ทางด้านของยูโรทันทีที่ตนเดินทางมาถึงที่โรงพยาบาลพร้อมกับภัทรและแท็ปตนก็เดินรั้งท้ายมาทางด้านหลัง ระหว่างที่เดินตามยูโรก็เหลือบไปเห็นซันกำลังเดินไปกับฮอนคนที่ตนจำได้ว่าเป็นคนขับรถของโนบิเพื่อนสนิท ด้วยความอยากรู้แกมสงสัยทำให้ยูโรแอบตามทั้งคู่ไปโดยบอกกับแท็ปและภัทรว่าตนจะไปเข้าห้องน้ำก่อน

[สนามกีฬาหลังโรงพยาบาล]

ยูโรเดินตามไปห่าง ๆ ไม่ให้ทั้งสองรู้ตัวจนเดินไปถึงเป้าหมายนั่นก็คือกำลังเดินไปหาใครสักคนหนึ่งที่ยืนหันหลังอยู่และทันทีที่ฮอนกับซันเดินไปถึง ชายคนนั้นก็หันมา และเมื่อชายคนนั้นหันมายูโรก็พบว่าคนผู้นั้นก็คือพ่อของโนบินั่นเอง

เพียะ!! ( เสียงฝ่ามือปะทะไปที่ใบหน้าของซันแบบไม่ยั้งมือ )

ทันทีที่พ่อของโนบิหันมาเผชิญหน้ากับซันเขาก็ยกฝ่ามือขึ้นฟาดไปที่ปากครึ่งจมูกครึ่งของซันอย่างแรงจนหน้าของซันต้องหันไปตามทิศทางของฝ่ามือ

[พ่อ]

“เจ้าซันพ่อไม่นึกเลยว่าแกจะเลวถึงขนาดทำร้ายน้องได้ขนาดนี้” หลังจากตบซันแล้วท่านก็พูดกับซันออกมาด้วยน้ำเสียงผิดหวัง

[ซัน]

“พ่อ” ซันเรียกพ่อออกมาอย่างหมดแรงแต่เขาก็ปากแข็งเกินกว่าจะอธิบายว่าตนไม่ได้ตั้งใจจะผลักน้องเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเพียงอุบัติเหตุ

“พ่อคิดว่าผมเลวขนาดนั้นจริง ๆ หรือ” ซันย้อนถาม

[พ่อ]

“ฉันผิดหวังในตัวแกมากเจ้าซัน ฉันรู้ว่าแกเกลียดโนบิ แต่ก็ไม่คิดว่าจะถึงขนาดทำร้ายน้องหนักขนาดนี้เลย” เพียงเท่านี้ซันก็รู้แล้วว่าพ่อคิดว่าตนตั้งใจทำร้ายโนบิจนเกือบถึงแก่ชีวิตจริง ๆ 

“ถ้าแม่แกยังอยู่เขาก็คงเสียใจเช่นกัน” ท่านพูดต่อ

[ซัน]

“แม่มาเกี่ยวอะไรด้วย แม่ตายไปแล้วตายโดยที่พ่อไม่มีโอกาสมาดูใจท่านเป็นครั้งสุดท้ายด้วยซ้ำ แม่ตายไปเพราะพ่อ พ่อไม่มีสิทธิ์มาพูดถึงแม่ของผม” ซันตอบกลับด้วยน้ำตานองหน้าเมื่อนึกถึงวันที่แม่ของเขาเสียชีวิต

“เจ้าซัน” ท่านเรียกชื่อของซันด้วยน้ำเสียงผิดหวังปนเสียใจก่อนที่ร่างของท่านจะเซถอยหลังราวหมดเรี่ยวแรง

“คุณท่าน” ฮอนที่อยู่ใกล้ที่สุดรีบเข้ามาประคองผู้เป็นนายทันทีก่อนที่ซันจะเข้าถึงตัว

ซันมองภาพที่ผู้เป็นพ่อเซโดยมีฮอนช่วยประคองโดยที่ตนไม่สามารถเข้าไปช่วยได้ด้วยกำแพงความห่างเหินที่ตนกับผู้เป็นพ่อมีให้ต่อกันจนซันไม่กล้าที่จะเข้าไปช่วยประคองแม้ในใจลึก ๆ ของตนจะเป็นห่วงผู้เป็นพ่อของตนมากแค่ไหน แต่ทิฐิในใจก็ทำให้ซันทำได้เพียงยืนนิ่งอยู่กับที่

[ฮอน]

“คุณท่านรีบเข้าไปเยี่ยมคุณโนบิกันก่อนเถอะครับ” ฮอนพยายามเปลี่ยนเรื่องเพื่อไม่ให้นายท่านของตนเครียดมากไปกว่านี้ 

[พ่อ]

“ฉันขอเตือนแกเลยนะว่าให้เลิกคิดที่จะทำร้ายน้องได้แล้ว ถ้าแกไม่อยากต้องมานั่งเสียใจภายหลัง” ก่อนไปพ่อของซันและโนบิก็ไม่วายย้ำด้วยน้ำเสียงที่หวังว่าซันจะหยุดทำร้ายโนบิ

ตลอดเวลาที่ทั้งสามพูดคุยกันอยู่นั้นอยู่ในสายตาของยูโรตลอด และทำให้ยูโรได้รู้ความจริงว่าซันกับโนบิเป็นพี่น้องกัน มีพ่อคนเดียวกัน

“ไหนโนบิบอกว่าเป็นลูกคนเดียวไงวะ” ยูโรรำพึงกับตัวเองด้วยความสงสัยในสิ่งที่ตนได้รู้

หลังจากที่ฮอนและพ่อของโนบิจากไปแล้ว ซันที่เคยยืนอย่างมั่นคงก่อนหน้านี้ก็ค่อย ๆ ทรุดร่างลงนั่งคุกเข่ากับพื้นอย่างหมดแรง พร้อมกับน้ำตาที่ค่อย ๆ ไหลออกมาเป็นสายโดยที่ไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้น โดยมียูโรมองภาพนั้นด้วยความสับสนในใจ 

[ยูโร]

“พี่เป็นคนยังไงกันแน่นะพี่ซัน” ยูโรมองภาพที่ซันเอาแต่ร้องไห้ออกมาเงียบ ๆ ราวกับลูกนกปีกหัก จนคนมองภาพนั้นอย่างยูโรอดที่จะสงสารไม่ได้

แต่ในใจของยูโรก็ยังคงคิดถึงเรื่องที่ตนได้รู้มาว่าที่โนบิต้องจมน้ำเพราะถูกซันผลักตกทะเล จนกระทั่งยูโรได้ยินสิ่งที่ซันรำพึงออกมาหลังจากพ่อของตนกับฮอนจากไปแล้ว 

[ซัน]

“ผมไม่ได้คิดจะฆ่าน้องอย่างที่พ่อเข้าใจ ทำไมไม่มีใครเชื่อผมเลยว่ามันเป็นอุบัติเหตุ” ซันพูดกับตัวเองคนเดียวแต่ยูโรที่อยู่ใกล้ก็ยังคงได้ยิน

ซันร้องไห้อยู่ตรงนั้นเงียบ ๆ โดยมียูโรแอบมองตลอดเวลาด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปหลังจากที่ได้รับรู้เรื่องราวทั้งหมด และไม่รู้ว่าอะไรดลใจที่ทำให้ยูโรตัดสินใจเดินตรงเข้าหาร่างที่นั่งร้องไห้แบบไม่เหลือความเป็นคนทะเยอทะยานแบบที่ซันเคยเป็น ผู้ชายร้องไห้มันน่าสงสารขนาดนี้เลยเหรอ ยูโรคิดในใจ ก่อนที่ยูโรจะเดินไปตรงหน้าของซัน 

ภาพที่เห็นเป็นความสะเทือนใจแบบพูดไม่ถูก และไม่รู้จะทำอะไรต่อไป ใจหนึ่งอยากเดินเข้าไปปลอบ แต่อีกใจหนึ่งก็กลัวคนที่ร้องไห้อยู่อายตนที่มาเห็นสภาพที่เป็นอยู่ 

ยูโรตัดสินใจที่จะเดินตรงไปหาผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า 

ซันมีอาการเกร็งเล็กน้อยที่อยู่ ๆ ตนก็ถูกใครบางคนมาดึงร่างของตนเข้าไปกอดปลอบ แต่สัมผัสของฝ่ามือที่คอยลูบหลังลูบไหล่ปลอบและทันทีที่ซันรู้ว่าคนที่กำลังกอดปลอบตนอยู่คือยูโรรุ่นน้องของตนและเป็นเพื่อนของโนบิ แม้ตนอยากจะผลักไส แต่ความอบอุ่นจากอ้อมกอดที่ตนได้รับมันทำให้ตนรู้สึกโหยหา เพราะตั้งแต่แม่ของตนจากไปตนไม่เคยได้รับอ้อมกอดแบบนี้จากใครอีกเลยแม้แต่กับพ่อของตนเองทำให้ซันยอมปล่อยให้ยูโรกอดปลอบต่อไป

ซันร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของยูโรเงียบ ๆ ไม่มีคำพูดอะไรออกมาจากปากของทั้งคู่มีเพียงความรู้สึกที่ทั้งคู่สัมผัสได้ถึงความห่วงใยและความเสียใจที่ออกมาจากอีกฝ่าย ซันซึมซับความอบอุ่นที่ได้รับจากยูโรทีละน้อย ๆ จนซันยอมเผยความอ่อนแอที่ตนพยายามเก็บซ่อนไว้และสร้างกำแพงไว้ในใจ ทำเหมือนตัวเองไม่สนใจไม่แคร์ใคร ต่อให้ใครจะเกลียดตนมากแค่ไหนตนก็ไม่เคยสนใจออกมาจนหมด

จากการสัมผัสกายของซันในครั้งนี้ของยูโร มันไม่ได้แค่สัมผัสกายเท่าที่เห็น แต่มันคือการสัมผัสใจของผู้ชายที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้านี้ มันทำให้น้ำตาที่คลออยู่ขอบตาไหลออกมาเพราะภาพที่ไม่เคยเห็นมันรับรู้ได้ว่า ผู้ชายคนนี้ต้องผ่านอะไรมามากมาย สิ่งที่ทำได้ตอนนี้คือให้กำลังใจด้วยการกอดที่ยูโรทำได้

ยูโรเมื่อได้สัมผัสว่าคนเย็นชา ชอบหาเรื่องเพื่อนของตนอย่างรุ่นพี่ที่ชื่อซันคนนี้มีมุมที่อ่อนแอ และยิ่งได้รู้ว่าทั้งคู่เป็นพี่น้องกัน แม้ยูโรจะยังไม่รู้แน่ชัดถึงความสัมพันธ์ระหว่างซันและโนบิว่าเป็นพี่น้องกันได้อย่างไร แล้วทำไมคนคนนี้ต้องไม่ชอบคนที่ได้ชื่อว่าเป็นน้องชายของตัวเอง แต่ยูโรก็ยังคงกอดปลอบอยู่ไม่ห่าง

เวลาผ่านไปหลายนาทีกว่าที่ซันจะเริ่มรู้สึกตัวว่าตนได้เผยมุมอ่อนแอของตนออกมาให้กับเพื่อนของโนบิที่ตนถือว่าเป็นศัตรูแม้จะได้ชื่อว่าเป็นน้องชายต่างแม่ของตนก็ตาม ทำให้ซันกลับมาสร้างกำแพงปกป้องตัวเองอีกครั้งก่อนจะผละตัวเองออกจากอ้อมกอดของยูโร

“ไม่ต้องมายุ่ง ออกไป” หลังจากผละตัวออกจากยูโร ซันก็พูดประโยคนี้ออกมาเพื่อสร้างกำแพงมาปกป้องตัวเอง แม้ในใจเขาจะรู้สึกดีกับรอยสัมผัสของอ้อมกอดจากผู้หญิงตรงหน้าคนนี้มากแค่ไหน แต่ประโยคที่ตนพูดออกมากลับตรงกันข้ามกับความรู้สึก

“…..” ยูโรไม่ได้พูดอะไรทำเพียงนั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าของซันและมองร่างของซันค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนแล้วเดินจากไปเงียบ ๆ 

หลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นผ่านพ้นไป กว่าสติของยูโรจะกลับเข้าที่เข้าทางก็ตอนที่ร่างของซันลับหายไปเรียบร้อยแล้ว ยูโรจึงได้ลุกขึ้นยืนเมื่อตนนึกขึ้นได้ว่าตนมาที่โรงพยาบาลแห่งนี้ทำไมตนจึงได้โทรหาแท็ปเพื่อนของตนทันที

Rrrr…Rrrr

[แท็ป]

“ตกส้วมตายไปแล้วหรือไงวะมึง” แท็ปตอบกลับมาทันทีที่รับสาย

“โนบิพักอยู่ห้องไหนอะแก” ยูโรเลือกที่จะถามเข้าเรื่องทันที 

หลังจากยูโรรู้หมายเลขห้องและเลขชั้นของห้องที่โนบิพักฟื้นแล้วเธอก็เดินไปยังห้องพักที่ว่านั่นทันที และทันทีที่ยูโรเปิดประตูห้องพักเข้าไปก็พบว่าตอนนี้พ่อของโนบิ และ ฮอนอยู่ในห้องพักพร้อมกับแท็ป พี่ภัทร และพี่ฝุ่นแล้ว เธอจึงยกมือไหว้ทักทายทุกคน

[ยูโร]

“โนบิเป็นอย่างไรบ้างคะ” ยูโรซักถาม

[แท็ป]

“ปลอดภัยแล้วล่ะแต่ยังคงหลับอยู่เพราะฤทธิ์ยา เดี๋ยวถ้าโนบิฟื้นคุณพ่อของโนบิจะทำเรื่องย้ายโนบิไปรักษาตัวต่อที่กรุงเทพฯ ” แท็ปเป็นคนตอบคำถามนั้นแทน

[ฝุ่น]

“ฉันขอบใจเธอมากนะพ่อหนุ่มที่ช่วยลูกชายของฉันเอาไว้” คุณพ่อของโนบิหันมากล่าวขอบคุณฝุ่นเรื่องที่ช่วยลูกชายของตนไว้

“ไม่เป็นไรครับ” ฝุ่นตอบ

หลังจากนั้นไม่นานโนบิก็ฟื้น ท่ามกลางความยินดีของทุกคน หลังจากทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลเรียบร้อยแล้วทั้งหมดก็เดินทางกลับกรุงเทพฯ  โดยที่โนบินั่งรถกับพ่อของตนโดยมีฮอนขับรถให้ และเพราะท่านยังไม่วางใจท่านจึงได้ทำเรื่องให้โนบิไปตรวจเช็กและพักรักษาตัวต่อที่โรงพยาบาลในกรุงเทพฯ ผ่านหมอที่เป็นหมอประจำของโนบิ

ส่วนฝุ่น แท็ปและยูโรนั่งรถภัทรกลับกรุงเทพฯ  โดยที่ฝุ่นนั่งอยู่ทางตอนหน้าข้างคนขับ ส่วนแท็ปและยูโรนั่งกันอยู่ทางด้านหลัง ยูโรอยากจะปรึกษาเรื่องของโนบิกับซันแต่ก็ไม่กล้าได้แต่เก็บเรื่องนี้ไว้ในใจ

แต่เรื่องราวความวุ่นวายยังคงไม่หมดลงเพราะปรากฏว่าได้มีคลิปของฝุ่นกับโนบิซึ่งเป็นคลิปหลุดที่เพื่อน ๆ ดาวเดือนและทีมงานได้รับก่อนหน้านี้หลุดออกมาในโลกโซเชียล นอกจากนี้ยังมีคลิปที่ฝุ่น ซัน และโนบิทะเลาะกันที่สะพานปลาจนเป็นเหตุให้โนบิพลัดตกทะเล ดีที่ฝุ่นลงไปช่วยไว้ได้ทัน

พ่อของโนบิต้องเร่งปิดข่าวและสั่งฮอนให้จัดการลบคลิปเจ้าปัญหาทั้งสองคลิปออกจากโลกโซเชียลจนหมด เพราะคลิปทั้งสองส่งผลต่อชื่อเสียงและความเสียหายของบุตรชายทั้งสองของตน

เพียะ!!

ประมุขของบ้านฟาดฝ่ามือลงไปบนปากครึ่งจมูกครึ่งของฮอนเป็นการลงโทษที่คนของตนดูแลโนบิไม่ดีจนเกิดเรื่องขึ้นแบบนี้

[นายท่าน/ฮอน]

“ฉันอุตส่าห์ไว้ใจให้แกดูแลเจ้าโนบิ แล้วทำไมถึงปล่อยให้เรื่องบัดสีแบบนี้เกิดขึ้นกับลูกชายของฉัน” พ่อของโนบิหมายถึงเรื่องคลิปที่ดูเหมือนฝุ่นกับโนบิมีอะไรกัน

“….” ฮอนทำได้เพียงก้มหน้าก้มตารับการตำหนิเพราะไม่อาจบอกผู้เป็นนายได้ว่าภาพที่เกิดขึ้นเป็นเพราะโนบินั้นโดนวางยาปลุกเซ็กซ์ และคนที่วางยานั้นคือซันนั่นเอง

“เรื่องนี้เจ้าซันมีส่วนเกี่ยวข้องด้วยใช่ไหม” แต่ดูเหมือนท่านจะรู้ดีถึงสิ่งที่อยู่ในใจของฮอน

“….” ฮอนยังคงไม่พูดอะไร

“ฉันถามแกอยู่ไม่ได้ยินที่ฉันถามหรือไงฮอน”

[ฮอน]

“ผมไม่ทราบครับ แต่คุณหนูโนบิกับคนที่ชื่อฝุ่นไม่ได้มีอะไรกันจริง ๆ นะครับ เรื่องนี้ผมยืนยันได้”

“แค่…..ภายนอกน่ะครับ”

[นายท่าน]

“แกเอาอะไรมายืนยัน”

“นี่ครับ” ว่าจบฮอนก็นำโทรศัพท์ของตนมาวางไว้ตรงหน้าของผู้เป็นนาย

พ่อของโนบิค่อยเอื้อมมือออกมาหยิบโทรศัพท์ที่ฮอนส่งให้ขึ้นมาดู ก่อนจะพบกับคลิปซึ่งเป็นภาพจากกล้องวงจรปิดที่ติดไว้ที่ห้องพักและในห้องน้ำของโรงแรมที่พักที่ทะเลซึ่งเป็นที่พักที่กลุ่มเก็บตัวดาวเดือนไปทำกิจกรรมกันนั่นเอง

“แกไปเอาภาพพวกนี้มาจากไหน” ท่านถาม

“เจ้าของโรงแรมที่พวกของคุณหนูไปพักเป็นคนที่ผมรู้จักผมจึงขอร้องให้เขาช่วยติดกล้องวงจรปิดภายในห้องพักของคุณหนูให้เพื่อที่ผมจะได้คอยดูแลคุณหนูผ่านทางกล้องวงจรปิดได้นะครับ และก็เกิดเรื่องขึ้นกับคุณหนูจริง ๆ”

“แล้วทำไมแกถึงไม่เล่าเรื่องนี้ให้ฉันฟังตั้งแต่วันแรกที่เกิดเรื่อง ทำไมต้องรอให้ฉันเห็นและรู้เรื่องนี้จากคลิปบ้า ๆ นั้น” พ่อของโนบิไม่วายคาดโทษ

“ผมขอโทษครับนาย พอดีเกิดเรื่องของคุณหนูโนบิตกน้ำเข้าเสียก่อน ผมจึงไม่อยากเอาเรื่องนี้มาทำให้คุณท่านไม่สบายใจอีกครับ”

“แล้วปล่อยให้คลิปบัดสีนั้นหลุดออกมาแบบนี้สินะ ฉันควรลงโทษแกอย่างไรดีฮะเจ้าฮอน คลิปที่เจ้าโนบิไปตะโกนบอกรักเจ้าหนุ่มนั่นแล้วจูบกันเพิ่งจะหายไปนี่มามีคลิปที่ทั้งคู่ดูเหมือนกำลังมีอะไรกันแบบนี้อีก แกรู้ไหมว่าถ้าบอร์ดบริหารรู้เรื่องนี้จะเกิดอะไรขึ้น ไหนจะคลิปของเจ้าซันผลักโนบิตกน้ำนั่นอีก”

“ผมให้คนของเราจัดการลบคลิปพวกนั้นออกจนหมดแล้วครับ” ฮอนรายงาน

“ก็ยังดีที่แกยังคงทำงานได้เร็วในเรื่องของการปิดข่าว แต่เพื่อเป็นการลงโทษฉันขอสั่งพักงานแกหนึ่งเดือน”

“แล้วใครจะดูแลคุณหนูโนบิครับ” ฮอนไม่วายถามเมื่อนึกถึงคุณหนูของตน

“เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วงเดี๋ยวฉันจะให้คนอื่นไปดูแลเจ้าโนบิเอง…ไปได้แล้วฉันไม่อยากเห็นหน้าแกอีก…ไป”

หลังจากได้ยินดังนั้นฮอนจึงโค้งคำนับผู้เป็นนายก่อนจะเดินออกไป เมื่อถึงรถความอ่อนแอ และความเสียใจที่ตนถูกลงโทษมันก็พรั่งพรูออกมาทางดวงตา สิ่งที่เขาเสียใจที่สุดคือการที่เขาจะไม่ได้ดูแลคุณหนูตามคำสั่งของนายท่าน 

[ 2 วันหลังจากพัทยาผ่านไป ]

ตอนนี้โนบิหายเป็นปกติและสามารถกลับไปเรียนตามเดิมได้แล้ว ที่มหาวิทยาลัยทั้งแท็ปและยูโรต่างก็คอยดูแลโนบิไม่ห่างเพราะโนบิเพิ่งจะหาย จนโนบิอดที่จะเตือนเพื่อนของตนไม่ได้ที่ดูแลเขาดีจนเกินไป

[โนบิ]

“พวกแกสองคนไม่ต้องมาคอยตามเป็นองครักษ์พิทักษ์ฉันขนาดนี้ก็ได้นะ ฉันไม่เป็นอะไรแล้ว” โนบิบ่น

ส่วนหนึ่งที่ทั้งแท็ปและยูโรตามประกบโนบิไม่ห่าง ส่วนหนึ่งก็เพราะความเป็นห่วง อีกส่วนหนึ่งเพราะทั้งคู่เห็นคลิปที่หลุดในโลกโซเชียลแล้ว แต่ไม่ต้องการให้โนบิรู้เรื่องนี้ ทั้งคู่จึงคอยประกบพร้อมทั้งส่งสายตาคาดโทษไปยังทุกคนที่มองโนบิด้วยสายตาไม่สู้ดีนักหลังจากเห็นคลิปแล้วก่อนที่คลิปทั้งหมดจะหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่

[ยูโร]

“ก็พวกฉันสองคนเป็นห่วงนายนี่นา” ยูโรตอบ

[แท็ป]

“ใช่ ๆ เนอะยูโรเนอะ” แท็ปสนับสนุน

ทั้งสามคนก็ยังพูดถึงเรื่องที่ฝุ่น ลงไปช่วยโนบิในทะเล เรียกได้ว่ากลายเป็นฮีโร่ของทั้งสามคนเป็นที่เรียบร้อย หลังจากมีปัญหาที่ร่วมมือกับไอ้พี่ซัน 

[หลังจากเรียนคาบบ่ายจบ]

ระหว่างเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะ ทั้งสามคนหันไปเห็นซันที่กำลังจะเดินสวนกันกับพวกตน ทั้งสามมองซันด้วยความรู้สึกที่ต่างกัน

โนบิมองซันด้วยสายตาของความสงสัยว่าทำไมซันจะต้องทำร้ายตนด้วย 

ส่วนแท็ปมองซันด้วยสายตาของคนที่แค้นแทนเพื่อนของตนเพราะเข้าใจว่าซันเป็นคนผลักโนบิตกน้ำ 

ส่วนยูโรมองซันด้วยสายตาของความสงสัยในความสัมพันธ์ระหว่างซันและโนบิ รวมทั้งสงสัยว่าซันเป็นคนอย่างไรกันแน่กับสิ่งที่ตนได้เห็นและรับรู้มากับสิ่งที่ซันพยายามสร้างภาพให้คนอื่นเข้าใจว่าเขาเป็นคนที่ไม่สนใจใครแต่ลึก ๆ ในใจกับโหยหาความรักและการยอมรับจากทุกคน

ทั้งสามเดินสวนกับซันโดยที่ไม่มีใครคิดจะพูดอะไร และเพราะทางเดินนั้นแคบทำให้ตอนที่ทั้งสามสวนทางกับซัน ยูโรที่อยู่ริมสุดและอยู่ทางฝั่งเดียวกับที่ซันเดินสวนไปทำให้นิ้วมือของทั้งยูโรและซันแตะโดนกันเข้าพอดี ทำให้ทั้งสองเผลอสบตากันโดยไม่ได้ตั้งใจ

เสี้ยววินาทีที่ทั้งคู่สบตากัน ไม่รู้ว่ายูโรคิดไปเองหรือเปล่าเพราะแววตาของซันที่ยูโรได้เห็นนั้นมันช่างดูแสนเศร้าและอ้างว้างจนคนมองยังอดเป็นห่วงไม่ได้ แต่ก็เพียงแวบเดียวเมื่อเจ้าของแววตานั้นเสหลบพร้อมกับเดินจากไปโดยไม่คิดจะเหลียวหลังกลับมามองทั้งสามคนอีก หลังจากซันเดินจากไปแล้วทั้งสามคนเดินไปนั่งยังโต๊ะประจำของตัวเอง

[โต๊ะหน้าคณะนิเทศฯ]

[แท็ป] 

“พวกแกสองคนจะกินอะไรกันเดี๋ยวฉันไปร้านสะดวกซื้อจะได้จัดมาให้” แท็ปถาม หลังจากนั้นทั้งยูโรและโนบิก็บอกสิ่งที่ตนจะฝากแท็ปซื้อจนครบถ้วน

หลังจากแท็ปไปซื้อของแล้วทำให้ที่โต๊ะประจำของทั้งสามคนในตอนนี้เหลือเพียงยูโรและโนบิ ยูโรจึงถือโอกาสถามเรื่องที่ตนสงสัยเกี่ยวกับซันและโนบิทันที

[ยูโร]

“โนบิฉันขอถามอะไรนายหน่อยสิ” ยูโรถามเข้าเรื่องทันที

[โนบิ]

“ถามอะไรหรือยูโร แล้วทำไมต้องทำหน้าจริงจังขนาดนั้นด้วยวะ ฉันชักกลัวสายตาของแกแล้วนะเนี่ย” โนบิถามกลับ

“นายมีพี่น้องไหม” ยูโรถาม

“เราเป็นลูกคนเดียว แกถามทำไมเหรอ” โนบิตอบพร้อมกับถามกลับ

“เปล่า…ฉันแค่อยากรู้เฉย ๆ ไม่มีอะไรหรอกฉันก็แค่ถามดูนะ”  พอได้คำตอบก็ทำเปลี่ยนเรื่องไปคุยเรื่องอื่น

“ถามแปลก ๆ อยู่ดี ๆ ก็มาถามว่ามีพี่น้องมั้ย” โนบิรำพึงกับเพื่อนที่ถามมา

จากคำตอบของโนบิทำให้ยูโรมั่นใจว่าโนบิจะต้องไม่รู้เรื่องที่ซันเป็นพี่ชายของตนแน่ ๆ แล้วทำไมพ่อของโนบิ และพี่ฮอนที่รู้เรื่องนี้จะต้องปิดเรื่องที่ซันกับโนบิเป็นพี่น้องกันเป็นความลับด้วย ฉันจะต้องรู้เรื่องนี้ให้ได้ ยูโรคิดกับตัวเองคนเดียวในใจพร้อมกับมองหน้าของโนบิเพื่อนของตนไปพร้อมกันด้วย

[ยูโร]  

ความสับสนปนสงสัยมาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย คนหนึ่งรู้ว่ามีน้อง อีกคนไม่รู้ว่าตนมีพี่ แล้วถ้าสองคนเป็นพี่น้องกัน ทำไมไอ้พี่ซันมันถึงทำกับน้องได้ขนาดนี้ล่ะสิเอาจริง  นะทำไมวะ งง..ต้องมีอะไรแน่นอน เอาเป็นว่าทุกคนใจเย็น  นะคะ เดี๋ยวขอไปสืบมาก่อนถ้าได้เรื่องยังไงยูโรจะมาเล่าให้ทุกคนฟังนะคะ รอแป๊บใช้สมองน้อย  ของยูโรก่อน โอ๊ยยยย เห็นแต่หน้าไอ้พี่ซันอะ หลับตาก็เห็นอีพี่ซัน ทำไมอะโอ๊ยยยยย  ปวดหัว ลืมตาก็นึกถึงแต่ไอ้พี่ซัน ไม่นะ…..ยูโรเธออย่าไปคิดถึงคนแบบนั้น เขาคือศัตรูของเพื่อนเรา ไม่คิด ไม่คิด  ทุกคนคะทำไมยูโรนึกถึงแต่อีพี่ซันอะ ไม่เข้าใจช่วยยูโรด้วยค่ะ แอร๊….