาช่วยแล้ว” พี่ฮอนแกะผ้าปิดปากให้ผม ก่อนจะมาแก้มัดมือและเท้าให้ผม

“พี่ฮอนผมหนาว” ผมพูดด้วยเสียงสั่น ๆ 

“อดทนไว้นะครับคุณหนูผมมาช่วยแล้ว” พี่ฮอนถอดเสื้อสูทมาคลุมตัวของผมไว้เพื่อให้ความอบอุ่น

“เราออกไปจากที่นี่กันเถอะครับคุณหนู” พี่ฮอนประคองตัวของผมเตรียมที่จะออกจากตู้คอนเทนเนอร์นั้นแต่กลับพบว่าไม่สามารถเปิดประตูออกได้

“เกิดอะไรขึ้นครับพี่ฮอน” โนบิถามอยู่กับอกของพี่ฮอนเพราะถูกพี่ฮอนโอบกอดเอาไว้อยู่

“ประตูมันถูกล็อกครับไม่สามารถเปิดได้จากด้านใน” พี่ฮอนบอกพร้อมกับประคองผมลงนั่งภายในตู้

“เดี๋ยวพี่ติดต่อหาเจ้าอั๋นให้มาช่วยเรานะครับ” พี่ฮอนพูดพร้อมกับพยายามหาโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อสูทแต่กับพบว่ามันไม่มี

“คงจะตกอยู่แถว ๆ ตู้คอนเทนเนอร์แน่ ๆ เลยครับตอนที่ผมพยายามจะเปิดตู้ออกตอนที่ได้ยินเสียงคุณหนูใช้เท้าเตะประตูตู้เมื่อครู่นี้” พี่ฮอนบอก

“แล้วแบบนี้เราจะทำอย่างไรกันดีครับ อากาศในตู้นี้ก็หนาวขึ้นเรื่อย ๆ จนผมจะไม่ไหวแล้ว” โนบิพยายามรวบรวมสติที่เหลืออยู่น้อยนิดพูดกับพี่ฮอนด้วยเสียงอันแผ่วเบา

ฮอน

เป็นความสะเพร่าของพี่ฮอนเองที่ดันทำโทรศัพท์หล่นระหว่างที่มาช่วยคุณหนูโนบิ แถมตอนนี้เจ้าตู้นี้ก็ยังล็อกไม่สามารถเปิดจากด้านในได้อีก อากาศที่หนาวขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้คุณหนูโนบิหมดสติไป 

“คุณหนู…คุณหนูโนบิ” ฮอนพยายามร้องเรียก

“คุณหนูทำใจดี ๆ ไว้นะครับ” ฮอนพยายามเขย่าตัวคุณหนู

เมื่อเห็นว่าคุณหนูหมดสติไปเพราะความหนาวผมจึงถอดเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกเพื่อสวมให้กับคุณหนูโดยไม่สนใจว่าตัวเองจะต้องหนาวมากแค่ไหน ขอแค่ให้คุณหนูสุดที่รักของตนปลอดภัยก็เพียงพอ ในใจผมก็ภาวนาขอให้อั๋นตามมาทันและสังเกตเห็นโทรศัพท์ที่ผมทำตกไว้แล้วรู้ว่าฮอนกับคุณหนูถูกขังอยู่ในตู้ด้วยเถอะ

“อย่าเป็นอะไรไปนะครับคนดีของพี่ฮอน ผมยังไม่ได้บอกให้คุณหนูรู้เลยว่าผมรักคุณหนูมากแค่ไหน ตื่นมาฟังผมพูดก่อนเถอะนะคนดีของพี่ฮอน” ฮอนจูบขมับของคุณหนูโนบิแสดงถึงความในใจทั้งหมดที่ตนได้พูดออกไป จากใจผู้ชายที่เฝ้ารัก เฝ้าห่วง เท่าที่ชีวิตและลมหายใจของผู้ชายคนนี้จะทำได้

ทางด้านของฝุ่น

ฝุ่นพยายามออกตามหาจนได้ยินเสียงของโทรศัพท์ดังอยู่ไม่ไกล ฝุ่นเดินตามเสียงโทรศัพท์ที่ฝุ่นจำได้ว่าเป็นเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ของฮอน ฝุ่นเดินตามเสียงนั้นไปเรื่อย ๆ จนพบว่ามันตกอยู่ที่หน้าตู้คอนเทนเนอร์ตู้หนึ่งผมจึงเลือกรับโทรศัพท์ที่ดังไม่หยุดนั้นก่อน

Rrrr…Rrrr

[อั๋น]

[พี่ฮอนนี่พี่อยู่ไหนครับ ผมมาตามคำบอกของพวกคนร้ายแล้วแต่ผมยังหาตู้ที่ว่านั้นไม่เจอเลย] เป็นเสียงของพี่อั๋นนั่นเอง

“คุณอั๋นครับผมฝุ่นนะครับ ผมเจอโทรศัพท์นี้ตกอยู่หน้าตู้คอนเทนเนอร์ตู้หนึ่งแต่ผมไม่เห็นคุณฮอนเลยครับ” 

[คุณฝุ่นอยู่ที่ไหนครับ]

“เดี๋ยวผมโลเคชันไปให้นะครับ” หลังจากวางสายผมก็ใช้โทรศัพท์ของคุณฮอนส่งโลเคชันไปให้คุณอั๋น ก่อนจะสำรวจรอบ ๆ ตู้คอนเทนเนอร์นั้น

“มีใครอยู่ในนี้ไหมครับ…โนบิเราอยู่ในตู้นี้ไหม” ผมพยายามเคาะตู้คอนเทนเนอร์พร้อมกับพยายามเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวจากด้านใน

“คุณฝุ่นใช่ไหมครับ” เสียงแหบโหยของคุณฮอนตอบกลับมาจากด้านใน

“คุณฮอนหรือครับ” ฝุ่นพยายามถาม

“ช่วยคุณหนูด้วยครับ” แล้วเสียงของคุณฮอนก็เงียบหายไป

เมื่อได้ยินดังนั้นฝุ่นก็พยายามจะเปิดประตูของตู้คอนเทนเนอร์ และจากการพยายามออกแรงแผลจากการถูกยิงที่หน้าอกก็เปิดปริแตกจนเลือดค่อย ๆ ไหลซึมออกมาไม่หยุด แต่ผมไม่มีเวลาสนใจเลือดที่ไหลไม่หยุดอยู่นั้น ไหนจะอาการเจ็บและแน่นหน้าอกที่ค่อย ๆ เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบหายใจไม่ออก

“คุณฝุ่น…ผมช่วยครับ” ในช่วงที่ผมเกือบจะหมดแรงคุณอั๋นกับทีมตำรวจก็ได้เข้ามาช่วยผมเปิดตู้คอนเทนเนอร์

ทันทีที่เปิดประตูได้ก็พบว่าตอนนี้ทั้งโนบิและคุณฮอนได้หมดสติไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

(ภาพที่ทุกคนเห็นในตู้คอนเทนเนอร์ คือพี่ฮอนถอดเสื้อนอนกึ่งนั่งและกอดโนบิที่มีเสื้อคลุมของฮอนอยู่ ทั้งคู่หมดสติ และตัวซีดขาว)

“พี่ฮอน…คุณหนู” คุณอั๋นรีบเข้าไปดูอาการของคุณฮอนและโนบิ

“รีบโทรตามรถพยาบาลมาที่นี่ด่วนมีผู้ป่วยภาวะไฮเปอร์เทอร์เมีย (Hypothermia ภาวะอุณหภูมิร่างกายต่ำกว่าปกติ)” ตำรวจรีบประสานให้เจ้าหน้าที่ตามรถพยาบาลเพื่อมารับฮอนและโนบิที่อยู่ภายในตู้คอนเทนเนอร์ที่มีอุณหภูมิติดลบกว่าสิบองศาทำให้ร่างกายเกิดภาวะอุณหภูมิร่างกายต่ำกว่าปกติ 

[ตำรวจ]

“รถพยาบาล กำลังจะมาถึงภายใน 5 นาทีครับ” คุณตำรวจแจ้งให้คนที่อยู่ตรงนั้นทราบ เพราะก่อนหน้าที่จับคนร้ายได้ ลุงเจมส์ได้ประสานว่าให้รีบมารับฝุ่น แต่ตอนนี้มีคนที่จะต้องใช้รถพยาบาลถึง 3 คนแล้ว 

ทางตำรวจจึงได้แจ้งให้อีกคันตามมาซึ่งไม่เกิน 5 นาทีนี้จะถึงที่เกิดเหตุแน่นอน

ฝุ่นคว้ามือของโนบิมาจับเอาไว้ก็พบว่าตอนนี้มือของโนบิข้างที่ไม่ได้ถูกคุณฮอนกอบกุมไว้นั้นเย็นมาก เย็นจนผมรู้สึกใจหาย เย็นจนผมรู้สึกกลัว กลัวว่าโนบิจะจากผมไป ไม่ช้ารถพยาบาลพร้อมกับเจ้าหน้าที่พยาบาลก็เข้ามาพาร่างที่หมดสติของคุณฮอนและโนบิไปขึ้นรถพยาบาล รวมถึงคนที่โดนยิง แต่ไม่สนใจว่าตนเองจะเป็นตายร้ายดีอะไรก็ตาม

มือของฝุ่นกับโนบิค่อย ๆ หลุดจากกันเมื่อเจ้าหน้าที่พาตัวของทั้งคู่ไป ฝุ่นถูกเจ้าหน้าที่ที่ประคองตามมาไม่ห่างก่อนจะรู้สึกเจ็บหัวใจเมื่อความเจ็บเกินขีดความสามารถที่ตัวเองจะทนได้อีกต่อไป ร่างของฝุ่นค่อย ๆ ล้มลงพร้อมกับสติของฝุ่นก็ค่อย ๆ ดับลงไปเรื่อย ๆ ฝุ่นหลับตาลงแต่ภาพที่เห็นไม่ใช่สีดำ แต่กลับเป็นสีขาว เหมือนทุกอย่างจบแล้วและเขาได้ช่วยคนที่เขารักออกมาจากที่ที่อันตรายที่สุด และถึงมือหมอแล้ว โดยภาพสุดท้ายที่ฝุ่นเห็นก็คือร่างของโนบิกับคุณฮอนถูกนำตัวขึ้นรถพยาบาลไปแล้ว

 “ขอบคุณวอนที่ช่วยให้โนบิปลอดภัย…โอ๊ย ขอบคุณนะวอน” ฝุ่นร้องออกมาด้วยความเจ็บบริเวณหน้าอกด้านซ้ายตรงที่ถูกยิง

[ลุงเจมส์]

“ฝุ่น…อย่าเป็นอะไรไปนะ…อดทนไว้” เป็นลุงเจมส์นั่นเองที่วิ่งตามและรับร่างของฝุ่นที่มีบุรุษพยาบาลประคองด้วยอาการไร้แรง ทำให้น้ำหนักทิ้งไปตามแรงโน้มถ่วงของโลก ลุงเจมส์รับไว้ได้ทันก่อนที่ก่อนจะล้มหัวฟาดพื้น 

“ฝุ่น ทำใจดี ๆ ไว้นะฝุ่น” ทันทีที่ลุงเจมส์ตะโกนบอกคนอื่น ๆ ความชุลมุนก็เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง ตอนนี้มีผู้บาดเจ็บสาหัสอีกหนึ่งรายที่น่าห่วงไม่แพ้สองคนนั้น โดยทั้งสามรายอาการรุนแรงโคม่าอาการเป็นตายเท่ากัน

และขณะที่รถพยาบาลมีอยู่เพียง 2 คัน เจ้าหน้าที่จึงนำคนบาดเจ็บอีกคนคือฝุ่นขึ้นที่รถพยาบาลคนที่มีผู้ได้รับบาดเจ็บที่ชื่อว่าโนบิ เจ้าหน้าที่จึงนำร่างของฝุ่นขึ้นไปบนรถนอนเคียงข้างกันกับโนบิ

เจ้าหน้าที่คนหนึ่งพยายามทำให้ร่างกายของโนบิได้รับความอบอุ่น ส่วนเจ้าหน้าที่อีกคน และลุงเจมส์ที่คอยให้การช่วยเหลือในการปฐมพยาบาลให้กับฝุ่น ด้วยการห้ามเลือดจากบาดแผลที่ปริจากการพยายามเปิดตู้คอนเทนเนอร์ของฝุ่น 

[พยาบาล]

“แย่แล้วผู้ป่วยมีภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน” ขอเครื่องปั๊มหัวใจ 1 2 3 4  พยาบาลทำการปฐมพยาบาลหลังพบว่าฝุ่นมีอาการภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน

เมื่อได้ยินดังนั้นลุงเจมส์ที่เป็นหมอโรคหัวใจจึงอาสาช่วยยื้อชีวิตของฝุ่นให้ การช่วยเหลือฝุ่นภายในรถพยาบาลดำเนินไปด้วยความเร่งรีบ และรัดกุม ไม่ช้ารถพยาบาลก็ได้เดินทางมาถึงที่โรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด 

ร่างผู้ป่วยและผู้ได้รับบาดเจ็บทั้งสามคนถูกเข็นเข้าไปรักษาต่อในห้องฉุกเฉิน โนบิที่มีประวัติเปลี่ยนหัวใจมาก่อนมีแพทย์ประจำที่ดูแลผู้ป่วยโรคหัวใจเข้ามาช่วยตรวจดูอาการจากภาวะอุณหภูมิร่างกายต่ำกว่าปกติซึ่งอาจส่งผลต่อภาวะหัวใจของโนบิได้

ทางด้านของฝุ่นเนื่องจากเป็นช่วงดึกแพทย์ที่มีความเชี่ยวชาญด้านโรคหัวใจมีไม่เพียงพอทำให้ลุงเจมส์ขออาสาดูแลเคสของฝุ่นให้เนื่องจากตนเป็นแพทย์ที่มีความเชี่ยวชาญทางด้านโรคหัวใจเช่นกัน

“ผู้ป่วยต้องทำการผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจโดยด่วน ไม่เช่นนั้นเราอาจไม่สามารถยื้อชีวิตของผู้ป่วยรายนี้ได้” ลุงเจมส์หันมาแจ้งข่าวให้หมอเวรประจำโรงพยาบาลได้รับทราบถึงการรักษาอาการของฝุ่น

“แต่ตอนนี้ที่โรงพยาบาลของเราไม่มีหัวใจของผู้บริจาคเหลืออยู่เลย ถ้าหากขอรับบริจาคจากโรงพยาบาลใกล้เคียงอาจจะไม่ทันการณ์ได้นะครับ” หมอเวรประจำโรงพยาบาลที่เข้ามาร่วมในทีมรักษาเดียวกับลุงเจมส์พูดขึ้น

ทางด้านของแท็ป

“พี่ภัทรระวังครับ” แท็ปร้องเตือนภัทรเมื่อมีรถที่วิ่งมาด้วยความเร็วสูงจนไม่ทันเห็นสัญญาณไฟและพุ่งเข้ามาชนกับรถของตนทางฝั่งเดียวกับภัทรอย่างแรง  

เอี๊ยดดดดดดดดดด

โครม

รถของแท็ปประสานงากับรถอีกคันซึ่งก็คือรถของซันและยูโรนั่นเอง ผู้บาดเจ็บทั้งสี่รายถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดซึ่งก็คือโรงพยาบาลเดียวกับที่โนบิ ฝุ่น และฮอนถูกนำตัวไปรักษานั่นเอง 

[เสียงของไทยมุง] คุณ คุณ อย่าหลับตาครับ คุณ คุณ ..ภัทรที่อาการโคม่า

แท็ปขยับตัวจากการนอนกึ่งนั่งตัวงออยู่ในรถฝั่งข้าง ๆ คนขับ “พี่ภัทร พี่ภัทร อยู่ไหน พี่ภัทรส่งเสียงให้ผมได้ยินหน่อยพี่ภัทร….” แท็ปร้องไห้แบบอาการเจ็บไปทั้งใบหน้ามันมืดไปหมดเพราะมองไม่เห็น แล้วก็มีเจ้าหน้าที่มารับแท็ปขึ้นรถไป  

ฝั่งภัทรอาการสาหัส แบบไม่สามารถพูดหรือร้องอะไรได้เลย กระจกแว่นตาแตกกระจายแต่ยังพอมีสติและได้ยิน

ทั้งสองคนถูกพามาส่งที่โรงพยาบาล ถึงห้องไอซียูเจ้าหน้าที่ส่งกระเป๋าสตางค์ และอุปกรณ์สื่อสารที่เจอในรถผู้บาดเจ็บให้กับคุณหมอเผื่อได้ข้อมูลของคนไข้ 

และก็โชคดีที่มาเจอกับยูโรซึ่งเกิดอุบัติเหตุพร้อมกันที่โรงพยาบาล

ภัทรอาการสาหัส / แท็ปเจ็บดวงตาแบบสาหัสเช่นกัน

[ยูโร] “แท็ปแก…แท็ปแกอย่าเป็นอะไรนะแก ฉันอยู่นี่” ยูโรคนที่เจอแท็ปในสภาพนั้นหลังจากซันเข้าห้องไอซียูไปก่อนหน้านั้น 

“ยูโรเหรอ” แท็ปถามอาการดีใจที่เจอเพื่อน

“ฉันเองแก ไม่ต้องกลัวนะแท็ป ฉันอยู่นี่ แกต้องปลอดภัยนะแท็ป” ยูโรตกใจมากที่ได้เจอแท็ปในสภาพแบบนั้น ในดวงตาของแท็ปเลือดไหลเป็นน้ำตาออกมาเหมือนอุบัติเหตุครั้งนี้มันหนักหนามาก

อีกเปลหนึ่งตามมาติด ๆ สภาพของคนบาดเจ็บ ดูนิ่งไม่มีเสียง ยูโรวิ่งตามไป ตะโกนเรียก

“พี่ภัทร…พี่ภัทรคะ ได้ยินยูโรมั้ย พี่ภัทรนี่ยูโรเองพี่…พี่ภัทร” พี่ภัทรได้ยิน ได้แต่พยักหน้ารับรู้ แต่ไม่สามารถพูดอะไรได้ ร่างของพี่ภัทรสภาพไม่แพ้กับแท็ปแต่ท่าทางอาการโคม่าเพราะเท่าที่เห็นในสายตาของยูโรมันเต็มไปด้วยเลือดไม่มีช่องว่างของสีเสื้อผ้า หรือสีกางเกงออกมาให้เห็นเลย 

ยูโรยืนร้องไห้แบบฟูมฟาย

“ทำไม..ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย ทำไมพวกเราต้องมาเจออะไรแบบนี้” แต่ยูโรร้องอย่างมีสติคิดและตอบคำถามได้ตลอดกับเหตุการณ์ที่เห็น ว่าจะต้องทำอย่างไร 

[ยูโร] “หนูเป็นเพื่อนของผู้บาดเจ็บทั้งสามคนค่ะ ขอดูเอกสารสำคัญในกระเป๋าทั้งสองคนหน่อยค่ะ ทั้งแท็ป ทั้งภัทร ได้เบอร์ติดต่อเรียบร้อย เริ่มจากแท็ป” ค้น ๆ อยู่ครู่หนึ่งก็ได้เบอร์ของคุณแม่แท็ปที่เป็นเบอร์ฉุกเฉินที่แท็ปเขียนในกระเป๋า และติดต่อแม่แท็ปว่าเกิดอุบัติเหตุร้ายแรง

ค้นอีกกระเป๋าผู้ชายอีกคน ของพี่ภัทรนั่นเองในกระเป๋าเจอบัตรมากมาย และเจอบัตรของสภากาชาดไทยที่บริจาคอวัยวะทั้งร่างกายเมื่อเขาตายไปเขาจะสามารถบริจาคอวัยวะทั้งร่างกายให้กับคนที่ต้องการได้ หันไปหยิบโทรศัพท์มือถืออีกเครื่องส่งดูล่องลอยการเลื่อนของนิ้วมือบนหน้าจอ เพื่อจะได้รู้ว่าโทรศัพท์รหัสอะไร และลองใช้นิ้วของตัวเองลั่นใส่รหัส ยังมีความโชคดีโทรศัพท์เป็นใจให้เปิด หน้าจอโทรศัพท์ของพี่ภัทรเป็นรูปคู่ที่ภัทรกับแท็ป 

ยูโรค้นหาต่อแบบเร่งรีบ จนเจอเบอร์ของคุณพ่อ พี่ภัทรเป็นเบอร์ต่างประเทศ ยูโรรีบกดโทรออก แล้วคุยกับคุณพ่อ

ตึ๊ด…ตึ๊ดด [คนปลายสายรับ]

“สวัสดีค่ะ คุณพ่อคะ คุณพ่อพี่ภัทรใช่มั้ยคะ” 

“ใช่ครับผมพ่อน้องภัทรเอง”

“ขออนุญาตโทรฉุกเฉินแจ้งนะคะ คือพี่ภัทรตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาลนครสวรรค์” ยูโรเสียอาการไม่รู้จะเริ่มเรื่องอย่างไรจะพูดอย่างไร ก็เลยมองเห็นพี่พยาบาลหน้าเคาน์เตอร์ เลยรีบวิ่งกึ่งเดินกึ่งนั่ง ไปหา

“พี่คะญาติของคนบาดเจ็บที่อยู่ตรงนั้นอะค่ะ พี่พยาบาลช่วยคุยหน่อยได้มั้ยคะ” 

 พยาบาลรับสายและได้เจรจาต่อโดยอัตโนมัติ ยูโรคอยฟังอยู่ข้าง ๆ ทั้งอยากรู้อาการ และอยากรู้ว่าฝั่งทางนู้นโต้ตอบอย่างไร และพยาบาลส่งโทรศัพท์ให้ยูโรคืน

ยูโรรับและคุยต่อ 

“ขอบคุณมากนะครับหนู พ่อจะรีบทำเรื่องบินไป ฝากหนูด้วย ทางโรงพยาบาลแจ้งว่าภัทรอาการสาหัสเป็นตายเท่ากันพ่อกับแม่จะรีบกลับไปเมืองไทยให้เร็วที่สุด และนี่มีอะไรติดต่ออาของภัทรได้ที่เบอร์นี้เลย” พ่อของภัทรบอกเบอร์ติดต่อที่เมืองไทย ทั้งสองฝั่งแลกเบอร์กันเพื่อไว้ใช้ติดต่อกัน เรียบร้อยก็วางสายไป

เวลาผ่านไป ประมาณ 20 นาที พ่อของซันและโนบิเดินเข้ามาที่หน้าห้องประตูฉุกเฉิน แล้วถามว่า “ลูกชายผมได้รับบาดเจ็บ อยู่ที่นี่ทั้งสองคนเลย เป็นยังไงบ้างครับคุณพยาบาล”

[ยูโร] “คุณพ่อโนบินี่นา” ยูโรรีบวิ่งเข้าไปหาคุณพ่อ

“คุณพ่อคะ หนูเป็นเพื่อนของโนบิ และเป็นรุ่นน้องของพี่ซันค่ะ คุณพ่อ”

“ว่าไงหนู มันเกิดอะไรขึ้น” พ่อถามกลับอย่างเป็นห่วงลูกชาย และอยากรู้อาการด้วย

ยูโรเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้คุณพ่อโนบิฟัง ท่านก็ทราบถึงสาเหตุและเรื่องราวทั้งหมดที่ท่านต้องรับผิดชอบ ในอุบัติเหตุที่เกิดขึ้น ในวันนี้

ห้องฉุกเฉิน 

[แท็ป]

 “คุณหมอครับผมเจ็บ เจ็บที่กระบอกตามากเลยครับ ตาของผมจะเป็นอะไรมั้ยครับหมอ”

 “ทำใจดี ๆ ไว้นะครับคนเจ็บ คุณหมอจะช่วยอย่างสุดความสามารถ” ผู้ช่วยหมอบอกคนเจ็บที่นอนอยู่

“คนเจ็บที่มากับผมอยู่ที่ไหนครับ พี่ภัทร พี่ภัทร…อยู่ไหนครับ”

คนที่ถูกเรียกชื่อได้ยินถนัดหู เพราะอยู่เตียงไม่ไกลมา กับอาการเสียงโวยวายของเด็กเตียงข้าง ๆ 

“พี่พยาบาลครับ ผมขอขยับไปใกล้ ๆ เตียงของแฟนผมได้มั้ยครับพี่ แฟนผมเขาอยู่ตรงนู้น” คนเจ็บอีกคนขอให้พยาบาลพาไปหาแฟนที่โวยวายเอะอะอยู่อีกฝั่ง และพยาบาลก็เข็นเตียงไปตามคำขอ

ภาพที่เห็นคือ ใบหน้าและศีรษะแฟนตัวเอง มีเลือดซึมออกมา น้ำตาของคนที่มองเห็นไหลออกมาเป็นสายทันทีที่เห็นแบบนั้น 

[ภัทร]

“แท็ปครับ พี่อยู่นี่ เสียงที่รวบรวม เรียกคนที่โวยวาย”  

[แท็ป]

“พี่ภัทร พี่ภัทร” เสียงตอบกลับอย่างดีใจ 

“เป็นไงบ้างพี่ พี่โอเคมั้ย พี่อยู่ไหน มาหาผมหน่อย” 

“พี่อยู่นี่ครับ อยู่ในใจเราไง ฮิ้ววว” ภัทรกวนคนที่นอนเจ็บอยู่ข้าง ๆ 

“พี่อย่ากวนตีนได้ปะ..หน้าสิ่วหน้าขวานยังมาพูดเล่นอีก…”

“อยู่ข้าง ๆ นี้แหละไม่ไปไหนหรอก จะให้ไปไหนล่ะ”

“อาการเป็นไงบ้างพี่ ..โอเคมั้ย ผมเป็นห่วงพี่นะ เป็นห่วงมากด้วย พี่ห้ามเป็นอะไรนะ”

“ห่วงแค่ไหน” ภัทรถาม

“ห่วงเท่าที่จะห่วงได้โว้ย…ไอ้พี่ภัทรบ้า… อย่ากวนตีนได้ปะ มันใช่เวลามั้ย” ไอ้ตัวแสบตอบมาอย่างเริ่มหงุดหงิด

“ขอมือหน่อยซิ…อยากจับมือ” คนพี่ส่งมือไปขอให้คนน้องจับ 

“อืม..มืออยู่ไหน”  คนน้องรีบส่งให้ทันที  ทั้งคู่จับมือกันส่งความรู้สึกห่วงใยซึ่งกันและกันแบบที่มากกว่าที่เป็น 

ภัทรมองไปที่แท็ป แล้วก็มีน้ำตา ทั้งเป็นห่วง ปนไปด้วยความเจ็บปวดที่ตัวเองมีอยู่ แต่ไม่อาจบอกคนน้องได้ เกรงว่าคนน้องจะกังวล

เตียงถัดมาเป็นเตียงของฝุ่น

[อาการของฝุ่น] อีกเตียงถูกส่งเข้ามาห้องฉุกเฉิน หลังจากไปสแกนร่างกาย และตรวจเช็กหัวใจเรียบร้อย

ภัทรเห็นภาพฝุ่น ถูกเข็นเข้ามาผ่านตาไป และรู้ทันทีว่าเป็นฝุ่น ภัทรตกใจกับภาพที่เห็นมือก็จับคนรักไม่ปล่อย

[สิ่งที่หมอและพยาบาลพูด]

“อาการโคม่าเป็นตายเท่ากัน จะต้องทำการเปลี่ยนหัวใจเท่านั้นเคสนี้ ซึ่งน่าจะไม่มีหัวใจของผู้บริจาคแน่นอน 

ช่วยเช็กโรงพยาบาลใกล้เคียงนะครับ” หมอสั่งผู้ช่วยให้ไปดำเนินการ 

[ภัทร แท็ป ]

“ไงไอ้แสบ หายแสบเลยซิท่า” คนพี่เริ่มกวนอีกรีบ 

ด้วยฤทธิ์ยาที่หมอฉีดไปเพื่อบรรเทาอาการปวดตาของแท็ป ทำให้แท็ปหมดแรงสะลึมสะลือ แต่ก็พอจะได้ยินที่ภัทรพูด

“เงียบแบบนี้…แสดงว่าหายปวดแล้ว ดี ๆ จะได้ไม่ต้องขัดขืน” คนพี่พูดต่อ “โรแมนติกดีเนอะ บอกรักกันในห้องฉุกเฉินเลยดีมั้ย เริ่มแล้วนะ” มือของทั้งคู่จับกับบีบกันตอบโต้กันอย่างสัมผัสได้ถึงความรัก 

“ถ้าพี่ไม่อยู่แล้ว เราต้องดูแลตัวเองดี ๆ นะ กินอาหารให้ตรงเวลา แล้วก็เลือกอาหารให้ตรงกับเมนูเลือด อย่าขี้โกง”

ภัทรรู้ตัวว่าตอนนี้ระหว่างรอคุณหมอชุดต่อไปมาดูแลตัวเอง รู้ว่าตอนนี้ท่อนล่างตั้งแต่ราวนมมันชาไปหมดเหมือนมันทำงานไม่ได้อีกแล้ว เพราะขยับได้แค่ส่วนบน 

              คนน้องบีบมือแน่นขึ้น แทนอาการสะลึมสะลือ เป็นคำตอบ

           “ต่อไปต้องตั้งใจเรียน ห้ามไปกินเหล้ากับใครเด็ดขาด เพราะพอเมาแล้วพูดมาก แล้วก็ใจง่าย ต้องกินกับพี่คนเดียว”

            “พี่ขอโทษที่ พี่ทำอะไรไม่ดี กวนตีนเราทุกเรื่อง แต่ที่ทำไปเพราะอยากให้เราหงุดหงิด เวลาเราหงุดหงิด โคตรน่ารักเลยพี่ชอบ ชอบเวลาที่เราโต้ตอบมา….” ภัทรน้ำตาไหลออกมานองหน้า แต่ไม่สะอึก สะอื้นเพราะกลัวคนตัวเล็กตกใจ 

             “ขอบคุณที่ให้โอกาสพี่มาเป็นแฟนเรา ขอบคุณความน่ารักสดใสที่เราทำให้พี่มีความสุข เวลาเราอยู่ด้วยกันพี่มีความสุขมากรู้มั้ย…แต่ห้ามไปทำแบบนี้กับใคร พี่หวง…แต่ถ้าวันไหนเจอคนที่ดีกว่าพี่ สัญญานะว่าจะไม่รักคนนั้นเท่าพี่ ต้องรักพี่คนเดียว เหมือนที่พี่รักเราคนเดียวนะ…ไอ้ตัวแสบ”

             คำตอบของมือแท็ปบีบมือภัทรแน่นขึ้น แน่นจนเกร็งไปหมด “ขอบคุณนะที่สัญญา” พี่ไม่อยู่ต้องดูแลตัวเองดี ๆ ใช้เวลาส่วนที่เหลือเผื่อพี่ด้วยนะ ใช้เวลาส่วนที่เหลือให้มีความสุขมาก ๆ เผื่อพี่ด้วยนะ” ภัทรรู้ว่าความอดทนพูดที่ไม่ให้น้ำตาออกมามันทำไม่ได้แล้ว ภัทรก็ปล่อยเสียงสะอึกสะอื้น ทำให้คนอีกคนที่สะลึมสะลือยิ่งบีบแน่นขึ้นเพราะอยากรู้ว่า พี่ภัทรหมายความว่าอย่างไร พยาบาลที่ยืนรอคุณหมออยู่ตรงนั้นอดที่จะปล่อยให้ทั้งคู่ได้บอกรักกันด้านในผ้าม่านที่บังไว้ไม่ได้ พยาบาลปาดน้ำตา ประตูก็เปิดขึ้น “คุณหมอคะ.. คนเจ็บที่บาดเจ็บสาหัสท่อนล่างอยู่นี่ค่ะ” 

             “ขออนุญาตนะคะ คุณหมอมาแล้วค่ะ” พยาบาลจับมือที่จับกันแน่นออกจากกัน ทำให้ตอนนั้น ภัทรและแท็ปเหมือนคนจะไม่ยอมจากกันยิ่งจับกันแน่นขึ้น 

“ขออนุญาตนะคะ คนไข้ต้องได้ท่อนล่างเร่งด่วนแล้วค่ะ คุณหมอมาแล้วค่ะ” พยาบาลน้ำตาไหลออกมาเมื่อตัวเองต้องดึงมือทั้งสองออกอย่างสุดแรง มือทั้งสองแยกกันสัมผัสกันจนปลายมือสุดทางเหมือนใจจะขาด คนน้องถูกเข็นออกไปด้านนอก คนพี่แยกไปหาหมออีกชุดที่เพิ่งเข้ามาดูแล ภัทรหลับตาพร้อมน้ำตาที่อาบแก้ม พยาบาลคนเดิมใช้ผ้าฆ่าเชื้อเช็ดคราบน้ำตาของคนบาดเจ็บ 

“ทำใจดี ๆ นะคะ คุณต้องได้กลับไปเจอแฟนของคุณค่ะ” คุณหมอทั้งสองท่านเก่งมากนะคะ  

ภัทรพยักหน้า “พี่ครับถ้าผมไม่อยู่ พี่บอกแฟนผมหน่อยนะครับ ว่าผมรักเขามาก รักเขาที่สุด” ค่ะพยาบาลรับคำ ทั้ง ๆ น้ำตาคลอ  

ปาฏิหาริย์มีอยู่จริง แต่ก็ไม่ได้เกิดขึ้นกับทุกคน

“คุณหมอเจมส์ ครับมีหัวใจที่ได้รับการบริจาค อยู่ที่โรงพยาบาลพอดีครับ เป็นคนเสียชีวิตที่เขาได้บริจาคอวัยวะเมื่อเขาเสียชีวิต” 

“ รีบขออนุญาตญาติของผู้เสียชีวิตด่วน” หมอเจมส์แพทย์ที่เปลี่ยนหัวใจที่เก่งที่สุด 

ถือว่าฝุ่นโชคดีมากที่ได้รับการปลูกถ่ายหัวใจจากใครคนนั้น

[ยูโร] “คุณหมอคะ คนไข้เป็นยังไงบ้างคะ พี่ภัทรอะคะ” เรากำลังช่วยเหลืออย่างสุดความสามารถนะครับญาติ คุณหมอขอตัวนะครับ 

หน้าห้องฉุกเฉินดูวุ่นวายไปหมด ยูโร กับ พ่อโนบิ เดินสลับไปมาอย่างกังวลใจ แล้วค่ำคืนนั้นก็ผ่านไป ความเงียบกลับมาอีกครั้ง เพราะคนบาดเจ็บสาหัสที่อยู่ในห้องไอซียูเริ่มมีญาติมารอครบถ้วนเพื่อรอฟังข่าว

เวลาผ่านไปเกือบ 6 ชั่วโมง

          คุณอาของพี่ภัทร  คุณแม่และพี่สาวของแท็ป คุณพ่อของโนบิและซัน  กับความหวังที่ไม่ได้เป็นอย่างที่คิดไว้ทั้งหมด ยูโรยืนมองไปที่หน้าห้องประตูฉุกเฉิน และพูดกับตัวเองว่า อย่าให้ความตายต้องมากระชากหัวใจใครที่อยู่หน้าห้องฉุกเฉินนี้เลย  

            3 อาทิตย์ผ่านไป 

           [โนบิ ] จับมือฝุ่นทั้งคืนด้วยความเป็นห่วง “พี่ฝุ่น..ครับ พี่ฝุ่นลืมตามาเจอผมได้แล้วพี่ นี่มันสองอาทิตย์แล้ว” ใจของโนบิภาวนาให้การฟื้นของฝุ่นกลับมาโดยเร็ว ใจจดจ่อรอการกลับมาของคนที่ตัวเองรัก นิ้วที่จับส่งสัญญาณให้คนที่รอคอยได้รับรู้ว่า คนที่นอนหมดสติอยู่นั้นกำลังจะกลับมา “ พี่พยาบาลครับ พี่ฝุ่นขยับนิ้วแล้วครับ ตามคุณหมอมาเร็วพี่”  

              ผู้ชายคนที่นอนอยู่พยายามลืมตารับแสงอ่อน ๆ ที่สาดมาจากเพดานเพื่อลืมตามองขึ้นมา และทันทีที่ลืมมาก็เป็นภาพของเด็กผู้ชายที่จับมือตนไว้ การใช้หัวใจภาวนาให้คนที่เขารักฟื้นเป็นผลจริง ๆ 

3 เดือนผ่านไป (โรงพยาบาลรักษาดวงตา )

 [ ยูโร ] “แก..จะนิ่งอย่างนี้ไปอีกนานมั้ยวะ แท็ป แกพูดอะไรบ้างซิ ฉันไม่โอเคว่ะ” 

[ ซัน]  “เธอ..ก็ต้องให้เวลาเพื่อนเธอด้วย ก็เขาโดนอุบัติเหตุร้ายแรงขนาดนั้น จะให้มาร่าเริงอะไรอะ”

“พี่ซันหยุดพูดเลย … เพื่อนเขาจะคุยกัน” (ในใจที่ยูโรพูดให้สนุก เพราะอยากให้เพื่อนคลายความเศร้ากับเรื่องที่เกิดขึ้น เผื่ออะไร ๆ จะดีขึ้นบ้าง)

แม่แท็ป เดินตามคุณหมอเข้ามาพอดี 

[คนไข้ครับ ตอนนี้คนไข้ สบายตาขึ้นมั้ยครับ ดวงตาของคนไข้ใกล้จะหายสนิทแล้วนะครับ เราจะทำการเปิดตาอีก 3 วัน รอหน่อยนะครับ คนไข้] 

3 วันต่อมา ณ โรงพยาบาล 

Happy Valentine day ครับเพื่อนรัก วันนี้แล้วนะจะเป็นวันดี ๆ ของนายแท็ป โนบิเป็นตัวแทนทุก ๆ คนที่เดินเข้ามาในห้อง

    การเปิดตาก็เริ่มขึ้น  คุณหมอเอาผ้าพันตาออก และบอกคนไข้ว่าอย่าเพิ่งลืมตานะครับ เมื่อผ้าหลุดออกหมดเรียบร้อย “ค่อย ๆ ลืมตานะครับ” คุณหมอบอกคนไข้   แท็ปลืมตาขึ้นมา ภาพแรกที่เห็นคือภาพของผู้ชายใส่แว่นยืนยิ้มอยู่ด้านหน้า เหมือนกับที่หัวใจเขาคิดอยู่ตลอดมาว่า คนที่เขาเห็นคือพี่ภัทรนั่นเอง รอยยิ้มที่ไม่เคยเห็นมาตลอดระยะเวลา 3 เดือนเริ่มคลี่ยิ้มออกมา  

“ได้ยินหมอนะครับ” แท็ปพยักหน้า แทนคำตอบ “เห็นอะไรมั้ยครับ ค่อย ๆ นะครับไม่ต้องรีบ” พยักหน้าเป็นคำตอบ “เห็นอะไรครับ” ภาพที่เป็นผู้ชายใส่แว่นอยู่ เริ่มจางไป เปลี่ยนมาเป็น ภาพคุณหมอ และแม่ของแท็ป ที่มีคนข้าง ๆ คือเพื่อนของเขาทั้งสองคนที่ลุ้นอยู่นั่นก็คือโนบิ และยูโร เมื่อแท็ปค่อย ๆ พยายามมองหาภาพของผู้ชายคนแรกที่ตัวเองเห็นว่าหายไปไหน 

ประโยคแรกที่แท็ปพูดขึ้นมาต่อหน้าทุกคนคือ  “พี่ภัทรไปไหนแล้วอะครับ เมื่อกี้ยังอยู่ตรงนี้เลย ผมเห็นพี่ภัทรเมื่อกี้”

“ลูกเห็นแม่มั้ยลูก แม่ถาม”  เห็นครับแม่ผมเห็นแม่ ผมเห็นเพื่อน แต่ผมไม่เห็นพี่ภัทรครับแม่ น้ำตาของแท็ปไหลออกมาแบบที่ใครที่เห็นอยู่ตอนนั้น มันต้องใจสั่นไปด้วย โนบิ กับยูโรเห็นเพื่อนกอดกับแม่และถามถึงภัทร ทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นน้ำตาคลอตาม กับประโยคที่แท็ปพูดจบ “ พี่ภัทรไปไหนครับแม่ พี่ภัทรไปไหนแล้ว พี่ภัทรไม่รักผมแล้ว ไม่อยู่กับผมแล้ว พี่ภัทรทิ้งผมไปไหน” 

 แม่ของแท็ป “แม่อยู่นี่ไง พี่ภัทรไม่ได้ทิ้งเราไปไหนนะ พี่ภัทรเขาแค่ไม่อยู่กับเราแล้วแต่ ภัทรได้มอบสิ่งที่มีค่ามากที่สุด นอกจากหัวใจที่เขารักลูก เขายังมอบดวงตาคู่นี้ให้กับลูกไว้ด้วยนะ เขารักลูกมากรู้มั้ย…”

แท็ปผละจากอ้อมกอดแม่ แล้วมองไปที่ใบหน้าของแม่ “ดวงตา คู่นี้..หมายความว่าดวงตาคู่นี้เป็นของพี่ภัทรเหรอครับแม่”

ใช่ลูก “วันนั้นภัทรเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ หมอช่วยสุดความสามารถ และภัทรบอกให้หมอเอาส่วนที่ใช้ประโยชน์ได้ไปบริจาคอวัยวะช่วยคนอื่น แต่ถ้าผมจะช่วย ผมขอช่วย คนป่วยที่นอนข้าง ๆ ผม และน้องชายที่ผมรัก ถ้าหัวใจผมช่วยได้ และถ้าอะไรที่มีประโยชน์ช่วยได้ขอให้ช่วยคนที่อยู่ในโรงพยาบาลนี้เท่านั้น” หมอได้เช็กทุกอย่างที่ทำการเปลี่ยนหัวใจ กับฝุ่นแต่ไม่สามารถเข้ากันได้ แต่ดวงตาที่บริจาคได้นั้นก็อยู่ที่ตัวของคนที่เพิ่งเปิดตามานั่นเอง 

2 ปีผ่านไป ในวันวาเลนไทน์ปี 2565

        เพจรักของคนรักภัทร และแท็ป Heath By Heath 

          ความรักมักมาพร้อมปาฏิหาริย์ บางคนเจอกันรักกันเลย บางคนต้องตบตีกันก่อนถึงจะรัก แต่พลังของความรักนี่แหละที่ทำให้โลกใบนี้น่าอยู่ การบริจาคอวัยวะก็เป็นการแสดงความรักต่อโลก การเสียสละที่ไม่มีเงื่อนไขใด ๆ ทั้งสิ้น แท็ปไงนะจะใครล่ะ เรื่องเล่าจากผู้ชายคนนี้ บทสรุปอาจไม่สวย ไม่โดนใจใคร แต่น่าจะจับหัวใจใครได้บ้าง 

          ยอดไลก์..3,496 K      ยอดเลิฟ 473K 

[ บทความชนะเลิศการประกวด วันแห่งความรักปี 2565 จากมูลนิธิบริจาคอวัยวะของประเทศไทย โดยนาย ไทยไทย พิบูลย์  (แท็ปไงจะใครล่ะ) ]

         2 ปีผ่านมาแล้ว ผมเปลี่ยนไปจากเดิมเยอะเลย ตอนนี้ผมโตแล้ว ผมทำตามที่พี่ภัทรบอกทุกอย่าง ผมยิ้มให้ทุกคนมีความสุข เวลาคนที่ยิ้มตอบกลับมา เหมือนพี่ภัทรยิ้มให้ผม นี่แหละความสุขทุกวันของผม รวมถึงคนรอบข้างผมตอนนี้ก็ไม่ได้มีมากขึ้นไปกว่าเดิม แต่ทุกคนมีความสุขกว่าเดิม เหมือนกับผมที่จะต้องทำทุกวันให้มีความสุขเพื่อตอบแทนความรักของพี่ภัทรให้ผมคนเดียว    

        ความสุขของแต่ละคนไม่เท่ากัน ความรักของทุกคนไม่เท่ากัน อย่ามัวแต่รอความรักจากคนอื่น อย่ามัวแต่รอความสุขจากคนรอบข้าง จงรู้จักให้ความรัก และความสุขกับคนรอบข้าง แล้วทุกวันของคุณจะมีความสุข 

      #HeartByHeart2020               

“ถ้าพี่ไม่อยู่แล้ว เราต้องดูแลตัวเองดี ๆ นะ กินอาหารให้ตรงเวลา แล้วก็เลือกอาหารให้ตรงกับเมนูเลือด อย่าขี้โกง”

              คนน้องบีบมือแน่นขึ้น แทนอาการสะลึมสะลือ เป็นคำตอบ

           “ต่อไปต้องตั้งใจเรียน ห้ามไปกินเหล้ากับใครเด็ดขาด เพราะพอเมาแล้วพูดมาก แล้วก็ใจง่าย ต้องกินกับพี่คนเดียว”

            “พี่ขอโทษที่ พี่ทำอะไรไม่ดี กวนตีนเราทุกเรื่อง แต่ที่ทำไปเพราะอยากให้เราหงุดหงิด เวลาเราหงุดหงิด โคตรน่ารักเลยพี่ชอบ ชอบเวลาที่เราโต้ตอบมา….” 

             “ขอบคุณที่ให้โอกาสพี่มาเป็นแฟนเรา ขอบคุณความน่ารักสดใสที่เราทำให้พี่มีความสุข เวลาเราอยู่ด้วยกันพี่มีความสุขมากรู้มั้ย…แต่ห้ามไปทำแบบนี้กับใคร พี่หวง…แต่ถ้าวันไหนเจอคนที่ดีกว่าพี่ สัญญานะว่าจะไม่รักคนนั้นเท่าพี่ ต้องรักพี่คนเดียว เหมือนที่พี่รักเราคนเดียวนะ…ไอ้ตัวแสบ”

             คำตอบของมือแท็ปบีบมือภัทรแน่นขึ้น แน่นจนเกร็งไปหมด “ขอบคุณนะที่สัญญา” พี่ไม่อยู่ต้องดูแลตัวเองดี ๆ ใช้เวลาส่วนที่เหลือเผื่อพี่ด้วยนะ ใช้เวลาส่วนที่เหลือให้มีความสุขมาก ๆ เผื่อพี่ด้วยนะ” 

รอยยิ้มของผู้ชายที่เสียสละดวงตาให้ผมคู่นี้มันจะอยู่ในใจผมไปจนตาย รักพี่ภัทรนะครับ ผมแท็ปไงจะใครล่ะของพี่ภัทรคนเดียว……..