ทางด้านของฝุ่น

หลังจากที่เขาได้ยินเสียงวิทยุสื่อสารของตำรวจด้านใน แจ้งขอกำลังสนับสนุนเพราะตามหาโนบิไม่พบ ด้วยความร้อนใจตอนที่ลุงเจมส์ไปรับโทรศัพท์จากสาวใช้ที่ชื่อฝน ฝุ่นได้จังหวะเลยแอบหนีออกมาเพื่อตามหาโนบิ

ฝุ่นเดินตามหาโนบิไปรอบ ๆ โกดังและพยายามเงี่ยหูฟังเสียงที่ดังอยู่โดยรอบ ในใจก็ภาวนาขอให้ตนเองสามารถตามหาโนบิได้พบโดยไม่อนาทรร้อนใจกับอาการเจ็บที่บริเวณหน้าอกด้านขวาตำแหน่งของหัวใจที่ถูกยิงก่อนหน้านี้เลยแม้แต่น้อย

“อย่าเป็นอะไรไปนะโนบิ วอนช่วยดูแลโนบิ ช่วยให้ฉันตามหาโนบิพบด้วยเถอะนะ” ฝุ่นได้แต่ภาวนาแบบนี้ไปตลอดทาง

ตึกตัก…ตึกตัก…

ยิ่งฝุ่นฝืนตัวเองมากเท่าไรหัวใจของฝุ่นก็ยิ่งเต้นแรงจนมันเจ็บและชาไปหมด แต่ฝุ่นก็ยังคงฝืนร่างกายของตนเองต่อไป

“อย่าเพิ่งเป็นอะไรไปตอนนี้นะมึงไอ้ฝุ่น ขอให้ได้เจอโนบิก่อนเถอะนะ” ฝุ่นพูดกับตัวเองในใจ

ทางด้านของโนบิ

โนบิถูกจับตัวมาเรียกค่าไถ่ตอนนี้ลูกน้องของคนร้ายจับตัวของโนบิมาขังไว้ในตู้คอนเทนเนอร์ แรก ๆ อากาศภายในตู้ก็เย็นเพียงธรรมดาแต่ตอนนี้โนบิเริ่มรู้สึกเหมือนอากาศภายในตู้เริ่มเย็นขึ้นเรื่อย ๆ จนตอนนี้ฟันของโนบิกระทบกันดังกึก ๆ และเพราะตอนนี้โนบิถูกมัดทั้งมือและเท้ารวมทั้งปากทำให้โนบิไม่สามารถตะโกนให้คนช่วยได้

โนบิค่อย ๆ คลานไปที่ประตูของตู้คอนเทนเนอร์เมื่อได้ยินเหมือนเสียงฝีเท้าของใครสักคนกำลังเดินมาที่นี่โนบิพยายามใช้เท้าที่ถูกมัดอยู่ถีบไปที่ประตูของตู้คอนเทนเนอร์เพื่อให้คนด้านนอกได้ยิน                                         

ตึ้ง…ตึ้ง

เสียงโนบิใช้เท้าถีบไปที่ประตูของตู้คอนเทนเนอร์ดังพอจะทำให้คนด้านนอกได้ยิน ในใจโนบิก็ภาวนาขอให้มีใครสักคนด้านนอกได้ยินเสียงและพาผมออกไปจากความทรมานนี้เสียที ต่อให้เป็นคนร้ายพวกนั้นก็ยังดี ก่อนสติของโนบิค่อย ๆ หมดลงไปเรื่อย ๆ จากความเย็นที่อยู่ด้านใน

[โนบิ]

“อ้วยอ้วย (ช่วยด้วย)” โนบิพยายามร้องให้คนช่วยและดูเหมือนคำขอของผมจะเป็นจริงเมื่อประตูของตู้คอนเทนเนอร์ค่อย ๆ เปิดขึ้นเรื่อย ๆ ทีละนิด ๆ 

และทันทีที่ผมเห็นใบหน้าของคนที่เปิดประตูมาผมก็ร้องเรียกออกมาด้วยความดีใจเพราะคนที่มาช่วยผมก็คือ

“อี้ออน (พี่ฮอน)” โนบิร้องเรียกพี่ฮอนออกมาด้วยเสียงอู้อี้เพราะถูกมัดปากอยู่

[ฮอน]

.“คุณหนูโนบิ” พี่ฮอนเข้ามาด้านในตู้คอนเทนเนอร์และพยายามจะช่วยแก้มัดให้ผม

ในช่วงที่พี่ฮอนกำลังช่วยแก้มัดให้ผมอยู่นั้นโดยไม่ทันระวังแขนของพี่ฮอนไปโดนปุ่มอัตโนมัติของตู้คอนเทนเนอร์เข้าทำให้ระบบปิดประตูของตู้คอนเทนเนอร์ทำงาน ทำให้เราสองคนติดอยู่ด้านในซึ่งตู้นี้เป็นระบบเปิดจากด้านนอกโดยที่เราสองคนไม่ทันรู้ตัว

[ฮอน]

“ไม่เป็นไรแล้วนะครับคุณหนูพี่ฮอนมาช่วยแล้ว” พี่ฮอนแกะผ้าปิดปากให้ผม ก่อนจะมาแก้มัดมือและเท้าให้ผม

“พี่ฮอนผมหนาว” ผมพูดด้วยเสียงสั่น ๆ 

“อดทนไว้นะครับคุณหนูผมมาช่วยแล้ว” พี่ฮอนถอดเสื้อสูทมาคลุมตัวของผมไว้เพื่อให้ความอบอุ่น

“เราออกไปจากที่นี่กันเถอะครับคุณหนู” พี่ฮอนประคองตัวของผมเตรียมที่จะออกจากตู้คอนเทนเนอร์นั้นแต่กลับพบว่าไม่สามารถเปิดประตูออกได้

“เกิดอะไรขึ้นครับพี่ฮอน” โนบิถามอยู่กับอกของพี่ฮอนเพราะถูกพี่ฮอนโอบกอดเอาไว้อยู่

“ประตูมันถูกล็อกครับไม่สามารถเปิดได้จากด้านใน” พี่ฮอนบอกพร้อมกับประคองผมลงนั่งภายในตู้

“เดี๋ยวพี่ติดต่อหาเจ้าอั๋นให้มาช่วยเรานะครับ” พี่ฮอนพูดพร้อมกับพยายามหาโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อสูทแต่กับพบว่ามันไม่มี

“พี่ฮอนหาอะไรเหรอครับ” ผมถามพี่ฮอนเมื่อเห็นว่ากำลังหาอะไรอยู่

“พี่หาโทรศัพท์ไม่เจอครับ พี่จำได้ว่าใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อน่ะครับ” พี่ฮอนตอบทั้งที่ยังก้มหน้าหาโทรศัพท์ในเสื้อสูท ผมทำได้แค่นั่งหนาว และมองพี่ฮอนหาโทรศัพท์โดยไม่ได้พูดอะไร

“คงจะตกอยู่แถว ๆ ตู้คอนเทนเนอร์แน่ ๆ เลยครับตอนที่ผมพยายามจะเปิดตู้ออกตอนที่ได้ยินเสียงคุณหนูใช้เท้าเตะประตูตู้เมื่อครู่นี้” พี่ฮอนบอก

“แล้วแบบนี้เราจะทำอย่างไรกันดีครับ อากาศในตู้นี้ก็หนาวขึ้นเรื่อย ๆ จนผมจะไม่ไหวแล้ว” โนบิพยายามรวบรวมสติที่เหลืออยู่น้อยนิดพูดกับพี่ฮอนด้วยเสียงอันแผ่วเบา

ฮอน

เป็นความสะเพร่าของพี่ฮอนเองที่ดันทำโทรศัพท์หล่นระหว่างที่มาช่วยคุณหนูโนบิ แถมตอนนี้เจ้าตู้นี้ก็ยังล็อกไม่สามารถเปิดจากด้านในได้อีก อากาศที่หนาวขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้คุณหนูโนบิหมดสติไป 

“คุณหนู…คุณหนูโนบิ” ฮอนพยายามร้องเรียก

“คุณหนูทำใจดี ๆ ไว้นะครับ” ฮอนพยายามเขย่าตัวคุณหนู

เมื่อเห็นว่าคุณหนูหมดสติไปเพราะความหนาวผมจึงถอดเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกเพื่อสวมให้กับคุณหนูโดยไม่สนใจว่าตัวเองจะต้องหนาวมากแค่ไหน ขอแค่ให้คุณหนูสุดที่รักของตนปลอดภัยก็เพียงพอ ในใจผมก็ภาวนาขอให้อั๋นตามมาทันและสังเกตเห็นโทรศัพท์ที่ผมทำตกไว้แล้วรู้ว่าฮอนกับคุณหนูถูกขังอยู่ในตู้ด้วยเถอะ

 “อย่าเป็นอะไรไปนะครับคนดีของพี่ฮอน ผมยังไม่ได้บอกให้คุณหนูรู้เลยว่าผมรักคุณหนูมากแค่ไหน ตื่นมาฟังผมพูดก่อนเถอะนะคนดีของพี่ฮอน” ฮอนจูบขมับของคุณหนูโนบิแสดงถึงความในใจทั้งหมดที่ตนได้พูดออกไป จากใจผู้ชายที่เฝ้ารัก เฝ้าห่วง เท่าที่ชีวิตและลมหายใจของผู้ชายคนนี้จะทำได้

ทางด้านของฝุ่น

ฝุ่นพยายามออกตามหาจนได้ยินเสียงของโทรศัพท์ดังอยู่ไม่ไกล ฝุ่นเดินตามเสียงโทรศัพท์ที่ฝุ่นจำได้ว่าเป็นเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ของฮอน ฝุ่นเดินตามเสียงนั้นไปเรื่อย ๆ จนพบว่ามันตกอยู่ที่หน้าตู้คอนเทนเนอร์ตู้หนึ่งผมจึงเลือกรับโทรศัพท์ที่ดังไม่หยุดนั้นก่อน

Rrrr…Rrrr

[อั๋น]

[พี่ฮอนนี่พี่อยู่ไหนครับ ผมมาตามคำบอกของพวกคนร้ายแล้วแต่ผมยังหาตู้ที่ว่านั้นไม่เจอเลย] เป็นเสียงของพี่อั๋นนั่นเอง

“คุณอั๋นครับผมฝุ่นนะครับ ผมเจอโทรศัพท์นี้ตกอยู่หน้าตู้คอนเทนเนอร์ตู้หนึ่งแต่ผมไม่เห็นคุณฮอนเลยครับ” 

[คุณฝุ่นอยู่ที่ไหนครับ]

“เดี๋ยวผมโลเคชันไปให้นะครับ” หลังจากวางสายผมก็ใช้โทรศัพท์ของคุณฮอนส่งโลเคชันไปให้คุณอั๋น ก่อนจะสำรวจรอบ ๆ ตู้คอนเทนเนอร์นั้น

“มีใครอยู่ในนี้ไหมครับ…โนบิเราอยู่ในตู้นี้ไหม” ผมพยายามเคาะตู้คอนเทนเนอร์พร้อมกับพยายามเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวจากด้านใน

“คุณฝุ่นใช่ไหมครับ” เสียงแหบโหยของคุณฮอนตอบกลับมาจากด้านใน

“คุณฮอนหรือครับ” ฝุ่นพยายามถาม

“ช่วยคุณหนูด้วยครับ” แล้วเสียงของคุณฮอนก็เงียบหายไป

เมื่อได้ยินดังนั้นฝุ่นก็พยายามจะเปิดประตูของตู้คอนเทนเนอร์ และจากการพยายามออกแรงแผลจากการถูกยิงที่หน้าอกก็เปิดปริแตกจนเลือดค่อย ๆ ไหลซึมออกมาไม่หยุด แต่ผมไม่มีเวลาสนใจเลือดที่ไหลไม่หยุดอยู่นั้น ไหนจะอาการเจ็บและแน่นหน้าอกที่ค่อย ๆ เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบหายใจไม่ออก

“คุณฝุ่น…ช่วยผมด้วยครับ” ฮอนพยายามร้องขอความช่วยเหลือ ในช่วงที่ผมเกือบจะหมดแรงพี่อั๋นกับทีมตำรวจก็ได้เข้ามาช่วยผมเปิดตู้คอนเทนเนอร์

ทันทีที่เปิดประตูได้ก็พบว่าตอนนี้ทั้งโนบิและคุณฮอนได้หมดสติไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

(ภาพที่ทุกคนเห็นในตู้คอนเทนเนอร์ คือพี่ฮอนถอดเสื้อนอนกึ่งนั่งและกอดโนบิที่มีเสื้อคลุมของฮอนอยู่ ทั้งคู่หมดสติ และตัวซีดขาว)

 “พี่ฮอน…คุณหนู” คุณอั๋นรีบเข้าไปดูอาการของคุณฮอนและโนบิ

“รีบโทรตามรถพยาบาลมาที่นี่ด่วนมีผู้ป่วยภาวะไฮเปอร์เทอร์เมีย (Hypothermia ภาวะอุณหภูมิร่างกายต่ำกว่าปกติ)” ตำรวจรีบประสานให้เจ้าหน้าที่ตามรถพยาบาลเพื่อมารับฮอนและโนบิที่อยู่ภายในตู้คอนเทนเนอร์ที่มีอุณหภูมิติดลบกว่าสิบองศาทำให้ร่างกายเกิดภาวะอุณหภูมิร่างกายต่ำกว่าปกติ 

[ตำรวจ]

“รถพยาบาล กำลังจะมาถึงภายใน 5 นาทีครับ” คุณตำรวจแจ้งให้คนที่อยู่ตรงนั้นทราบ เพราะก่อนหน้าที่จับคนร้ายได้ ลุงเจมส์ได้ประสานว่าให้รีบมารับฝุ่น แต่ตอนนี้มีคนที่จะต้องใช้รถพยาบาลถึง 3 คนแล้ว 

ทางตำรวจจึงได้แจ้งให้อีกคันตามมาซึ่งไม่เกิน 5 นาทีนี้จะถึงที่เกิดเหตุแน่นอน

ฝุ่นคว้ามือของโนบิมาจับเอาไว้ก็พบว่าตอนนี้มือของโนบิข้างที่ไม่ได้ถูกคุณฮอนกอบกุมไว้นั้นเย็นมาก เย็นจนผมรู้สึกใจหาย เย็นจนผมรู้สึกกลัว กลัวว่าโนบิจะจากผมไป ไม่ช้ารถพยาบาลพร้อมกับเจ้าหน้าที่พยาบาลก็เข้ามาพาร่างที่หมดสติของคุณฮอนและโนบิไปขึ้นรถพยาบาล รวมถึงคนที่โดนยิง แต่ไม่สนใจว่าตนเองจะเป็นตายร้ายดีอะไรก็ตาม

มือของฝุ่นกับโนบิค่อย ๆ หลุดจากกันเมื่อเจ้าหน้าที่พาตัวของทั้งคู่ไป ฝุ่นถูกเจ้าหน้าที่ที่ประคองตามมาไม่ห่างก่อนจะรู้สึกเจ็บหัวใจเมื่อความเจ็บเกินขีดความสามารถที่ตัวเองจะทนได้อีกต่อไป ร่างของฝุ่นค่อย ๆ ล้มลงพร้อมกับสติของฝุ่นก็ค่อย ๆ ดับลงไปเรื่อย ๆ ฝุ่นหลับตาลงแต่ภาพที่เห็นไม่ใช่สีดำ แต่กลับเป็นสีขาว เหมือนทุกอย่างจบแล้วและเขาได้ช่วยคนที่เขารักออกมาจากที่ที่อันตรายที่สุด และถึงมือหมอแล้ว โดยภาพสุดท้ายที่ฝุ่นเห็นก็คือร่างของโนบิกับคุณฮอนถูกนำตัวขึ้นรถพยาบาลไปแล้ว

“ขอบคุณวอนที่ช่วยให้โนบิปลอดภัย…โอ๊ย ขอบคุณนะวอน” ฝุ่นร้องออกมาด้วยความเจ็บบริเวณหน้าอกด้านซ้ายตรงที่ถูกยิง

[ลุงเจมส์]

“ฝุ่น…อย่าเป็นอะไรไปนะ…อดทนไว้” เป็นลุงเจมส์นั่นเองที่วิ่งตามและรับร่างของฝุ่นที่มีบุรุษพยาบาลประคองด้วยอาการไร้แรง ทำให้น้ำหนักทิ้งไปตามแรงโน้มถ่วงของโลก ลุงเจมส์รับไว้ได้ทันก่อนที่จะล้มหัวฟาดพื้น 

“ฝุ่น ทำใจดี ๆ ไว้นะฝุ่น” ทันทีที่ลุงเจมส์ตะโกนบอกคนอื่น ๆ ความชุลมุนก็เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง ตอนนี้มีผู้บาดเจ็บสาหัสอีกหนึ่งรายที่น่าห่วงไม่แพ้สองคนนั้น โดยทั้งสามรายอาการรุนแรงโคม่าอาการเป็นตายเท่ากัน

และขณะที่รถพยาบาลมีอยู่เพียง 2 คัน เจ้าหน้าที่จึงนำคนบาดเจ็บอีกคนคือฝุ่นขึ้นที่รถพยาบาลคนที่มีผู้ได้รับบาดเจ็บที่ชื่อว่าโนบิ เจ้าหน้าที่จึงนำร่างของฝุ่นขึ้นไปบนรถนอนเคียงข้างกันกับโนบิ

เจ้าหน้าที่คนหนึ่งพยายามทำให้ร่างกายของโนบิได้รับความอบอุ่น ส่วนเจ้าหน้าที่อีกคน และลุงเจมส์ที่คอยให้การช่วยเหลือในการปฐมพยาบาลให้กับฝุ่น ด้วยการห้ามเลือดจากบาดแผลที่ปริจากการพยายามเปิดตู้คอนเทนเนอร์ของฝุ่น 

 [พยาบาล]

“แย่แล้วผู้ป่วยมีภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน” ขอเครื่องปั๊มหัวใจ 1 2 3 4  พยาบาลทำการปฐมพยาบาลหลังพบว่าฝุ่นมีอาการภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน

เมื่อได้ยินดังนั้นลุงเจมส์ที่เป็นหมอโรคหัวใจจึงอาสาช่วยยื้อชีวิตของฝุ่นให้ การช่วยเหลือฝุ่นภายในรถพยาบาลดำเนินไปด้วยความเร่งรีบ และรัดกุม ไม่ช้ารถพยาบาลก็ได้เดินทางมาถึงที่โรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด 

ร่างผู้ป่วยและผู้ได้รับบาดเจ็บทั้งสามคนถูกเข็นเข้าไปรักษาต่อในห้องฉุกเฉิน โนบิที่มีประวัติเปลี่ยนหัวใจมาก่อนมีแพทย์ประจำที่ดูแลผู้ป่วยโรคหัวใจเข้ามาช่วยตรวจดูอาการจากภาวะอุณหภูมิร่างกายต่ำกว่าปกติซึ่งอาจส่งผลต่อภาวะหัวใจของโนบิได้

ทางด้านของฝุ่นเนื่องจากเป็นช่วงดึกแพทย์ที่มีความเชี่ยวชาญด้านโรคหัวใจมีไม่เพียงพอทำให้ลุงเจมส์ขออาสาดูแลเคสของฝุ่นให้เนื่องจากตนเป็นแพทย์ที่มีความเชี่ยวชาญทางด้านโรคหัวใจเช่นกัน

“ผู้ป่วยต้องทำการผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจโดยด่วน ไม่เช่นนั้นเราอาจไม่สามารถยื้อชีวิตของผู้ป่วยรายนี้ได้” ลุงเจมส์หันมาแจ้งข่าวให้หมอเวรประจำโรงพยาบาลได้รับทราบถึงการรักษาอาการของฝุ่น

“แต่ตอนนี้ที่โรงพยาบาลของเราไม่มีหัวใจของผู้บริจาคเหลืออยู่เลย ถ้าหากขอรับบริจาคจากโรงพยาบาลใกล้เคียงอาจจะไม่ทันการณ์ได้นะครับ” หมอเวรประจำโรงพยาบาลที่เข้ามาร่วมในทีมรักษาเดียวกับลุงเจมส์พูดขึ้น

[อาการของฮอน]

ทางด้านของฮอนถูกพาตัวมารักษาภายในห้องฉุกเฉินใกล้ ๆ กัน การที่ฮอนอยู่ในห้องเย็นโดยไม่ใส่เสื้อเป็นระยะเวลาเกินกว่า 20 นาทีทำให้ร่างกายของฮอนไม่สู้ดีนัก ความดันผิดปกติ เลือดไม่สามารถไหลเวียนได้ปกติจนหยุดทำงาน แต่พออยู่ในห้องฉุกเฉินก็พอจะดีขึ้น แต่ภาวะร่างกายของฮอนก็โคม่าเป็นตายเท่ากัน เนื่องด้วยคุณหมอไม่เยอะมากคุณหมอจึงต้องเลือกที่จะช่วยอาการคนที่โคม่ากว่า แต่ในขณะเดียวกันฮอนได้ยินเรื่องที่ฝุ่นจะต้องได้รับการบริจาคเพื่อผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจโดยด่วน หากช้าแม้เพียงเสี้ยววินาทีเดียวเราอาจไม่สามารถช่วยชีวิตของฝุ่นเอาไว้ได้

[ฮอนลืมตาขึ้น] ในใจคิดอะไรได้บางอย่างจึงบอกพยาบาลให้เรียกญาติชื่ออั๋นเข้ามาด้านใน

ฮอนจึงแจ้งกับพยาบาลที่ดูแลตอนขอพบกับอั๋น ไม่ช้าอั๋นก็ได้รับอนุญาตให้เข้ามาภายในห้องของฮอน

“พี่ฮอน ผมดีใจมากเลยที่พี่ปลอดภัย” อั๋นรีบเข้ามาดูอาการของฮอนด้วยความเป็นห่วง

“ติดต่อหาพ่อของฉันที” อั๋นคว้าโทรศัพท์กดขึ้นหา ลุงโยชิพ่อของฮอน แล้วส่งให้กับคนป่วยที่อยู่ตรงหน้า

พ่อครับ ผมดีใจมากที่เกิดมาเป็นลูกพ่อกับแม่ ทั้งชีวิตผม… ผมไม่เคยขออะไรกับพ่อและแม่เลย ผมอาจจะไม่ได้อยู่ดูแลพ่อกับแม่แล้ว ถ้ามีชาติหน้าผมจะขอเกิดเป็นลูกพ่อกับแม่นะครับ ตอนนี้ผมไม่ไหวแล้ว ผมจะทำตามหัวใจของผม ผมมีเรื่องสำคัญจะบอกพ่อครับ ผมรักคุณหนู คุณหนูโนบิคือคนที่ทำให้ผมอยากจะมีชีวิตอยู่ ผมอยากเห็นคุณหนูที่ผมรักมีความสุข ผมทนไม่ได้ที่คุณหนูจะต้องเสียใจที่จะต้องสูญเสียคนรัก ผม…ผมขออนุญาตตัดสินใจเลือกในสิ่งที่ผมทำได้ในตอนนี้ (ในหัวใจของฮอนเจ็บปวดมากที่จะต้องบอกคนที่เป็นคนรักแบบนั้น แต่หัวใจของเขามันคงทนเห็นคนที่เขารักเสียใจไม่ได้ ) ทางปลายสายคือพ่อของฮอน พอทราบเรื่องว่าคุณท่านกำลังไปช่วยคุณหนูโนบิที่ถูกจับตัวไป แต่การโทรมาของลูกชายคือฮอนนั้นเป็นการโทรมาเพื่อเลือกที่จะตัดสินใจอะไรบางอย่าง ทำให้พ่อของฮอนลำดับเรื่องไม่ถูกว่าเกิดอะไรขึ้น แต่พอจะรู้ว่าการโทรมาครั้งนี้มันต้องมีอะไรเกิดขึ้นกับลูกชายแน่นอน และหลังจากฟังเสียงลูกชายจบ 

[ลุงโยชิ] พ่อก็ดีใจที่พ่อได้เกิดมาเป็นพ่อของลูก ลูกเป็นคนดีไม่เคยทำอะไรให้พ่อผิดหวังเลยนะลูก ถ้าลูกคิดจะทำอะไรแล้วให้ลูกคิดดี ๆ พ่อเชื่อว่าลูกจะต้องเลือกในสิ่งที่ลูกคิดว่าดีที่สุดแล้ว ชีวิตเป็นของลูก พ่อจะรักลูกแบบนี้ไปตลอด พ่อไม่รู้ว่าลูกจะทำอะไร หัวอกของพ่อตอนนี้ถ้าเป็นแทนลูกได้พ่อก็จะทำ เพราะลูกคือดวงใจของพ่อ

ฝากบอกแม่ด้วยนะครับ ผมรักแม่ รักแม่มาก (เสียงผู้ชายคนที่นอนอยู่บนเตียงร้องสะอึก สะอื้น) ผมไม่รู้ว่าสิ่งที่ผมทำไปมันถูกหรือผิด แต่ผมเชื่อว่ามันจะเป็นโอกาสเดียวที่ผมจะแสดงความรักกับคนที่ผมมิอาจอาจเอื้อมได้ ผมทำได้เท่านี้จริง ๆ (เสียงสะอื้นดังขึ้นเหมือนน้อยใจในความรักที่ตัวเองมีให้กับคุณหนู) พ่อครับ ผมรักพ่อกับแม่นะครับ

พ่อ…ก็รักลูกนะไอ้ลูกชาย (น้ำตาของพ่อไหล ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้ไม่รู้ว่าลูกของตนจะทำอะไร ได้แต่ภาวนาว่าให้ลูกของตนทำในสิ่งที่หวังได้สำเร็จ และเชื่อว่าการตัดสินใจของลูกชายไม่ทำให้ตนต้องผิดหวังแน่นอน)

อั๋นที่อยู่ตรงนั้น ก็ไม่รู้ว่าพี่ชายที่นอนอยู่พูดถึงเรื่องอะไร เขางงไปหมดและอยู่ข้าง ๆ ได้ยินทุกคำพูดที่พี่ฮอนพูดเหมือนบอกลา พ่อ กับแม่

ฮอนส่งโทรศัพท์ให้กับอั๋น “ ต่อจากนี้ไปดูแลคุณหนูโนบิแทนพี่ด้วยนะไอ้น้องรัก”

[อั๋น]

พี่จะไปไหนครับ พี่อย่าเป็นอะไรนะพี่ พี่ฮอนอย่าพูดอย่างนี้ซิ

[ฮอน]

อั๋น ฟังพี่นะ “คุณหนูโนบิต้องการคนดูแลที่เก่ง ๆ แบบนาย นายอย่าขัดใจคุณหนูนะ นายต้องดูแลคุณหนูแทนพี่ ถ้าพี่ไม่อยู่อย่าให้ใครมาทำร้ายคุณหนูอีก จำไว้นะ”

 (ฮอนมองหน้าอั๋น ในขณะที่อั๋นยืนงงไปหมดแล้วกับคำพูดของฮอน) 

“นายรับปากพี่ก่อนซิ…อั๋น” 

ครับพี่ ผมจะดูแลคุณหนูให้ดีอย่างที่พี่ทำ แต่ผมคงทำได้ไม่ดีเท่าพี่นะครับ ผมจะพยายาม..(เสียงผู้ชายที่ยืนอยู่รับคำแบบให้พี่ที่นอนอยู่สบายใจ) 

“ดีมาก…นายเก่ง นายทำได้ดีกว่าพี่แน่นอน”

อีกเรื่องที่พี่อยากจะขอ ถ้าพี่ไม่อยู่แล้ว ให้บอกคุณหนูว่า พี่จะไม่ไปไหนไกลจะอยู่ใกล้ ๆ ถ้าคุณหนูต้องการอะไร แค่คุณหนูพูดขอในใจให้พี่ฮอนช่วย พี่ฮอนจะมาช่วยทันที และบอกคุณหนูด้วยนะว่า ไม่ให้ดื้อ ถ้าต้องตื่นสายพี่ฮอนให้หลับอีกแค่ 5 นาทีแล้วจะต้องรีบตื่น ห้ามงอแงกับนายท่าน เดี๋ยวคุณท่านจะดุเอา ให้อาบน้ำก่อนนอนจะได้สบายตัว ถ้าไม่ทำพี่ฮอนจะโกรธ (พูดจบประโยค น้ำตาพี่ฮอนก็หยุดไหล) เหมือนคนฮึดจะทำอะไรสักอย่าง

“จำได้มั้ยที่พี่บอก เอางี้พี่ขอปากกากับกระดาษ พี่อยากเขียนอะไรสักหน่อย”

อั๋นรับคำ และอั๋นเดินออกไปหยิบ ปากกาและกระดาษที่เคาน์เตอร์หน้าห้อง เข้ามา

การตัดสินใจของฮอนที่จะใช้หัวใจของตัวเองต่อลมหายใจให้กับคนที่คุณหนูรัก มันเป็นความรักที่ไม่มีเงื่อนไขของคนที่จงรักภักดีกับคนคนหนึ่งอย่างเป็นที่สุด เขาได้โอกาสนี้จากหัวใจของเขาเอง เพียงเขาเป็นเจ้าของหัวใจ เขาพร้อมจะตัดสินใจทำได้ แม้มันจะไม่เป็นการถูกต้องนัก แต่อย่างน้อยการที่ฝุ่นยังมีชีวิตอยู่ก็ยังดีกว่าตน เพราะคนที่โนบิรักก็คือฝุ่น ตนคงทนไม่ได้ถ้าได้เห็นคนที่ตัวเองรักอย่างคุณหนูโนบิต้องอยู่โดยเห็นคนที่ตัวเองรักตายไปแบบนี้ การอยู่โดยไร้คนที่ตัวเองรักมันคงยิ่งกว่าตายทั้งเป็นอีกในความคิดของฮอน 

เวลาผ่านไปประมาณ 2 – 3 นาที ก็มีเสียงเปิดประตูเข้ามาหลังจากที่ ผู้ชายที่นอนอาการโคม่าอยู่ เขียนความในใจแต่ไม่สู้ไหว เลยขอเอาโทรศัพท์ของอั๋นกดปุ่มอัดเสียงด้วยความทุลักทุเลเสร็จพอดี 

 [พ่อของโนบิ]

“ไง ฉันให้แกไปพักผ่อน 1 เดือนไม่ใช่เหรอ แกยังมาสร้างเรื่องให้ลูกฉันอีกนะ ไอ้ฮอน (เสียงของผู้ชายเดินเข้ามาในห้อง)

“คุณท่าน” 

“ว่าไงฮอนเป็นไงบ้าง นายโอเคใช่มั้ย” 

“โอเคครับ ผม..โอเค” 

“อืม…คุณหนูของนายก็โอเคแล้วเหมือนกัน สบายใจได้นะ” คุณท่านพูดให้ฮอนฟัง 

“แต่คุณฝุ่นกำลังแย่ครับท่าน คุณฝุ่นต้องการหัวใจมาเปลี่ยนเพื่อให้มีลมหายใจต่อ”

“อืม..ไอ้หมอนั่นสาหัสเลย”

“นายท่านครับถ้าผมเป็นอะไรไป ถ้าหัวใจของผมสามารถเปลี่ยนให้คุณฝุ่นได้ คุณท่านช่วยเซ็นอนุญาตแทนพ่อผมหน่อยนะครับ”

นายพูดอะไรของนายอะ ฮอน  “ผมแค่รู้สึกว่าตอนนี้ผมจะไม่ไหวแล้วครับท่าน ถ้าผมเป็นอะไรไป ผมอยากให้คนที่คุณหนูรักได้มีชีวิตอยู่ต่อ  ผมไม่เคยขออะไรคุณท่านเลย ผมอยากให้คุณท่านเอาหัวใจของผมให้กับคุณฝุ่นครับ”

พ่อของโนบิ ไม่เข้าใจสิ่งที่ฮอนกำลังพูด แต่ฟังคนที่นอนอยู่อาการสาหัสพอจะลำดับได้ว่าสิ่งที่เขาพูดเขาต้องการอะไรเลยพูดกลับไปว่า

 “นี่นายรักลูกชายของฉันอย่างนั้นหรือ” คุณพ่อของโนบิถามออกมาเมื่อจับความได้ว่าการเสียสละตัวเองครั้งนี้ของฮอนเป็นเพราะความรักที่ชายหนุ่มมีให้กับบุตรชายคนเล็กของตนเอง

“ใช่ครับผมรักคุณหนูโนบิ รักมานานแล้ว แต่เพราะความรักของผมไม่อาจเป็นไปได้ ถ้าการมีชีวิตอยู่ของผมต้องทนอยู่เพื่อมองเห็นคนที่ตัวเองรักต้องอยู่เหมือนตายทั้งเป็น ก็สู้ให้ผมตายไปเลยเสียดีกว่าครับ” ฮอนสารภาพความรู้สึกที่ตนมีให้กับพ่อของโนบิได้รู้

[ฮอน]

“ผมฝากคุณท่านช่วยดูแลพ่อกับแม่ของผมแทนผมด้วยนะครับ และขอให้คุณท่านช่วยอนุญาตให้คุณหนูโนบิและคุณฝุ่นได้คบกันด้วยเถอะนะครับ พวกเขาทั้งสองคนรักกันด้วยความบริสุทธิ์ใจ รักโดยไม่หวังสิ่งใด ผมอยากให้คนที่ผมรักได้มีความสุขกับคนที่ตัวเองรัก ผมขอคุณท่านแค่นี้ได้ไหมครับ”  การขอของฮอนมันคือการขอให้คนอื่นโดยไม่ขออะไรให้ตัวเองเลย

“ได้ฉันรับปากนาย…ฮอน” นายท่านเห็นฮอนพยายามจะพูดจึงรับคำด้วย รักฮอนเหมือนลูกคนหนึ่ง และความดีของฮอนกับการอยู่รับใช้นายท่าน มันเทียบกับคนอื่น ๆ ไม่ได้เลย

 “คลิปเสียงนี้ผมฝากให้คุณหนูด้วยนะครับ ฝากบอกให้คุณหนูดูแลรักษาสุขภาพด้วย อย่าดื้อกับคุณท่าน มีความสุขกับคุณฝุ่นไปนาน ๆ นะครับ” ส่วนจดหมายอีกฉบับ ผมฝากให้กับฝุ่น “นายเป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุด นายต้องดูแลคุณหนูของฉันให้ดีที่สุด ถ้านายทำให้คุณหนูของฉันเสียใจแม้แต่น้อย ฉันจะไม่มีวันให้อภัยนาย จำไว้” ฮอนฝากข้อความในกระดาษให้คนที่ตัวเองรัก และคนที่ไว้ใจจะฝากคุณหนูอันเป็นที่รักไว้

“คุณท่านไม่ต้องเสียใจกับการตัดสินใจครั้งนี้ของผมเลยครับ เพราะอย่างน้อยหัวใจของผมมันก็ยังเต้นอยู่ในร่างของคนที่คุณหนูรัก อย่างน้อยหัวใจของผมมันก็ยังมีโอกาสได้เต้นเพื่อต่อลมหายใจให้คนที่คุณหนูรักได้กลับมาบอกรักคุณหนูไปเรื่อย ๆ ทุกวัน ผมขอเพียงแค่นี้ถึงตายผมก็ไม่เสียดายชีวิตแล้วครับ” ฮอนพูดอย่างตัดสินใจในสิ่งที่ตนเองตั้งใจจะทำ

เมื่อพ่อของโนบิไม่อาจห้ามความตั้งใจของฮอนได้ เขาจึงทำได้เพียงไปแจ้งข่าวให้กับหมอเจมส์ผู้ทำหน้าที่ผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจให้กับฝุ่นในครั้งนี้ได้รับรู้ถึงการเสียสละหัวใจของฮอนให้กับฝุ่น ถึงแม้หมอเจมส์จะไม่เห็นด้วยแต่เมื่อเป็นความยินดีและเต็มใจที่จะเสียสละตัวเองของฮอน คุณหมอเจมส์จึงไม่อาจพูดหรือทำอะไรได้มากไปกว่าดำเนินการผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจของฝุ่นและฮอนให้เรียบร้อยและดีที่สุด

การผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจระหว่างฮอนและฝุ่นดำเนินไปด้วยการดูแลของคุณหมอเจมส์คุณหมอที่เก่งที่สุดในการเปลี่ยนหัวใจและหมอเวรประจำโรงพยาบาล รวมถึงคุณหมอเจมส์ใช้วิธีการเปลี่ยนหัวใจเช่นเดียวกับที่ตนเคยทำให้กับวอนลูกชายบุญธรรมของตนเองตอนที่ทำการผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจให้กับโนบิ

เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงท่ามกลางความเศร้าเสียใจต่อการจากไปของฮอนในการเสียสละหัวใจของตนเองในครั้งนี้เพื่อช่วยอีกหนึ่งชีวิตของฝุ่นให้กลับมามีลมหายใจอีกครั้ง คุณลุงโยชิพ่อของฮอนหลังจากที่ได้รับทราบข่าวการเสียสละหัวใจตนเองของบุตรชายเพื่อแลกกับชีวิตของคนที่คุณหนูของตนรัก ถึงแม้ลุงโยชิจะต้องเสียใจที่ต้องสูญเสียลูกชายเพียงคนเดียวของตน แต่เมื่อเป็นการตัดสินใจของฮอน ลุงโยชิจึงไม่อาจทำอะไรได้ ทำได้เพียงยอมรับกับความสูญเสียในครั้งนี้

“ลาก่อนฮอนลูกรักของพ่อ ขอให้ลูกไปสู่สุคติ ชาติหน้าขอให้ลูกได้กลับมาเป็นลูกของพ่ออีกนะ ไม่ต้องเป็นห่วงพ่อจะดูแลตัวเองให้ดี และดูแลคุณหนูโนบิคนที่ลูกรักให้ดีตลอดไป”

ข้อความที่เขียนใส่กระดาษส่งถึงมือผู้รับฉบับแรก ในเวลา 2 อาทิตย์ที่นอนพักฟื้นอยู่ที่โรงพยาบาลในกรุงเทพฯ 

และนี่เป็นคลิปเสียงจากพี่ฮอนนะโนบิ วันนี้พี่เขาไม่ได้อยู่กับเราแล้ว แต่เขาได้ทำหน้าที่ดูแลลูกอย่างดีที่สุดเท่าที่เขาทำได้ เขารักแกมาก ไม่รู้ว่ามากกว่าพ่อที่เป็นพ่อแท้ ๆ ของแกจะทำได้หรือเปล่าเลยด้วยซ้ำ 

คุณโนบิ ของพี่ฮอน 

ผมไม่รู้ว่าตอนที่คุณหนูฟังคลิปนี้ ผมจะไปอยู่ไหนแล้ว คุณหนูต้องรักษาตัวเองดี ๆ คุณหมอเก่งมากคุณหนูของพี่ฮอนต้องหายเร็วแน่นอน พี่ฮอนอยากขออะไรคุณหนู สักสี่ห้าข้อนะครับ

เรื่องแรก คุณหนูห้ามไปเรียนสายนะครับ พี่ฮอนให้นอนต่อไม่เกิน 5 นาทีแล้วต้องรีบอาบน้ำไปเรียนนะครับ

สอง  คุณหนูต้องทานอาหารเยอะ ๆ ไม่ต้องรีบนะครับ มันจะติดคอ และอย่ากินเลอะเทอะนะ คุณหนูของพี่ฮอนไม่ใช่เด็ก ๆ แล้ว

สาม คุณหนูต้องอาบน้ำก่อนนอนทุกครั้งนะครับ จะได้หลับสบาย ห้ามขี้เกียจเด็ดขาด

สี่ คุณหนูอย่าลืมพี่ฮอนคนนี้นะครับ แต่ถ้ามีเรื่องอะไรคิดไม่ได้ ถ้ามีเรื่องอะไรที่ต้องการความช่วยเหลือ ต่อจากนี้ไปให้คุณหนูบอกคนที่คุณหนูรักมากที่สุดนะครับ 

ห้า พี่ฮอนขอบคุณคุณหนูนะครับที่คุณหนูรักพี่ฮอนเหมือนพี่ชาย แค่นี้พี่ฮอนก็ดีใจมากแล้วครับ คุณหนูอย่าลืมเล่นเปียโนให้พี่ฮอนฟังด้วยนะครับ เพลงเฝ้ารอ เป็นเพลงที่คุณหนูร้องให้พี่ฮอนพี่ฮอนจำได้ เป็นเพลงที่เพราะที่สุดในโลกเลย คุณหนูครับ คุณหนูต้องไม่ยอมแพ้อะไรง่าย ๆ นะครับ ไม่มีอะไรที่คุณหนูของพี่ฮอนทำไม่ได้ คุณหนูของพี่ฮอนเก่งที่สุด

แล้วก็ขอให้คุณหนูของพี่ฮอน ได้อยู่กับคนที่คุณหนูรัก ขอให้เขารักคุณหนูมากกว่าพี่ฮอนนะครับ ถ้าพี่ฮอนไม่อยู่แล้ว คุณหนูห้ามงอแง ห้ามดื้อกับคุณท่านนะครับ คุณท่านจะว่าเอา พี่ฮอนไม่ได้อยู่ช่วยแล้วนะครับ เพราะฉะนั้นคุณหนูต้องห้ามดื้อเด็ดขาด 

สุดท้ายคุณหนูห้ามเสียใจนานนะครับ เพราะพี่ฮอนไม่ได้ไปไหนไกล พี่ฮอนจะคอยมองคุณหนู อยู่เป็นเพื่อนคุณหนูอยู่ไกล ๆ พี่ฮอนรักคุณหนูนะครับ จากพี่ชายคนดีของคุณหนู 

เวลาผ่านไปประมาณ 2 เดือน ในห้องนอนของโนบิซึ่งฝุ่นนอนพักฟื้นอยู่ที่ห้อง

มีชายร่างเล็กเดินเข้ามาจัดดอกกุหลาบสีขาวเหมือนเคย และประจำทุก ๆ วัน และในทุก ๆ เช้าเขาจะเดินไปที่เปียโนบรรเลงและร้องเพลง เพลงหนึ่งให้กับผู้ชายที่นอนพักฟื้นอยู่บนเตียง เล่นยังไม่จบก็มีเสียงประตูดังขึ้น…

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ก๊อก ก๊อก ก๊อก มาตามนัดที่ได้นัดกันไว้

เพื่อนตัวแสบ และพี่ชายคนใหม่เข้ามาพร้อมหน้า พร้อมตา เหมือนกับทุก ๆ วันแต่วันนี้เป็นวันพิเศษอีกวันคือเป็นวันแห่งความรักนั่นเอง 

“Happy Valentine day  โนบิ พี่ฝุ่น” เสียงแหลมมาแต่ไกล ยูโรที่ตอนนี้ดูเป็นผู้หญิงขึ้นเยอะหลังจากได้แฟนเป็นถึงเดือนคณะนิเทศฯ ดีกรีดาราน้องใหม่สังกัดช่องน้อยสี

“Happy Valentine day แหมมม.. โรแมนติกแต่เช้าเลยน้า คู่นี้”  เสียงเพื่อนแท็ปที่ทำเป็นเหมือนอิจฉาคู่โนบิ กับฝุ่น แต่ไม่ได้รู้ตัวเองเลยว่า คู่ของมันกับพี่ภัทรเป็นคู่หวานขึ้นเป็น คู่รักไอดอล มีแฟนคลับตามในสื่อร้อนออนไลน์แบบถ้ามีรูปหวานของคู่นี้ละก็ ยอดไลก์เป็น หลักล้านเลยทีเดียว 

วันนี้เป็นวันวาเลนไทน์แรกของทุกคู่ มันดูมีความสุขมากเลยครับ และผมก็เชื่อว่ามีคนหนึ่งที่มองผมแล้วมีความสุขด้วยเหมือนกัน  ผมไม่เคยลืมคำขอจากผู้ชายคนนั้น คนที่ยอมเสียสละได้ทุกเรื่อง ถ้าเรื่องนั้นทำให้ผมมีรอยยิ้ม ทำให้ผมมีความสุข ผมจะไม่ทำให้พี่ผิดหวังนะครับ …พี่ชายที่แสนดีของผม 

มาเลยจ้า เล่นเปียโนเพราะ ๆ ให้กับคุณฝุ่น คุณฝุ่นที่มีหัวใจของพี่ฮอน จะได้กระชุ่มกระชวย และหายเร็ว ๆ เป็นแฟนภาษาอะไรเนี่ย ไม่รู้เรื่องเลย 

โนบิจัดการไปนั่งที่เปียโนตั้งมือ และเริ่มเล่นเพลง เฝ้ารอตามคำเรียกร้องของเพื่อน ๆ พี่ ๆ ที่อยู่ในห้อง  

ภาพโนบิกำลังเล่นเปียโน

เสียงเพลงดังขึ้น…

โลกนี้ไม่มีความหมาย เเค่มีเพียงเธอข้างกายทุกวัน

ฟังเสียงหัวใจของฉัน ทุกเสี้ยวนาทีนั้นมีเพื่อเธอ

ผิดที่เวลา ที่เหลืออยู่ อยากกอดเธอไว้ให้นานกว่านี้

ไม่อยากหลับตา สักนาที กลัวพรุ่งนี้จะไม่เจอเธออีกแล้ว

* ทุกลมหายใจ สัญญา อยู่ตรงนี้เฝ้ารออยู่ไม่ห่าง

ดวงใจฉันยังคอยหา หากโลกนี้ไม่มีเธอชีวิตจะเป็นเช่นไร

ช่วงเวลาดี ๆ ที่เรามีกันวันนั้น ได้โปรดกลับมาอีกครั้ง

ให้เธอหวนคืนมา เเค่เพียงเธอกลับมาได้มั้ย

SOLO

ไม่อยากหลับตา สักนาที กลัวพรุ่งนี้จะไม่เจอเธออีกแล้ว

**ทุกลมหายใจ สัญญา จะดูเเลหัวใจไม่ห่าง

ไม่ว่านานเท่าไร สัญญา ต่อจากนี้ไม่มีวันห่าง

ไม่ว่าเธอคือใคร สัญญา จะดูเเลหัวใจไม่ห่าง

แม้เวลาหมุนผ่าน ไม่ต้องการสิ่งใด  เเค่มีเธอเท่านั้น                                         

                                            เพลง เฝ้ารอ

             วงศ์วริศ อาริยวัฒน์ (อัฐ เดอะปีศาจแบนด์)