[ คอนโด ของโนบิ ]

[ฮอน]

“คุณหนูอย่าเพิ่งนอนครับไปอาบน้ำก่อนเร็ว ผมเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้แล้ว” ฮอนพยายามดึงตัวของโนบิให้ลุกจากที่นอนเพื่อไปอาบน้ำ

หลังจากที่ฮอนพาโนบิไปทานอาหารที่ร้านริมน้ำที่ฮอนเคยพาโนบิไปก่อนหน้านี้ คุณหนูของฮอนเข้าสู่ภาวะหนังท้องตึงหนังตาหย่อนตามเคย แต่รอบนี้ฮอนไม่ยอมตามใจง่ายๆเพราะวันนี้ทั้งวัน ทั้งคู่ช่วยกันเก็บ และขนย้ายข้าวของมาจนเหงื่อเต็มตัว และถ้าไม่อาบน้ำคนดีของฮอนก็คงจะนอนไม่สบายเป็นแน่ คราวนี้ฮอนจึงทั้งดึงทั้งลากโนบิไปที่ห้องน้ำได้สำเร็จ

[ฮอน]

“ถอดเสื้อผ้าก่อนครับ คนดีของพี่ฮอน” พร้อมยื่นผ้าเช็ดตัวส่งคุณหนูถึงอ่างอาบน้ำ “อาบก่อนครับจะได้สบายตัว หลับจะได้ฝันดี เชื่อพี่ฮอนนะครับ” องครักษ์ฮอนทำภาระกิจสำเร็จ

เมื่อโนบิเข้าไปอาบน้ำเรียบร้อยแล้ว ฮอนก็ออกมาจัดกระเป๋าเสื้อผ้า รวมถึงเครื่องใช้สำหรับการไปเก็บตัวดาวเดือนที่ต่างจังหวัดในวันเสาร์และอาทิตย์นี้ แต่ในระหว่างที่ฮอนกำลังจัดกระเป๋าให้โนบิอยู่นั้น ฝุ่นก็ได้โทรศัพท์เข้ามาหาโนบิ

Rrrr….Rrrrr

เสียงสัญญาณโทรศัพท์ดังขึ้น ฮอนที่กำลังพับเสื้อทั้งตัวนอกตัวในใส่ลงไปในกระเป๋าเป้เดินทางของโนบิให้อยู่นั้น จึงเดินไปหยิบโทรศัพท์ของโนบิที่วางไว้บนโต๊ะหัวเตียงขึ้นมาดู ทันทีที่ฮอนเห็นว่าเป็นใครกันที่โทรมาฮอนจึงกดรับทันที

Rrrr…Rrrr

[โนบิ…พี่ฝุ่นเองนะ ได้ยินไหม] ทันทีที่ปลายสายเห็นว่ามีการกดรับก็พูดเข้าเรื่อง

“ผมไม่ใช่คุณหนูโนบิ” ฮอนตอบปลายสายกลับไป

[โนบิอยู่ไหมครับ ผมขอคุยกับโนบิหน่อยครับ]

[ฮอน]

“ต่อไปคุณไม่ต้องติดต่อ หรือเข้ามายุ่งวุ่นวายกับคุณหนูของผมอีก หลังจากนี้ผมจะเป็นคนคอยดูแลคุณหนูเอง ถ้าคุณไม่อยากให้คุณหนูต้องเดือดร้อนก็อยู่ให้ห่างจากคุณหนูโนบิซะ” ฮอนพูดบอกฝุ่นไปตามสาย ก่อนจะวางสายไปพร้อมกับลบเบอร์ติดต่อล่าสุดออกเพื่อไม่ให้โนบิรู้ว่าฝุ่นติดต่อมา

[โนบิ] ออกจากห้องน้ำมาด้วยผ้าขนหนูพันรอบตัว

    “ตะกี้ใครโทรมาหรือครับ ผมเหมือนได้ยินเสียงโทรศัพท์” โนบิถามเมื่อออกมาจากห้องน้ำแล้วโดยนุ่งเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียว

[ฮอน]

“โทรศัพท์ของพี่เองครับ คุณพ่อของคุณหนูโทรมาถามว่าวันนี้ย้ายหอเรียบร้อยดีมั้ยครับ.”

โนบิตอบฮอนต่อด้วยการพยักหน้า และตอบว่า “อ้อครับ” 

“คุณหนูไปแต่งตัวก่อนเถอะครับ”ฮอนรีบบอกเมื่อเห็นโนบิออกมาจากห้องด้วยสภาพที่ส่งผลต่อหัวใจของตนยิ่งนัก

[โนบิ]

“งั้นผมไปนอนเลยแล้วกันนะครับ” โนบิพูดโดยที่ไม่ได้คิดอะไร และไม่รู้เลยว่าการออกมาจากห้องน้ำด้วยผ้าเช็ดตัวผืนเดียวของตนเองจะส่งผลต่อหัวใจของอีกคนที่อยู่ตรงหน้า

หลังจากโนบิหลับไปแล้วฮอนก็ได้เข้ามาในห้องเพื่อตรวจดูความเรียบร้อย ทันทีที่ฮอนออกจากห้องไปแล้วโนบิก็เข้าสู่ห้วงของภวังค์อีกครั้ง

ในฝันโนบิเดินไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง จนได้ไปพบกับใครบางคนที่ยืนหันหลังอยู่ที่ริมแม่น้ำสายหนึ่งที่มีหมอกสีขาวปกคลุมเต็มไปหมดแต่ เห็นชายคนที่หันหลังเด่นชัดพอสมควร

[โนบิ]

“คุณเป็นใครครับ คุณมาอยู่ในความฝันของผมบ่อยๆ คุณต้องการอะไร” โนบิถามคนในความฝันออกไป

“…” ไม่มีสัญญาณตอบรับจากคนที่โนบิคุยด้วย

แต่คราวนี้โนบิละความกลัวลงเพื่อสนทนากับคนในความฝัน โนบิค่อยๆนั่งลงที่พื้นโดยหันหลังคุยกับคนในความฝัน

[โนบิ]

“ไม่อยากเห็นหน้างั้นผมก็จะหันหลังคุยกับคุณแบบนี้เหมือนกัน” โนบิพูดตอบอย่างกวนๆ

ไปเอาความมั่นใจมากจากไหนกันพ่อคูณณณณ

“นี่นายชื่ออะไรหรือ”

“….” เงียบ

“เงียบ…ช่างเถอะไม่อยากบอกก็ไม่ต้องบอก”โนบิยังคงทนคุยกับมนุษย์เงียบในความฝันต่อไปเรื่อยๆ

“ไม่พูดก็ฟังผมอย่างเดียวก็แล้วกัน ดีเหมือนกันผมจะได้มีคนที่ฉันจะระบายเรื่องที่ไม่อยากบอกใครได้บ้าง”

[ชายปริศนา]

“นายอยากระบายอะไร” คราวนี้มนุษย์เงียบยอมเปิดปากพูดเสียที

“ไม่ต้องหันมา” มนุษย์เงียบร้องห้ามไว้เมื่อโนบิกำลังจะหันมาด้วยความตกใจที่มนุษย์เงียบยอมพูดเสียที

“ไม่หันก็ได้งั้นนายช่วยฟังผมระบายหน่อยนะ”

“…” ความเงียบบ่งบอกว่าอีกฝ่ายกำลังรอฟังอยู่

“ผมคิดว่าผมกำลังชอบคนคนหนึ่งอยู่แหละ แต่เขากลับเป็นคนคนเดียวที่ร่วมมือกับคนอื่นเพื่อทำร้ายผม ผมควรจะตัดใจหรือชอบเขาต่อไปดีหรือเปล่า” โนบิเล่าความในใจของตนให้อีกฝ่ายฟัง

“ทำตามเสียงหัวใจตัวเองเถอะโนบิ อย่าต้องทำให้ตัวเองต้องเสียใจและพลาดโอกาสเหมือนกับฉัน” นี่เป็นประโยคยาวที่มนุษย์เงียบยอมคุยกับโนบิจนโนบิต้องหันไปมอง แต่ยังไม่ทันได้เห็นหน้าว่ามนุษย์เงียบนั้นหน้าตาเป็นเช่นไร 

ก็มีเสียงของคนตะโกนมา “คุณหนู คุณหนู ครับ.” 

[ฮอน]

“คุณหนูครับ…คุณหนูโนบิ ตื่นได้แล้วครับ ตื่นเถอะครับเดี่ยวไปเก็บตัวดาวเดือนไม่ทันนะครับ”

[โนบิ]

“ฮืม…ขออีกห้านาทีนะครับผมยังไม่เห็นหน้าเขาเลย” โนบิละเมอออกมา

“เห็นหน้าใครครับ ตื่นเถอะนะคนดีสายแล้วนะครับ” ฮอนกระซิบปลุกอยู่ข้างใบหูของโนบิ

โนบิรู้สึกตัวตื่นค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาก็พบว่าใบหน้าของตนกับฮอนอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ

“พี่ฮอน” โนบิเรียกชื่อฮอนออกมาทำให้ฮอนได้สติ รีบผละตัวออกมายืนสงบเสงี่ยมนั่งออกไปห่างข้างเตียงแต่ไม่ไกล

[ฮอน]

“คุณหนูรีบไปอาบน้ำเถอะครับ ผมเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้แล้ว เดี๋ยวจะไปเก็บตัวดาวเดือนไม่ทันนะครับ”

“จริงซิ วันนี้ผมต้องเดินทางไปต่างจังหวัดเพื่อเก็บตัวดาวเดือนนี่นา”

“ขอบคุณนะพี่ฮอน”โนบิกล่าวขอบคุณพร้อมกับรีบวิ่งไปเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำ คุณหนูคนดีของฮอนก็พูดไปวิ่งไปว่า “มีพี่ฮอนอยู่กับผมตลอดนี่ก็ดีเหมือนกันแฮะ” แล้วหันมาส่งยิ้มให้กับพี่ชายที่นั่งข้างเตียงอยู่ 

 ทำให้คนที่นั่งอยู่ตรงเตียง อดจะยิ้มมุมปากอย่างมีความสุขไม่ได้

[โต๊ะอาหารใกล้ระเบียง]

 ระหว่างที่โนบิกำลังแต่งตัวอยู่นั้นฮอนก็ออกมาเตรียมมื้อเช้าให้กับคุณหนูคนดี โนบิแต่งตัวเสร็จก็พอดีกับที่ฮอนเตรียมมื้อเช้าเสร็จทันกัน

[ฮอน]

“ทานมื้อเช้าก่อนนะครับเดี๋ยวผมขับรถไปส่งเอง”

“ขอบคุณครับพี่ฮอน” โนบิกล่าวขอบคุณฮอนก่อนจะลงมือทานมื้อเช้าที่ฮอนเตรียมไว้ให้

“ช้า ๆ ก็ได้ครับยังพอมีเวลา”ฮอนปรามเมื่อเห็นคุณหนูของตนรีบทานเพราะกลัวจะไม่ทันเวลา

ความรีบกินทำให้คุณหนูคนดีสำลักข้าว อ๊อก อ๊อก ออกมาเบาๆ “นี่ไงผมบอกแล้วว่าพอมีเวลา สำลักจนได้”

โนบิ เคี้ยวข้าวและมองหน้าพี่ฮอนพร้อมกัน แล้วยิ้มโดยมีข้าวเต็มปาก มองดูผู้ชายคนที่อยู่ตรงหน้า รินน้ำลงแก้วให้อย่างตั้งใจ “ น้ำครับคุณหนู”  โนบิเคี้ยวหมด แล้วหยิบแก้วน้ำ ตอบพี่ฮอนไปว่า “ขอบคุณครับพี่ฮอน” 

โนบิยิ้มกวนๆให้ฮอนเป็นการขอบคุณ ก่อนจะลงมือทานมื้อเช้าต่อ หลังจากทานมื้อเช้าเสร็จแล้วฮอนก็ขับรถพาโนบิไปส่ง

[ที่หน้าหอประชุม}

                ที่รุ่นพี่นัดรวมตัวดาวเดือนที่จะเดินทางไปเก็บตัวในครั้งนี้ อยู่เต็มหน้าหอประชุม หนึ่งในนั้นมีฝุ่นที่ตั้งหน้าตั้งตารอโนบิอยู่ด้วย ด้วยความอยากรู้ว่าคนที่ตัวเองทำผิดด้วยจะมาหรือเปล่า พอเห็นรถคันใหญ่สีดำที่มาจอดหน้าหอประชุม ประตูเลื่อน และมีคนที่อยากเจอก้าวเท้าลงมา  ฝุ่นแอบมองอยู่ไกล ๆ อยากจะวิ่งเข้าไปเจอหน้าก็ไม่สามารถแสดงออกมาได้ ได้แต่ถอนหายใจดีใจอยู่คนเดียว 

[ฮอน]

“โทรศัพท์พร้อมนะครับ” พี่ฮอนถาม

[โนบิ]

“พร้อมครับ”โนบิตอบพร้อมกับชูโทรศัพท์ให้พี่ฮอนดู

“มีอะไรเร่งด่วนโทรหาผมได้ตลอดเลยนะครับ ผมจะรีบไปหาคุณหนูทันที” พี่ฮอนสั่งความ

คุณหนูคนดี ยิ้มกวนๆ ทำตาโตใส่พี่ฮอน แล้วพูดว่า.. “นี่พี่ฮอนหรือซูเปอร์ฮีโร่ครับเนี่ยถึงได้เรียกปุ๊บแล้วจะมาหาผมปั๊บได้แบบนี้” โนบิไม่วายเอ่ยแซว

“…” ฮอนยิ้มให้คุณหนูของตนเอง ก่อนจะขึ้นรถขับออกไป โดยมีโนบิยกมือบ๊ายบายส่ง

หลังจากฮอนขับรถออกไปแล้วโนบิก็เดินไปที่รถบัสคันที่อยู่หน้าหอประชุม เพื่อนำกระเป๋าไปใส่ไว้ที่รถก็ให้เผอิญเจอกับ ผู้ชายใส่เสื้อช็อปวิศวะฯสีคุ้นเคย และรู้ว่าคนที่เจอกันเป็นไอ้พี่ฝุ่น   แต่โนบิทำเป็นมองไม่เห็นและเดินเลยตัวของฝุ่นไปโดยที่มือของทั้งคู่แตะโดนกันเบาๆ พอรู้ว่ามือชนกัน โนบิก็ยิ่งทำไม่สนใจและเดินห่างๆ เพื่อไปขึ้นรถเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น 

ส่วนผู้ชายที่ชื่อไอ้พี่ฝุ่น แทบจะลืมตัว บังคับใจไม่อยู่กับเหตุการณ์นั้น หันมองตามโนบิและคิดจะยกมือขึ้นคว้าข้อมือของโนบิไว้เพื่อปรับความเข้าใจ แต่เมื่อเห็นอาการไม่สนใจของโนบิ และเสียงของฮอนดังมาทำให้นึกถึงประโยคที่ฮอนพูดกับตนเมื่อคืนฝุ่นก็ต้องลดมือลง

ต่อไปคุณไม่ต้องติดต่อหรือเข้ามายุ่งวุ่นวายกับคุณหนูอีกต่อไปแล้ว หลังจากนี้ผมจะเป็นคนคอยดูแลคุณหนูเอง ถ้าคุณไม่อยากให้คุณหนูต้องเดือดร้อนก็จงอยู่ให้ห่างจากคุณหนูโนบิซะ

ฝุ่นเดินคอตกกลับไปหาเพื่อนของตนที่รวมตัวกันอยู่ด้านหน้ารถเพื่อคอยต้อนรับน้อง ๆ คนอื่นพร้อมกับเช็ครายชื่อ เมื่อครบจำนวนคนแล้วทั้งหมดก็เริ่มออกเดินทาง

“อ้าวไอ้ฝุ่นมึงนั่งคันไหนวะ” เพื่อนคนหนึ่งในทีมสตาฟถามขึ้นเมื่อฝุ่นเดินหน้านิ่งๆ อยู่หน้ารถตู้

เมื่อได้ยินดังนั้นเล็กน้อยรุ่นพี่ในคณะของโนบิที่รู้จักกับฝุ่นก็ช่วยมองหารถ และที่นั่งให้กับฝุ่น จนเมื่อเห็นว่าที่นั่งข้างรุ่นน้องในคณะของตน และมีข่าวจิ้นกัน งานนี้ต้องจิ้นกันให้ถึงที่สุด [ แผนชั่วร้ายผุดขึ้นในสมองของรุ่นพี่ ] 

[เล็กน้อย]

 “อ้อนั้นไงคันที่ 2 ยังว่างอยู่ แล้วก็ที่นั่งข้างน้องโนบิยังว่างมึงไปนั่งกับน้องไป แล้วดูแลน้องฉันดี ๆ ด้วยละ” พี่เล็กน้อยหรือพี่ช้างน้ำของน้อง ๆ พูดบอกเสียงเป็นคำสั่ง 

ฝุ่นยิ้ม แสดงการรับคำเล็กน้อยก่อนจะเดินไปนั่งยังที่นั่งข้างๆกับโนบิ

[ฝุ่น]

“ขอพี่นั่งด้วยนะ” ฝุ่นถามร่างบางที่เอาแต่มองออกไปนอกรถจนโนบิต้องหันมามองและเมื่อเห็นว่าเป็นใครโนบิก็หันกลับไปมองนอกรถต่อ แต่ก็ยังยอมสนทนากับฝุ่นอยู่

[โนบิ]

“อยากนั่งก็นั่งสิครับผมไม่ใช่เจ้าของรถคันนี้เสียหน่อยที่จะได้มีสิทธิ์ไปห้ามหรือสั่งให้ใครนั่งหรือไม่นั่งตรงไหนได้”โนบิพูดตอบออกมาอย่างแง่งอนบ่งบอกว่าตนยังไม่หายโกรธฝุ่น

[ฝุ่น]

“เดี่ยวนี้หัดพูดแบบนี้กับพี่เหรอ” ฝุ่นนั่งลงเคียงข้างพร้อมกับเอ่ยแซว

โนบิหันมามองแต่ก็ไม่ยอมสบตาคนตัวใหญ่ด้วยเกรงว่าหากตนสบตากับฝุ่นตนอาจจะหัวใจเต้นแรงแล้วเป็นลมเดือดร้อนให้คนตัวใหญ่ต้องมาคอยดูแลอีก

“….” โนบิไม่พูดอะไรแต่หันกลับไปสนใจวิวนอกหน้าต่างต่อ

การกระทำของโนบิทำให้ฝุ่นรู้สึกอยากเสวนาด้วย ลบความตั้งใจที่จะทำตามคำที่ฮอนพูดกับตนไว้เมื่อคืนนี้ไปเสียสิ้น เมื่อนึกถึงวินาทีที่ตนจะต้องเสียคนข้างๆนี้ไปฝุ่นจึงเปลี่ยนใจเดินหน้าง้อน้องทันที

[ฝุ่น]

“พี่ขอโทษ”ฝุ่นกระซิบบอกอยู่ชิดริมใบหูของโนบิ

[โนบิ]

“ขอโทษผมเรื่องอะไรมิทราบ” โนบิพูดโดยที่ไม่ยอมมองหน้าคนข้างๆ

“พี่ไม่รู้หรอกนะว่าเรารู้เรื่องอะไรมาบ้าง แต่พี่อยากขอโทษเรื่องที่พี่ทำให้เราต้องเสียชื่อเสียง”

“รู้ตัวด้วยเหรอว่าสิ่งที่ตนเองทำมันไม่ถูกต้อง”ช่างเล่นลิ้นเยี่ยงนักโนบิของเรา ถือไพ่เหนือกว่าก็เป็นธรรมดาของคนถูกกระทำ

“อะ” ฝุ่นยื่นมือไปตรงหน้าของโนบิจนคนที่เอาแต่สนใจวิวด้านนอกรถต้องหันมาให้ความสนใจฝ่ามือของฝุ่นที่ยื่นมาตรงหน้า

“อะไรครับ”โนบิถาม

“เอาเลยครับอยากจะจัดการอะไรพี่ อยากทุบ อยากจะตี อยากจะทำร้าย อยากจะด่า พี่อย่างไรเชิญทำได้ตามสบายเลย แต่พี่อยากให้โนบิได้รู้นะว่าพี่รู้สึกเสียใจมาก ๆ กับสิ่งที่พี่ได้ทำลงไป” 

เมื่อได้ยินดังนั้นโนบิจึงมองหน้าของฝุ่นและเมื่อนึกขึ้นได้ก็เซหลบสายตา ก่อนจะหันมามองวิวด้านนอกตัวรถใหม่

“ไม่จำเป็นหรอกครับ เพราะเราไม่จำเป็นต้องคุยกันอีก”โนบิพูดออกมาอย่างไร้เยื่อใย

หลังจากได้ยินประโยคนั้นฝุ่นรู้สึกจิตใจห่อเหี่ยวขึ้นมาทันที แต่ฝุ่นก็ยังไม่ลดความพยายาม

“พี่ขอโทษ ถ้าพี่รู้ว่าสิ่งที่พี่ทำจะทำให้เราเดือดร้อนขนาดนี้พี่จะไม่มีวันยอมทำมันเด็ดขาด”

 โนบิ หันออกไปนอกหน้าต่าง นึกถึงภาพเมื่อคืน ทบทวนในสิ่งที่เกิดขึ้น และเงียบไปสักครู่ 

“รู้ไหมสิ่งที่พี่ทำมันทำให้ผมเกือบจะต้องลาออกจากมหาวิทยาลัย ต้องลาออกจากการประกวดดาวเดือนนี่พี่รู้บางไหม” โนบิหันมาพูดกับฝุ่นพร้อมกับน้ำตาที่คลอจนล้นออกมาโดยไม่รู้ตัว

นี่คือภาพที่ทำให้ฝุ่นรู้สึกผิด รู้สึกเจ็บมากกับการที่เห็นน้ำตาที่ไหลออกมาของโนบิ คนที่ทำให้ตัวเองสับสนไปหมดว่าหัวใจของตัวเองคิดอะไร มันถึงรู้สึกเจ็บแบบบอกไม่ถูก

โชคดีที่ที่นั่งของฝุ่นกับโนบิอยู่ทางด้านหลังสุดทำให้ไม่มีใครสนใจนักเพราะมัวแต่สนใจรุ่นพี่ที่กำลังดีดกีต้าร์และร้องเพลงกันอย่างสนุกสนานทางด้านหน้ารถ

[ฝุ่น]

“อย่าร้องเลยนะ โนบิพี่ขอโทษ” ฝุ่นดึงโนบิเข้ามากอดพร้อมกับลูบหลังลูบไหล่ปลอบ

“นี่แหนะ” โนบิยกกำปั้นขึ้นต่อยไปที่อกของฝุ่น 1 ทีอย่างแรง เพื่อระบายความอัดอั้นที่ผิดหวังในตัวของผู้ชายคนที่ตัวเองกำลังกอดตัวเองอยู่ 

“พี่ฝุ่นใจร้ายมากเลยนะที่กล้าทำร้ายผมเพื่อเงิน” โนบิพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมา 

“พี่ขอโทษ แต่ตอนนั้นพี่ไม่มีทางเลือกจริง ๆ และไม่คิดว่ามันจะเป็นเรื่องใหญ่จนถึงพ่อของเรา และทำให้ท่านโกรธขนาดนี้ ” 

“ไม่รู้ก็รู้ไว้สิวะ” โนบิยังคงพูดออกมาอย่างแง่งอนแต่ก็ยอมให้ฝุ่นกอดปลอบ 

“ยกโทษให้พี่ได้ไหม หรือถ้าจะโกรธพี่ก็ยอมให้โกรธแต่อย่าโกรธนานนักได้ไหม พี่ทนไม่ได้เมื่อคิดว่าจะไม่ได้เจอ และไม่ได้พูดคุยกับเราอีก” ฝุ่นสารภาพความรู้สึกที่ตนมีให้อีกฝ่ายได้รู้ โดยไม่เคอะเขิน

ทันทีที่ได้ฟังคำพูดเหมือนเป็นการสารภาพรักกลายๆของฝุ่นโนบิก็รู้สึกอุ่นวาบไปถึงหัวใจจนต้องยกมือขึ้นกุมอกไว้ 

“รู้สึกเจ็บหัวใจอีกหรือ” ฝุ่นกระซิบถามเมื่อเห็นคนในอ้อมกอดยกมือขึ้นจับที่ตรงบริเวณหัวใจ 

“….” โนบิไม่ตอบแต่กลับสายศีรษะแทน

รถจอดลงเข้าห้องน้ำที่ปั๊ม ทั้งสองคนเช็ดน้ำตาแล้วผละออกจากกันเพื่อลงไปเข้าห้องน้ำ

[เล็กน้อย]

 “นี่อีสองคนนี้ได้กันบนรถหรือยังยะ ฉันนั่งหน้าแต่ฉันแอบมองอยู่นะ กอดกันใหญ่เลย” เสียงของเล็กดังแซวหลังจากลงมาจากรถตู้

 [ฝุ่น]

“มรึงตาดีนักนะเล็กน้อย เดี๋ยวกูทิ่มให้ตาบอดเลย มั่วตลอด…ซบอะไร ไม่มีอะไรเว้ย น้องเค้าหลับเค้าก็มาพิงกู เฉยๆ พูดมากกูเสียหายนะ” 

[โนบิ] 

“เอิ่ม…ไอ้พี่ฝุ่น พี่หล่อมาก” บนกับตัวเองเบาๆ  

ก่อนหน้านี้ทั้งสองต้องรีบผละตัวออกจากกันทันที ต่างลอบยิ้มอายๆ และทำหน้างงๆ ไม่รู้ว่าคนที่เห็นเรากอดกันเป็นพี่ช้างน้ำคนเดียว หรือมีคนอื่นเห็นอีก

งานเขินก็เดินมาถึงสองคนข้างหลังรถ แล้วทำเป็นยิ้มแหยๆ กับสิ่งที่เกิดขึ้น เพราะกลัวคนอื่นแซว

หลังจากเหตุการณ์แซวกันของกลุ่มรุ่นพี่ ขากลับมาขึ้นรถฝุ่นทำเป็นแก้เขินโดยการเดินไปหยิบของที่อยู่ในกระเป๋าที่เก็บสัมภาระด้านหลังรถตู้ โนบิก็หยิบหูฟังขึ้นมาเสียบหูทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ฝุ่นเดินกลับมานั่งที่เดิมคราวนี้ทั้งฝุ่นและโนบิต่างคนต่างนั่งฟังเพลงตลอดทางจนโนบิเผลอหลับไป

ระหว่างการเดินทางโนบินอนสัปหงกจนศีรษะเกือบกระแทกกับขอบหน้าต่าง ฝุ่นจึงประคองศีรษะของฝุ่นให้พิงอกของตนโดยที่ฝุ่นใช้มืออีกข้างหนึ่งโอบประคองตัวของโนบิไว้ให้นอนพิงอกของตนได้อย่างถนัดถนี่ โนบิเมื่อได้นอนพิงอกของฝุ่นก็หลับต่อไปจนกระทั่งถึงที่พัก

[ฝุ่น]

“โนบิครับ…โนบิ” ฝุ่นตบแก้มของโนบิเบาๆเพื่อปลุกคนขี้เซาให้ตื่นขึ้น

“ฮือขออีกห้านาทีนะครับพี่ฮอน” โนบิละเมอออกมา

“นี่พี่ฝุ่นนะครับไม่ใช่พี่ฮอน ตื่นเถอะนะถึงที่พักแล้วครับ” ฝุ่นกระซิบบอก

โนบิรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาด้วยท่าทางงัวเงีย และเมื่อรู้สึกตัวตื่นเต็มตาและพบว่าตอนนี้ตนกำลังนอนพิงอยู่บนอกของฝุ่นคนที่ตนยังโกรธอยู่ ก็รีบผละตัวออกราวกับโดนของร้อน

“ขอโทษครับ” โนบิกล่าวขอโทษฝุ่นที่ตนเผลอหลับซบอกของฝุ่นไปแบบนั้น

“ถึงแล้วครับ คนอื่นลงจากรถกันไปหมดแล้วนะ” ฝุ่นเลือกที่จะพูดเรื่องนี้แทนที่จะพูดเรื่องที่ตนเป็นฝ่ายถึงตัวโนบิมาซบที่อกของตน

ฝุ่นลุกขึ้นยืนพร้อมกับยื่นมือมาตรงหน้าของโนบิ

“ปะเราลงไปกันเถอะ” ฝุ่นพูดชวน

โนบิก้มมองมือของฝุ่นอย่างช่างใจ ก่อนจะยอมวางมือของตนลงไปบนมือของฝุ่นเพื่อให้ฝุ่นช่วยฉุดตนให้ลุกขึ้นยืน

“ขอบคุณพี่” โนบิกล่าวขอบคุณไปเบาๆเมื่อยืนได้มั่นคงแล้วโนบิก็ดึงมือของตนออกจากมือของฝุ่น แล้วก้าวลงจากรถไป

[เล็กน้อย] “มัวทำอะไรกันอยู่จ้ะสองคนลงมาช้าจัง”เล็กน้อยรุ่นพี่ของโนบิไม่วายเอ่ยแซว

“….” ยิ้มแหยๆ โนบิไม่ตอบแต่คว้ากระเป๋าแล้วเดินตามคนอื่น ๆ เข้าไปยังบ้านพัก

“ยุ่งน่า มึงนี่ก็แซวกูจัง ก็มึงบอกเองว่าให้กูดูแลน้องมึง หึงกูกับน้องหราเล็กน้อยคนสวย ” ฝุ่นว่าพร้อมกับเดินตามโนบิไปติดๆ

[เล็กน้อย]  “ไอ้ฝุ่นบ้า”…ทำท่าเขินที่ฝุ่นรู้ว่าตนหึงฝุ่นที่จีบกับโนบิ “ต่อมเผือกฉันเริ่มทำงานแล้วสิ คู่จิ้นจะเป็นคู่จริงเสียแล้วกระมัง ปังมากแม่ ปั๋วมากพ่อ ป้อมากลุง ปรุงมากป้า” เล็กรำพึงกับตัวเองก่อนจะยิ้มออกมาอย่างอกชอบใจ  ( ลั่น ลัน ล้า ) 

ยืนเขินคนเดียวเหมือนคนบ้า “รอฉันด้วยสิยะ” เล็กน้อยร้องเรียกก่อนจะวิ่งตามคนทั้งคู่เข้าไปยังบ้านพัก พร้อมถือของพะรุงพะรัง

คล้อยหลังของทั้งสาม มีรถอีกสองสามคันที่ขับตามกันมา หนึ่งในนั้นมีรถยนต์ส่วนตัวของซันก็ขับมาจอดหน้าที่พักด้วย เนื่องจากซันเดินทางมาด้วยรถยนต์ของตัวเองไม่ได้นั่งรถบัสมาพร้อมกับเพื่อนๆ และน้อง ๆ คณะนั่นเอง เพราะซันไม่ชอบสุงสิงกับใครเท่าไรจึงเลือกที่จะขับรถตามมาด้วยตัวเองพร้อมกับเพื่อนๆในแก๊งค์

แต่ซันก็ยังมาทันได้เห็นภาพที่ฝุ่นกับโนบิเดินตามกันเข้าไปด้านในของที่พักพอดี  พร้อมกับพูดในใจว่า “สนุกแน่งานนี้.” แกไม่รอดแน่ ไอ้ลูกรักของพ่อ 

ดูมีความสุขกันดีนะ  เรื่องมันไม่จบง่ายๆ หรอก (เอามือจับหน้าที่พ่อตบเมื่อคืน) 

แกจะต้องเจ็บกว่าฉัน 10 เท่าไอ้ลูกรักของพ่อ ซันมองไปที่เป้าหมายแบบสายตาคนขี้โกง