เหตุการณ์ตอนเย็นก่อนงานปาร์ตี้จะเริ่ม 

[ ก็อปปี้ ]

“นายจะให้ฉันร่วมมือกับนายยังไง” ก็อปปี้ถามเมื่อเธอตัดสินใจแล้วว่าจะร่วมมือกับซันเพื่อแย่งฝุ่นมาเป็นของตนตามคำยุยงของซัน

[ ซัน ]

“เธอไม่ต้องทำอะไรหรอก แค่ส่งโทรศัพท์ของเธอมาให้ฉันก็พอที่เหลือฉันจัดการเอง” ซันบอก

“นายคิดจะทำอะไร แล้วทำไมต้องเอาโทรศัพท์ของฉันด้วย ของนายก็มี” ก็อปปี้ยังคงไม่ยอมเชื่อใจและไว้ใจซันง่ายๆ

“ก็ตามใจถึงเธอไม่ช่วยฉันก็สามารถจัดการเรื่องนี้คนเดียวได้อยู่แล้ว แต่เธอเตรียมตัวเสียไอ้ฝุ่นไปได้เลย” ซันขู่จบ ก็ทำเป็นไม่สนใจ และเตรียมที่จะเดินจากไป แต่กลับถูกก็อปปี้ดึงข้อมือของซันรั้งเอาไว้

“เดี๋ยวสิ.” ก็อปปี้เรียกซันไว้พร้อมกับส่งโทรศัพท์ของตัวเองให้ “ อ่ะ…”

“…” ซันยิ้มพร้อมกับรับโทรศัพท์จากมือของก๊อปปี้

“บอกรหัสเข้าเครื่องเธอมาด้วยสิ” 

“วุ่นวายจริงนายเนี่ย” ก็อปปี้บ่นแต่ก็ยอมบอกรหัสให้กับซัน “ YPPOC Love F2020” 

“เป็นเอามากนะเธอเนี่ยะ ขนาดรหัสยังเป็นชื่อไอ้ฝุ่น” ซันเห็นรหัสแล้วพูดออกมา แบบคนที่ฉลาดสามารถแปลรหัสที่ก็อปปี้บอกได้คือ Coppy Love Foon 2020

“เรื่องของฉันน่า” 

ก็อปปี้เตรียมที่จะเดินกลับไปสมทบกับคนอื่น ๆ เพื่อไม่ให้เป็นที่สงสัย

เมื่อซันเห็นรหัส และแปลได้ก็ไม่ยากที่ซันจะจำรหัสของก็อปปี้ได้ขึ้นใจ

“ฉันไปได้หรือยัง เสร็จเรื่องแล้วก็อย่าลืมเอาโทรศัพท์มาคืนฉันด้วยล่ะ” พูดจบก็อปปี้ก็เดินไปรวมพลกับคนอื่นๆทันที โดยไม่ทันได้เห็นรอยยิ้มมีเลศนัย

[ ทางเดินใกล้ๆ ห้องพักของฝุ่นและโนบิ ]

จ๊วบ…จ๊วบ…อะ…อืม  เสียงจูบและเสียงหายใจที่ปนกันของทั้งคู่ ฝ่ายโนบิไม่ลดละความต้องการอันพลุ่งพล่าน

ทั้งคู่จูบกันอยู่หน้าห้องเสียเนิ่นนานโดยฝุ่นก็เริ่มสมยอมไปด้วยโดยไม่รู้ตัวว่าสมยอมโนบิไปตอนไหน ก่อนที่ฝุ่นจะเปิดประตูห้องเข้าไปด้านในได้ง่ายๆ เนื่องจากก่อนหน้านี้ตนเพิ่งออกมาจากห้องยังไม่ทันได้ล็อคประตู ก็เผอิญหันมาเจอโนบิที่มีท่าทีแปลกกำลังเดินมาที่ห้องตนจึงเรียกไว้ แล้วอยู่ๆโนบิก็ดึงตนเข้ามาจูบดูดดื่ม

เมื่อปิดประตูห้องทันทีที่โนบิรู้ตัวว่าตอนนี้ตนได้เข้ามาในห้องเรียบร้อยแล้ว หลังของฝุ่นพิงประตูแบบเรียบไปกับประตู ส่วนโนบิจูบฝุ่นต่อแบบกระหาย ทำให้ฝุ่นงง แต่ก็ปล่อยตัวให้จูบต่อไป เพราะความรู้สึกที่มีอยู่ตอนนั้นมันแปลกจนเค้าก็ไม่สามารถหักห้ามตัวเองได้เช่นกัน และด้วยไม่รู้ว่าโนบิไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน แต่มันไม่จบแค่ตรงประตู เพราะทันทีโนบิจูบฝุ่นแบบไม่ลดละ โดยที่ฝุ่นก็โต้ตอบอย่างเลยตามเลย ความพลุ่งพล่านของโนบิมันทำให้โนบิก็ดันร่างของฝุ่นให้เดินถอยหลังไปที่เตียงโดยที่ทั้งคู่ยังคงบดจูบกันอย่างหิวกระหาย ชนิดไม่มีใครยอมใคร ดีที่ฝุ่นยังมีเว้นจังหวะให้โนบิได้พักหายใจบ้าง มิเช่นนั้นการไม่ใครก็ใครก็ได้ขาดอากาศหายใจเพราะการจูบแบบมาราธอนครั้งนี้เป็นแน่

จ๊วบ…จ๊วบ…อะ…อืม พี่ฝุ่น ผมไม่ไหวแล้ว อย่าไปไหนนะ จ๊วบ จ๊วบ ครับ ครับ พี่อยู่นี่ จ๊วบ จ๊วบ  #งานเคลิ้มก็ตามมานะพี่ฝุ่น

จากความผิดปกติที่ฝุ่นไม่เคยเห็นโนบิเป็นแบบนี้ และในใจที่มันคัดค้านต่อไปอีกว่า โนบิไม่น่าเป็นแบบนี้ได้ เลยตั้งสติได้ โดยคิดว่าถ้าเราจะมีอะไรกับโนบิจริง ๆ มันต้องไม่เป็นจากอาการเผลอ หรือเกิดจากอาการเมา หรือใด ๆ ทั้งสิ้น สมองสับสนแต่ปากก็ไม่หยุดที่จะจูบกับไอ้ตัวยุ่งที่อาการเร่าร้อนผิดวิสัย พอดึงสติตัวเองได้

[ฝุ่น]

“โนบิ…โนบิ เป็นอะไรเนี่ยะ” ฝุ่นได้สติก่อนที่อะไรๆมันจะเกินเลยไปมากกว่านี้ฝุ่นก็ได้สติขึ้นมาก่อนพร้อมกับดันตัวของโนบิออกมาเอาสองมือจับแก้ม ทิ้งระยะประมาณไม่ถึงฝ่ามือ 

“โนบิ… โนบิ นี่พี่เอง พี่ฝุ่นเอง” การประชันหน้าของโนบิกับฝุ่น ไม่เป็นเหมือนทุกครั้ง สิ่งที่ฝุ่นเห็นคือความน่ารักของเด็กผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า แก้มใสๆ น่าฟัด ปากใสๆวาว น่าจูบชะมัด ตาเล็ก ๆ ที่น่าค้นหา กับลอยจูบที่สลับกันประทับระหว่างปากกับปากระยะเวลา 10 กว่านาทีที่ผ่านมา เชื่อได้ว่าถ้าผู้ชายคนไหนได้เห็นแบบที่ฝุ่นเห็น เห็นโดนอย่างที่ฝุ่นโดนตอนนี้ ก็อดใจไม่ไหวแน่ และคงไม่หยุดวินาทีที่ดูดดื่มแบบตนแน่นอน รสหวานของเครื่องดื่มที่มีกลิ่มผลไม้ที่ได้จากลอยจูบโนบิมันเกือบจะทำให้ฝุ่นขาดสติอีกครั้ง 

[โนบิ]

“ร้อน…ร้อน ไม่ไหวแล้วครับ ร้อนครับ” โนบิร้องโวยวายว่าร้อนๆพร้อมกับพยายามถอดเสื้อผ้าของตัวเองออก

โนบิถอดเสื้อของตัวเองออกทำให้ตอนนี้เนื้อตัวท่อนบนของโนบิเปลือยเปล่าต่อหน้าของฝุ่น และโนบิกำลังจะถอดกางเกงขาสั้นของตัวเองออกแต่ถูกฝุ่นคว้ามือเอาไว้ แต่แทนที่จะเป็นการห้ามปราม กลับกลายเป็นยิ่งปลุกเชื้อไฟให้ยิ่งลุกโหมมากขึ้นไปอีก 

เพราะทันทีที่ฝุ่นแตะโดนมือของลับของโนบิ โนบิก็ยิ่งเกิดอารมณ์มาขึ้นราวกับโดนของร้อนมาสุมเพิ่ม โนบิคว้ามือของฝุ่นมากอบกุมเป้ากางเกงของตนโดยที่โนบิยังคงมีกางเกงสวมอยู่ครบทั้งตัวนอกตัวใน แต่เพียงแค่ฝุ่นได้สัมผัสก็รับรู้ได้ถึงความโปร่งนูนของแก่นกลางกายโนบิ

[ฝุ่น]

“เกิดอะไรขึ้น เราไปกินอะไรมาทำไมมีอาการแปลกๆแบบนี้” ฝุ่นเริ่มสงสัยถึงความผิดปกติของโนบิ

“ร้อน…จูบหน่อย จูบหน่อย ไม่ไหวแล้วพี่ พี่ช่วยผมหน่อย” โนบิบ่นร้อนพร้อมกับที่โนบิก็คว้าคอเสื้อของฝุ่นให้โนมใบหน้าลงมาหาตน และพยายามจะมอบจูบของตนให้กับฝุ่นต่อ 

แต่โนบิกลับถูกล็อคข้อมือทั้งสองข้างไว้ด้วยมือที่มีแรงมากกว่าของฝุ่นและมีสติมากกว่าของคนพี่ ท่าทางเปลี่ยนเป็นการต่อต้านต่อสู้มากกว่าการกอดรัดฟัดเหวี่ยงแล้วล่ะ ฝุ่นจับมือทั้งสองของฝุ่นไว้ด้านหลังแทน

“ปล่อยผม ผมเจ็บครับพี่ เรามาสนุกกันต่อเถอะพี่” น้ำเสียงออดอ้อน ทำให้ฝุ่นเกือบใจอ่อนฟังน้องที่อยู่ตรงหน้า

“บอกมาก่อนนายเป็นอะไร ทำไมเป็นแบบนี้ นี่รู้ตัวอยู่ป่ะเนี่ย” ฝุ่นทวนว่าสิ่งที่ทำอยู่มีสติอยู่มั้ย หากมีสติและต้องการ และถ้าทำแล้วจะหายโกรธพี่ พี่ก็ช่วยได้

แต่แรงดึงดันของโนบิที่ไม่ยอมให้ฝุ่นพันธนาการได้ง่ายๆทำให้ตอนนี้ทั้งคู่ล้มลงไปบนเตียงพร้อม ๆ กันโดยที่ฝุ่นหงายหลังล้มลงไปก่อน แล้วมีร่างของโนบิที่ถูกแรงดึงให้ล้มลงไปบนเตียงด้วยกัน ทำให้ด้านหน้าของทั้งสองคนชนกันอัตโนมัติ

โนบิยังพยายามจะจูบฝุ่นต่อเนื่อง แต่ฝุ่นเริ่มขัดขืนเพราะรู้ว่าถ้าโนบิมีสติขึ้นมาเมื่อไรแล้วรู้ว่าตนได้ทำอะไรออกไปคงจะไม่ดีแน่ โนบิขยับตัวดิ้นรนไปมาอยู่บนตัวของฝุ่น ทำให้แก่นกลางกายของทั้งคู่เสียดสีกันจนฝุ่นเริ่มที่จะอาการแข็งขึ้นและมันใหญ่ขึ้นเช่นกันด้วยรูปร่างของฝุ่น ความเป็นนักกีฬา และเป็นคนแข็งแรงตอนนี้มันใหญ่กว่าของน้องที่อยู่บนตัวของตนแล้ว ความรู้สึกแบบนี้มันไม่ได้เกิดกับใครง่ายๆ ถ้าด้วยจิตใจของฝุ่นไม่ได้เปิดใจให้ใคร นี่ถือเป็นการจูบครั้งแรกที่ยาวนานของฝุ่น ถือเป็นการนอนทับกันบนเตียงครั้งแรกของฝุ่น และความรู้สึกแปลกๆกับผู้ชายของฝุ่น หรือจะเป็นการเสียตัวครั้งแรกก็ไม่รู้ แต่ฝุ่นจะไม่ปล่อยให้อะไรมันเกินเลยไปกว่านี้ไม่ได้เพราะเค้าเป็นผู้ชาย ไม่ได้ชอบผู้ชาย เค้ายังชอบผู้หญิง จึงรวบรวมกำลังที่มีจับร่างของโนบิให้พลิกกลับมาอยู่ใต้ร่างของตน

“โนบิมีสติหน่อยสิ เป็นอะไรของนาย” ฝุ่นถามพร้อมกับล็อคข้อมือของโนบิที่พยายามลูบไล้แผ่นอกของฝุ่น

แห๊ก…แห๊ก “ผมไม่ไหวแล้วพี่ ช่วยผมหน่อยนะพี่ ช่วยผมหน่อย ผมมีอารมณ์แบบนั้น มีพี่คนเดียวที่ช่วยผมได้”

โนบิหายใจออกมาอย่างหอบเหนื่อย โดยมีสายตาของฝุ่นมองมาด้วยความเป็นห่วงและสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับโนบิ แล้วไอ้อาการที่สบตาแล้วเป็นลมมันหายไปไหนแล้ว ฝุ่นยิ่งสงสัยเข้าไปใหญ่ และทำให้คิดได้ว่า ตอนนี้โนบิขาดสติ และไม่ใช่โนบิคนที่เรารู้จัก

“พี่ฝุ่นช่วยผมด้วยผมเป็นอะไรไม่รู้” ดูเหมือนโนบิจะเริ่มมีสติขึ้นมาบ้างแล้ว

“นี่นายโดนวางยามาใช่ไหม”

“แห๊ก…แห๊ก….มะ…ไม่รู้ครับ” โนบิพยายามรวบรวบสติของตัวเองเพื่อพูดคุยตอบโต้กับฝุ่น

ทันที่ที่ได้ยินดังนั้นฝุ่นก็แน่ใจทันทีเมื่อได้เห็นอาการแปลกๆของโนบิ รวมถึงท่าทีคุกคามตนซึ่งอาการเหล่านี้ถ้าเป็นภาวะปกติโนบิไม่มีทางทำแน่นอน โดยเฉพาะตอนนี้ที่โนบิยังคงโกรธและเสียใจกับสิ่งที่ฝุ่นทำลงไปก่อนหน้านี้ด้วยแล้ว เรื่องที่โนบิจะเป็นฝ่ายรุกเขาก่อนแบบนี้ยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่

โนบิพยายามจะถอดกางแกงของตัวเองออก พร้อมกับสาวรูดแท่งร้อนของตัวเองต่อหน้าต่อตาของฝุ่นเมื่อความต้องการเพราะฤทธิ์ของยาปลุกเซ็กที่ตนเองได้รับเริ่มออกฤทธิ์มากขึ้นจนโนบิไม่สามารถคุมสติของตัวเองไว้ได้อีกต่อไป สร้างความตกใจให้กับฝุ่นเป็นอย่างมาก “เอาแล้วมั้ยละ เล่นแบบนี้เลยไอ้ตัวยุ่ง เอาไงดีวะ ทำอะไรแบบนี้ตอนนี้ได้ไงวะ” แล้วทำไมภาพที่เห็นมันทำให้เรามีอารมณ์กับคนตรงหน้าด้วย ฝุ่นเริ่มสับสนตัวเอง

ฝุ่นเห็นไม่รีรอ ลุกขึ้นจากเตียงด้วยความตกใจเอาผู้ขนหนูโยนไปที่แก่นกลางของโนบิ “อ่ะ.เอานี่ปิดไว้ นายมีอารมณ์ได้ แต่นายจะมาทำแบบนี้ไม่ได้ พี่ก็คนนะโว้ย พี่ก็มีอารมณ์เป็นไอ้เด็กบ้า…” ฝุ่นพูดจบผ้าขนหนูก็อยู่บนกลางตัวของโนบิ 

“โนบิ โนบิ ไอ้โนบิ” ฝุ่นเรียกชื่อของโนบิเพื่อให้ร่างบางได้สติ ด้วยตนรู้ดีกว่าถ้ายังปล่อยให้โนบิยั่วยวนตนแบบนี้ต่อไป ฝุ่นอาจจะหักห้ามใจตัวเองไม่ได้แน่ ๆ ผู้ชายทุกคนมีอารมณ์ซึ่งหน้านะโว้ย…(อารมณ์ซึ่งหน้าคือถ้ามาทำอะไรแบบนี้ต่อหน้าก็จะมีอารมณ์ร่วมนะเว้ย) ฝุ่นยังยืนดูอาการยวนยั่ว และเชื้อเชิญของเด็กผู้ชายที่นอนอยู่บนเตียง

 ฝุ่นยังคงมองโนบิช่วยตัวเองใต้ผ้าขนหนู กับภาพแปลกๆ ที่อยู่ตรงหน้า ตัวเองพร้อมกับได้ยินเสียงเรียกร้องให้ช่วย แต่เสียงมันเปลี่ยนไปจากเดิมคือ 

[โนบิ]

‘พี่ฝุ่นครับ ผมไม่ไหวแล้ว พี่ฝุ่นครับ อย่าหยุด ช่วยผมด้วย จูบผมแบบนี้นะครับพี่ โอ๊ะ โอว พี่ฝุ่น ดูดนมให้ผมหน่อยครับพี่ โอ๊ว โอว พี่ฝุ่นครับผมเสียว ผมจะไม่ไหวแล้วครับ พี่ฝุ่นคนดีของผมครับ ผมรักพี่นะครับ พี่ฝุ่นครับผมจะไม่ไหวแล้วพี่ฝุ่นครับ พี่รักผมมั้ย ไม่ไหวแล้วพี่จูบผมหน่อย จูบผมหน่อยพี่ ช่วยผมหน่อยครับ ผมไม่ไหวแล้ว”

“ฮึม…ครางพี่ซะมีอารมณ์เลย บอกรักอีกตะหาก นี่มันมาจากจิตใต้สำนึกป่ะเนี่ยะ  แล้วจะช่วยยังไงวะ …ไอ้ตัวยุ่ง กูไม่ช่วย” ฝุ่นมองน้องบิดตัวไปมาแล้วครางชื่อแบบมีอารมณ์ ทำเสียงคร่ำครวญ ยวนยั่วขนาดนี้ นี่ถ้าไม่ต้องง้อเรื่องที่พี่ทำผิดกับเรา พี่ไม่ช่วยนะโว้ย”ฝุ่นตัดใจพูดกับตัวเอง พูดจบก็เดินเข้าไปใกล้โนบิ

“เอาก็เอาวะ…ลองดู” ฝุ่นเริ่มขยับตัวไปใกล้ๆ ใจนึงก็อยากช่วย ใจนึงก็อยากลอง ใจนึงก็รู้สึกดี แค่บิ้วให้จบๆ ตามคำเรียกร้องของคนที่นอนช่วยตัวเองอยู่ตรงหน้า จูบปากกันมาตั้งนานและ แค่บิ้วมันไปจะได้จบๆ จะได้นอนซักที ไอ้ตัวยุ่งนี่  ใจคิดแบบนี้

ฝุ่นขยับโน้มหน้าเข้าไปจูบปากเพื่อหยุดเสียงครวนครางของโนบิอย่างที่อดใจไม่ไหวเช่นกัน และหวังว่าสิ่งที่ตนทำจะช่วยให้น้องคลายความเร่าร้อนในตัวให้หมดไป แต่เมื่อจูบไป สถานะการณ์เริ่มเปลี่ยนเป็นฝุ่นเริ่มรุกเองแทนด้วยความที่มีสติกว่าคนไม่มีสติ จ๊วบ จ๊วบ จ๊วบ รสหวานของผู้ชายที่นอนช่วยตัวเองอยู่ตรงหน้าทำให้ไอ้นั่นของฝุ่นเริ่มอยากที่จะปลดปล่อยออกมาเช่นกัน มันก็แข็งขันขึ้นมาซะงั้นซึ่งจากตัวที่ใหญ่กว่า มันก็เลยแข็งและใหญ่กว่าคนที่ไร้สติ ฝุ่นขยับตัวเข้าไปใกล้ๆจนตัวติดกัน อารมณ์ฝุ่นเริ่มกระเจิงไปมากเกินเพราะรสหวานของปากกลิ่นผลไม้โนบิช่างสร้างอารมณ์ บิ้วอารมณ์ได้แบบใครก็อดใจไม่ได้ ฝุ่นทนไม่ไหวจนไม่รู้ตัวว่ากางเกงของตัวเองหล่นไปที่ขอบเตียงตอนไหน ฝุ่นสาวของรักของตัวเองไปพร้อมกับจูบปากอย่างดูดดืม วินาทีต่อวินาที นาทีแห่งความปลดปล่อยใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ทั้งคู่ยังนัวอยู่กับการจูบปาก หอมกันตอนไหน บอกรักกันตอนไหน มันกระเจิงไปหมดแล้ว คนน้องเหลือแต่ท่อนล่าง กางเกงกองที่เข่า ส่วนคนพี่ไม่เหลือซักชิ้นเพราะกางเกงกับเสื้อหลุดไปตอนไหนไม่รู้ 

“พี่ฝุ่นครับ ผมรักพี่นะครับ” โนบิเฝ้าพูดพร้อมครางออกมา ทำให้คนพี่รู้สึกเลยว่าน้องที่จูบปากกันอยู่รักมาก

“ครับ” คนพี่รับคำไปพร้อมกัน

ทั้งสองสลับมือกันช่วยสาวของฝั่งตรงข้าม การจูบเริ่มเร่งเครื่องแบบสุดพลัง ขึ้นทุกวินาที แต่ยังไม่มีใครถึงฝั่งฝัน 

“พี่ฝุ่นครับผมจะไม่ไหวแล้วครับพี่”

“ครับโนบิครับ พี่ก็จะไม่ไหวแล้วครับ” 

ทั้งคู่ต่างเร่งมือยิ่งมากขึ้น เน้นขึ้นเพื่อให้ถึงจุดมีความสุขไปพร้อมกัน ไหน ๆ ก็ลงเรือลำเดียวกันแล้วนี่ ก็ต้องถึงฝั่งพร้อมกันก็ไม่แปลก “พี่ครับไม่ไหวแล้วครับ.” เสียงคนน้องถึงฝั่งฝันก่อน “ครับพี่ก็ไม่ไหวแล้วครับ” ทุกอย่างหยุดนิ่ง เหมือนโลกทั้งโลกมีแต่เราแค่สองคน เหมือนอยู่บนดวงจันทร์ ลอยในอวกาศแบบหลุดอวกาศไปแล้ว ความเงียบมาเยือนอีกครั้ง

ฝุ่นลุกขึ้นใส่กางเกงแล้ว เข้าไปในห้องน้ำเพื่อล้างเนื้อล้างตัว โนบินิ่งไปทุกอย่างเกือบปกติ แต่เหมือนจะไม่หยุดแค่นั้น อาการเร่าร้อนของโนบิยังไม่จบ 

“พี่ครับ ช่วยผมอีกหน่อยซิครับ”

“เห้ย…ไม่ช่วยแล้วโว้ย ช่วยไปแล้วโว้ย…” แค่นี้ก็ไปไหนถึงไหนแล้ว ยังไม่หายอีกเหรอวะ ฝุ่นไม่คลายสงสัยว่านี่โนบิแกล้งหรือ ไม่หายจริง ๆ หรืออาการหนักจริง ๆ 

ฝุ่นคิดกับตัวเองด้วยความว้าวุ้นอีกครั้ง เริ่มห่วงโนบิก็ห่วงเพราะไม่รู้โนบิโดนยาตัวไหนเข้าไป และปริมาณที่ได้รับมากน้อยแค่ไหน ยิ่งการที่ตนได้รู้ว่าร่างบาง ๆ ที่ร้องขอความช่วยเหลืออยู่ที่เตียง 

“พี่ฝุ่น…พี่ฝุ่น” โนบิเอาแต่เพ้อเรียกชื่อของฝุ่นไม่หยุดขณะที่โนบิก็ยังสาวแท่งร้อนให้กับตัวเอง แล้วมองฝุ่นด้วยสายตาหวานเชื่อมและเชิญชวนให้ฝุ่นเข้ามาใกล้อีก

ฝุ่นเดินเข้าไปหาโนบิ

“โนบิ…โนบิ…ตั้งสติหน่อย” ฝุ่นตบแก้มของโนบิเบาๆ  สองที เพื่อเรียกสติ แต่โนบิกลับคว้ามือของฝุ่นแล้วนำมือของฝุ่นมาสาวรูดแท่งร้อนให้กลับตัวเองอีกครั้ง

“อะ…อะ…ระ…แรง…แรงพี่  ผมจะไม่ไหวแล้ว พี่ฝุ่นช่วยผมอีกนะพี่ มีพี่คนเดียวที่ช่วยผมได้ตอนนี้ ”

“อืม” ฝุ่นรำพึงกับตัวเองแต่มือก็ยังคงช่วยโนบิสาวรูดเผื่ออาการจะเร่าร้อนจะจบลงสักที เพราะคิดว่าจะได้เสร็จๆ จบๆ ไป 

เวลาผ่านไปถึงประมาณ ตี 1 ครึ่งแล้ว การช่วยเหลือของฝุ่นยังต่อเนื่องเพื่อที่จะให้โนบิหายจากอาการเร่าร้อนหัวใจ

“พี่ฝุ่นครับช่วยผมอีกครับพี่” ครั้งที่ 2 ผ่านไป ครั้งที่ 3 ก็ผ่านไป และครั้งที่ 4 ก็จบที่ ตี 1 เวลาไม่ได้ช่วยอะไรให้โนบิเลิกอาการแบบนั้นอีก…

“ไอ้เด็กนี่ นี่มันรอบที่ 4 แล้วนะโว้ย ไม่ช่วยแล้ว ช่วยตัวเองไปเลย แม่งเอ้ยเมื่อไหร่ไอ้ยานี่จะหมดฤทธิ์วะ. ฤทธิ์เยอะฉิบหาย ฝุ่นสบถออกมาแบบตั้งใจ

ฝุ่นคิดขึ้นได้ ในเมื่อมันร้อนใช่มั้ย มันก็ต้องเจอของเย็นสิวะ “ ได้งั้นรอบที่ 5 ไปเจอกันที่นี่ ละกัน”  ฝุ่นคิดแผนการได้

เมื่อรอบที่ 5 มาถึง ฝุ่นก็ค่อยๆช้อนอุ้มร่างของโนบิขึ้นแนบอกก่อนจะอุ้มโนบิในท่าเจ้าสาวพาเข้าไปยังห้องน้ำด้วยกัน งานนี้จะจัดให้หนักเลยไอ้ตัวยุ่งเปลี่ยนจากเตียงเป็นอ่างอาบน้ำบ้าง  ทุกอย่างเป็นไปตามที่ฝุ่นคิด รอบที่ 6 – 7 – 8  ก็ตามมายันเช้า   

เช้าวันรุ่งขึ้น [โรงแรมที่ติดทะเล]

ตึ๊ง….ตึ๊ง….ตึ๊ง

เสียงแจ้งเตือนข้อความไลน์ของโทรศัพท์ทุกคนก็ดังแจ้งเตือนขึ้นมาพร้อมกัน และทันทีที่ทุกคนที่ได้รับข้อความเปิดมันขึ้นมาอ่านก็พบว่าสิ่งที่ทุกคนได้รับเป็นคลิปๆหนึ่ง และเมื่อทุกคนเปิดดูนั้นก็คือคลิปอะไร

[ ห้องพักทีมงาน ] 

“เชี้ย” ทุกคนต่างก็อุทานออกมาด้วยความตกใจกับภาพที่ได้เห็น และต่างก็พากันซุบซิบนินทาเรื่องนี้กันเสียยกใหญ่

“แกรรรรร  ดูคลิปนี้สิ ไม่น่าเชื่อเลยนะเห็นหน้าใสๆไม่คิดว่าจะร้อนแรงขนาดนี้” ทีมงานคนที่หนึ่ง

“แก ดูคลิปนี่สิจากคู่จิ้นสงสัยจะกลายเป็นคู่จริงแล้วล่ะแก มีท้องแน่ ดูดปากกันซะขนาดนั้น” ทีมงานคนที่สองและเป็นสาววายร้องเรียกเพื่อนให้มาดูคลิปที่ตนได้รับด้วยกัน”

[ห้องพักเดือนคณะ]

[คิมเดือนเกษตร + รุ่นพี่ชื่อว่าน]

“ดูอะไรกันอยู่เหรอ” คิมเดือนคณะเกษตรเดินเช็ดผมออกมาจากห้องน้ำถามรูมเมทของตนที่กำลังนั่งดูคลิปที่ตนได้รับอยู่

“มึงมาก็ดีแล้วมาดูให้กูหน่อยสิว่าผู้ชายสองคนในคลิปนี้ใช่ฝุ่นกับโนบิไหม” พี่ว่านรูมเมทสายตาสั้นของคิมเรียกให้รุ่นน้องเข้ามาด้วยคลิปที่อยู่ในมือถือของตนเช่นกัน

“เชี่ย…ไม่ใช่แค่เหมือนแล้วพี่นี่มันไอ้โนบิกับพี่ฝุ่นชัดๆ” คิมอุทานออกมาเสียงดัง

“ฮืม…เชี่ยของมึงนี่เต็มหน้ากูเลยนะไอ้คิม” ว่านโวยวาย “โทษพี่” 

“นี่ไอ้โนบิกับพี่ฝุ่นรู้เรื่องคลิปนี้หรือยังครับ” คิมถาม

“กูยังไม่ได้ออกไปไหนป่ะวะ แล้วกูก็คิดว่าทุกคนที่มาค่ายวันนี้ทุกคนต่างได้รับข้อความเป็นคลิปนี้แล้ว ไม่เชื่อนายลองไปเปิดมือถือของนายมาดูสิว่านายได้รับมันเหมือนกันไหม” ว่านบอก

เมื่อได้ยินดังนั้น คิมจึงเดินไปหยิบมือถือของตัวเองที่วางไว้บนโซฟานั่งเล่นที่อยู่ภายในห้องพักขึ้นมาดู และก็พบว่าตนเองก็ได้รับคลิปเหมือนกัน

“นี่มันเรื่องเชี้ยอะไรกันวะพี่ว่าน” คิมอดที่พูดคำว่าเชี้ยอีกครั้ง

“ผมว่าต้องมีใคร ต้องการแกล้งไอ้โนบิกับพี่ฝุ่นแน่ ๆ ถ้าไม่งั้นคลิปพวกนี้จะหลุดออกมาได้อย่างไร”

“ไหนพี่ดูสิ” เมื่อได้ยินรุ่นน้องพูดแบบนั้นว่านจึงเข้าไปดูที่มือถือของตนเองอีกครั้งว่าใครกันที่เป็นคนส่งข้อความคลิปเข้ามือถือของพวกตนก่อนจะพบว่าคนที่ส่งข้อความคลิปนี้เข้ามาคนนั้นก็คือ

“ก็อปปี้/พี่ก็อปปี้” ทั้งคู่อุทานออกมาพร้อมกัน

[ทางด้านของก็อปปี้] เดินออกมาถึงลานกิจกรรมที่ทุกคนนัดกันเพื่อไปทานข้าวเช้า  กลุ่มไทยมุงจับกลุ่มกันยืนเสวนาเรื่องคลิป

[ก็อปปี้] 

“พวกเธอดูอะไรกันอยู่น่ะ” ก็อปปี้เดินเข้ามาทักทายเพื่อนๆทีมงานและน้อง ๆ ดาวเดือนที่ยืนกันอยู่บริเวณที่จัดไว้สำหรับเป็นโซนรับประทานอาหารทำให้ทุกคนต่างพากันมองก็อปปี้กันเป็นตาเดียว

“นี่พี่ไม่รู้จริง ๆ หรือว่าพวกเราดูอะไรกันในเมื่อพี่เป็นคนส่งคลิปนี้มาให้พวกเรา” จินนี่ดาวคณะเภสัชพูดขึ้น

“คลิปอะไรพี่ไม่รู้เรื่อง” ก็อปปี้แย้งออกมาเมื่อได้ฟังสิ่งที่รุ่นน้องคนนี้พูด

“ก็คลิปนี้ไงละพี่” ว่าจบรุ่นน้องก็ส่งโทรศัพท์ของตัวเองที่มีคลิปเจ้าปัญหาโชว์อยู่บนหน้าจอให้ก็อปปี้เห็น”

และภาพที่ก็อปปี้เห็นก็คือภาพเหตุการณ์เมื่อคืนที่เกิดขึ้นกับโนบิและฝุ่น ภาพที่เธอได้เห็นเล่นเอาเลือดในกายของเธอสูบฉีดด้วยความตกใจกับสิ่งที่ได้รับรู้ปนโกรธคนทำซึ่งในใจ คิดไปถึงคนที่อยู่เบื้องหลังคลิปนี้ แล้วความหึงขึ้นสมองหนักที่เห็นคลิประหว่างคนที่ตัวแอบปลื้มกับน้องที่เป็นเดือนคณะตัวเอง

[ก็อปปี้]

“นี่มันอะไรกัน” ก็อปปี้พูดเหมือนรำพึงกับตัวเอง

[เล็กน้อย]

“พวกเราควรเป็นฝ่ายถามเธอมากว่านะว่าทำแบบนี้ทำไม ทำไมต้องแอบถ่ายคลิปของสองคนนี้แล้วมาแบล็คเมล์” เล็กน้อยรุ่นพี่ในคณะของโนบิอดไม่ได้ที่จะปกป้องน้องในความดูแลของตัวเองกับน้องที่เป็นถึงอดีตดาวมหาลัย

[ก็อปปี้]

“หนูไม่รู้เรื่องคลิปอะไรนี่เลยนะ” และเหมือนก็อปปี้จะนึกหาข้อแก้ต่างให้ตัวเองได้ “โทรศัพท์ของหนูหายไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้วพี่..ไม่เชื่อพี่เล็กน้อยก็ค้นตัวหนูก็ได้นะ”

ตอนนี้นอกจากประเด็นคลิปของโนบิและฝุ่นแล้ว ทุกคนยังมีประเด็นที่ว่าทำไมก็อปปี้จะต้องส่งคลิปหลุดนี้ให้ทุกคนเหมือนต้องการแบล็คเมล์ฝุ่นและโนบิแบบนี้ด้วย เพราะแปลกใจว่าเธอทำไปทำไม และต้องการอะไร

[ก็อปปี้]

“หนูพูดเรื่องจริงนะ” ก็อปปี้พูดย้ำ และทุกคนต่างก็เข้ามารุมล้อมก๊อปปี้กันหมด

[โลมา] เดือนคณะประมง

“เชื่อก็อปปี้เถอะพี่ ผมเพิ่งไปเจอโทรศัพท์นี้หล่นอยู่ที่ตรงที่เราจัดกิจกรรมกันเมื่อคืนนี้” โลมาเดินถือโทรศัพท์ของก็อปปี้เข้ามายื่นให้กับก็อปปี้

“นี่โทรศัพท์ของพี่ใช่ไหม” โลมาว่าพร้อมกับยื่นโทรศัพท์มาให้กับก๊อปปี้

[เล็กน้อย]

“ฉันจะยอมเชื่อเธอดูสักครั้งแล้วกันแต่อย่าให้ฉันรู้ทีหลังนะว่าเธอมีส่วนรู้เห็นกับเรื่องนี้ ฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่ๆ”เล็กน้อยไม่วายคาดโทษ

ทุกคนที่กำลังกดดันคาดคั้นกับก็อปปี้เรื่องที่เป็นคนส่งคลิป และเมื่อได้รู้ว่าโทรศัพท์ของก็อปปี้หายจริง ทุกคนต่างก็ไม่ติดใจสงสัยแต่ก็ยังมุ่งประเด็นไปที่เรื่องนี้ต้องมีคนไม่หวังดีกับโนบิและฝุ่นเป็นแน่ ระหว่างที่กำลังเกิดเหตุการณ์วุ่นวายโดยต้นเหตุมาจากคลิปเจ้าปัญหา คนที่อยู่ในคลิปทั้งสองคนก็เดินเข้ามาในห้องอาหารพอดี

[โนบิ ]

“เกิดอะไรขึ้นหรือครับทำไมทุกคนดูหน้าตาเคร่งเครียดกันจังครับ” โนบิพูดเรียบ ๆ ถามขึ้นมาเมื่อเดินมาถึงยังห้องทานอาหาร ก่อนจะพบว่าทันทีที่โนบิกับฝุ่นปรากฏตัวออกมานั้นทุกคนต่างก็พากันมองไปยังทั้งคู่กันเป็นตาเดียว

[ฝุ่น]

“มองกูทำไมวะไอ้เล็กน้อย” ฝุ่นเป็นฝ่ายถามเล็กขึ้นมาเมื่อเห็นสายตาแปลกๆที่ส่งมาจากเล็กรุ่นพี่ของโนบิ

[เล็กน้อย]

“นี่มึงยังไม่เห็นคลิปนี้ใช่ไหม” ว่าแล้วเล็กน้อยก็ยื่นโทรศัพท์ของตัวเองที่เปิดหน้าคลิปเจ้าปัญหาไว้อยู่ให้กับโนบิและฝุ่นได้ดู

“อะ…อะ…อืม”

“แรง…แรงเลยครับพี่ฝุ่น”

“จ๊วบ…จ๊วบ…อะ…อะ…อืม”

ทั้งภาพและเสียงดังออกมาจากโทรศัพท์ และทันทีโนบิเห็นคลิปก็ถึงกับหน้าซีดเผือด มือไม้อ่อนขึ้นมาจนเซไปปะทะไหล่ของฝุ่นที่ยืนอยู่ทางด้านหลัง ฝุ่นจึงประคองร่างของโนบิเอาไว้

การกระทำของทั้งคู่อยู่ในสายตาของทุกคน บางคนก็พากันยิ้มและพึงพอใจที่จากคู่จิ้นจะเปลี่ยนไปเป็นคู่จริง แต่บางคนก็มองทั้งคู่ด้วยสายตาไม่คาดคิดโดยเฉพาะก็อปปี้ที่มองฝุ่นด้วยสายตาผิดหวังเพราะเข้าใจว่าฝุ่นเป็นพวกที่ชอบเพศเดียวกันจริง ๆ หรือนี่ 

และเหนือสิ่งอื่นใดคืออีกคนที่ก็อปปี้มองหา และอยากจะเข้าไปซักถามว่าเรื่องที่เกิดขึ้นนี่มันคือเรื่องอะไร แล้วทำใมโทรศัพท์ของเธอถึงได้ตกอยู่ที่ลานกิจกรรม แต่ตั้งแต่เช้าก็อปปี้ก็ยังไม่เห็นแม้เงาของซันเลย

[โนบิ ]

“ไหนพี่ฝุ่นบอกว่าเมื่อคืนผมแค่เผลอเมาแล้วหลับไปไงครับ” โนบิหันไปถามฝุ่นถึงความจริงเกี่ยวกับเรื่องราวในคลิปเพราะตนเองจำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ไม่ได้เลย

[เล็กน้อย]

“เมื่อคืนตอนกินเลี้ยงกันในงานไม่มีเหล้าหรือเครื่องดื่มมึนเมาเลยนะแล้วโนบิจะเมาจนเป็นแบบนี้ได้อย่างไร” เล็กน้อยที่อยู่ใกล้ทั้งคู่และเผอิญได้ยินจึงถามขึ้น

“แล้วตกลงเรื่องเมื่อคืนนี้มันเป็นอย่างไรกันแน่” เล็กยังคงเชื่อมั่นในรุ่นน้องของตัวเอง เพราะดูจากคลิปแล้วเล็กมั่นใจว่ามันต้องมีอะไรมากกว่านี้ เพราะดูจากท่าทางและนิสัยของรุ่นน้องตนที่ชื่อโนบิ เล็กน้อยมั่นใจว่าโนบิไม่ใช่คนที่จะร้อนแรงและไวไฟได้แบบคนในคลิปแน่ ๆ 

[ฝุ่น]

“ฉันกับโนบิไม่ได้มีอะไรกันนะ” ฝุ่นบอกเล็กน้อยออกมาอย่างเชื่อมั่น คนอื่น ๆ ที่อยู่โดยรอบต่างก็ได้ยินไปด้วย แม้บางคนจะเชื่อภาพในคลิปไปเรียบร้อยแล้วก็ตาม

[เล็กน้อย]

“งั้นนายเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนให้พวกเราฟังได้ไหม” เล็กน้อยพูดขอให้ฝุ่นเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ตนเองได้ฟัง

“ได้สิ” แล้วทุกคนต่างก็พากันฟังเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้จากปากของฝุ่นอย่างตั้งใจ

ย้อนกลับไปคิดก่อนหน้านี้ ฝุ่นตัดสินใจเล่า แต่ฝุ่นเลือกเล่าแต่ตอนต้น และตอนจบ (ส่วนตอนกลางเรื่องฝุ่นไม่สามารถเล่าได้จริงๆ ) 

เริ่มจากคลิปใช่ป่ะ

“โนบิเดินมา สะลึมสะลือเหมือนง่วงมาก เราเจอกันหน้าห้อง 

กูก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรกับน้อง น้องดึงตัวกูเข้าไปจูบ กูก็ตกใจ กูเลยทำอะไรไม่ถูก แต่กูไม่ได้จูบตอบกลับนะ”

“ก็เป็นอย่างที่พวกมึงเห็นในคลิป”

[เล็กน้อย]

“แล้วในห้องล่ะมรึงทำอะไรน้องกูต่อ” น้ำเสียงเพื่อนต่างคณะที่เป็นคนดูแลโนบิ อยากรู้ ลุ้น และคาดคั้นจะเอาเรื่องถ้าไอ้ฝุ่นทำอะไรโนบิ

“ปล่าวน๊า….กูไม่ได้ทำอะไรน้องมรึงนะ.”  น้ำเสียงปฏิเสธสูงขึ้นมาทันที  “น้องมรึงต่างหาก”

ทุกคนหันไปทางคนน้อง “ผมก็ปล่าวนะพี่ ผมไม่รู้เรื่องเลย ไม่ได้ทำอะไร” คนน้องร้องเสียงหลง

“ใช่ๆ น้องก็เปล่า น้องไม่ได้ทำอะไร” คนพี่เถียงแทนคนน้อง

“แล้วมรึงบอกน้องกูทำ ยังไงกันแน่ไอ้ฝุ่น.” 

“ก็กูกลัวมรึง กูตกใจ กูเลยพูดแบบนั้น”

 “ฟังกูเล่าต่อมั้ย” ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นตอบพร้อมกันเป็นเสียงดังฟังชัด “ฟัง”

  ฟังกูนะ  กูเจอน้องทำกับกูแบบนั้น กูก็ตกใจ น้องดันกูเข้าไปในห้อง แล้วกูก็ผลักน้องไปที่เตียง น้องร้อน แบบ พูดว่า ผมร้อนครับพี่ ผมร้อน ช่วยผมหน่อย พี่ฝุ่นช่วยผมหน่อย อย่างนี้กูก็เลยคิดว่า งั้นลองอย่างนี้ละกัน”

“มึงลองอะไร น้องกูไอ้ฝุ่น มึงเล่ามาเลยนะ” ใจทางคนฟังก็ลุ้นไปด้วยว่า ไอ้ฝุ่นจะช่วยน้องตัวเองท่าไหน ยังไง งานแคะขอบเตียงเป็นงานที่ถนัดของกระเทยไทยแท้อย่างเล็กน้อย

“เอาก็เอาวะ…ลองดู” ฝุ่นเล่าต่อ

หลังจากฝุ่นตัดสินใจอุ้มน้องไปห้องน้ำ แล้วก็เปิดก๊อกน้ำฉีดไปตามตัวของโนบิเพื่อเรียกสติ ก่อนจะพาโนบิไปแช่ที่อ่างอาบน้ำที่เปิดน้ำไว้จนเต็ม โนบิได้รับจะทุเลาลง

เมื่อเห็นว่าน้องสงบลงแล้วกูก็ลากมันกลับมานอนปกติ

“แน่ใจนะ” เล็กน้อยตะคอกถาม ขู่เอาคำตอบที่ตัวเองอยากได้เพราะนี่มันไปถึงห้องน้ำกันแล้ว

“แน่ใจสิ” ฝุ่นตอบ

“นอนทั้งเปียกๆ อ่ะนะ” เล็กน้อยเค้น อยากรู้คำตอบ

“บ้าเหรอ ก็เปลี่ยนเสื้อผ้า เอาเสื้อผ้าเปียกออก แล้วเอาผู้ขนหนูพันตัวน้อง แล้วน้องก็หลับไป”

“แน่ใจนะ ที่เล่ามาเป็นเรื่องจริง” เล็กน้อยทวนการเล่าเรื่องแบบใจนึงเชื่อ อีกใจนึงอยากให้เป็นอีกฉากที่ตัวเองอยากให้เป็น

ทุกคนตั้งใจฟังกันจนเงียบไปหมดกับบทสนทนาที่ตื่นเต้นระหว่าง เล็กน้อย กับฝุ่น  

[ฝุ่น]

“เออ ก็จริงเด่ะวะ” ฝุ่นตั้งสติได้โต้ตอบกลับ “แม่งเอ้ย กูช่วยน้องมึงนะ มึงจะไม่ขอบคุณกูสักคำเหรอวะ ไอ้เล็กน้อย” เพื่อให้ทุกเรื่องจบลงแค่ตรงนี้ 

“ก็แสดงว่าน้องต้องโดนยาอะไรแน่ๆ.”  เล็กน้อย พูดเป็นประโยคสุดท้าย แต่เรื่องคลิปที่หลุดก็คงยังไม่จบแค่นี้ 

วิญญาณโคนันสาวเข้าสิงร่างเล็กน้อยแบบไม่รู้ตัว และการสืบครั้งนี้เป็นการหาตัวการที่ทำให้น้องคณะของตนเสื่อมเสียชื่อเสียงด้วย ทุกอย่างก็เริ่มสนุกไปกันใหญ่ ทุกคนเอาใจช่วยเล็กน้อยด้วย “ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียว”