[ห้องพักของโนบิ]

“โนบิ…โนบิ”

[โนบิ] 

“ใครเรียกผมครับ” ผมเดินตามหาเสียงเรียกชื่อของผมในท่ามกลางสายหมอกที่หนาจนผมแทบมองทางไม่เห็น

“โนบิ…โนบิ”

[โนบิ]

“นายเป็นใคร อยู่ไหนนะ ออกมาสิครับ” ผมพยายามร้องเรียกและเดินตามหาเสียงที่เอาแต่เรียกชื่อของผมโดยที่ผมไม่รู้ว่าเสียงที่ผมได้ยินนี้คือเสียงของใคร แล้วเค้ารู้จักชื่อของผมได้อย่างไร

“ฉันอยู่นี่” เสียงปริศนาดังตอบออกมาพร้อมกับที่ผมก็เดินตามหาเสียงที่ยังคงเรียกชื่อของผมไม่หยุดไปพร้อมกันด้วย

“ไหนครับ ทำไมผมมองไม่เห็นคุณ” ผมพูดโต้ตอบกับเสียงปริศนาทั้ง ๆที่ยังมองไม่เห็นตัว

“ฉันอยู่นี่…อยู่ไหน…เราอยู่นี่ไง อยู่ในตัวของนายไง” แล้วใบหน้าปริศนาก็พุ่งมาจากทิศใดก็ไม่อาจทราบได้ พุ่งเข้ามาตรงหน้าของผมจนผมตกใจ

“ย๊ากกกกกกกกก” ผมร้องตะโกนออกมาอย่างสุดเสียง

ตุ๊บ กึก กึก กึก 

ก่อนที่ร่างของผมจะกลิ้งตกจากเตียงลงมา พร้อมกับสติของผมค่อยๆกลับเข้าที่เข้าทาง

“ฝันไปหรือนี่…ทำไมน่ากลัวจัง” ผมรำพึงกับตัวเองในใจเมื่อพบว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้เป็นเพียงแค่ความฝัน แต่มันช่างเป็นฝันที่เหมือนกับความจริงมากทีเดียว

“คุณเป็นใครกันแน่ ทำไมช่วงนี้ผมถึงฝันเห็นคุณบ่อยจัง” ผมรำพึงกับตัวเองพร้อมกับยกมือขึ้นไหว้ พึมพำกับตัวเองแล้วพูดว่า อย่ามาหลอกมาหลอนผมเลย ผีบ้านผีเรือนที่อยู่ที่ห้องนี้ได้โปรด….อยากได้อะไรเดียวผมทำบุญไปให้ อย่ามาหลอกผมเลย สาธุ สาธุ สาธุ พูดจบ ผมก็เอามือแตะที่บริเวณหน้าอกด้านซ้ายของตัวเองที่ตอนนี้หัวใจของผมมันกำลังเต้นแรงราวกับคนเพิ่งวิ่งสี่คูณร้อยมาอย่างไงอย่างงั้น

ใช่แล้วครับนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมฝันถึงชายปริศนาที่ปรากฏตัวในความฝันของผม แต่ทุกครั้งที่ผมฝันประโยคสุดท้ายที่เสียงปริศนานี้จะพูดออกมาคือคำว่า 

“ฉันอยู่นี่…อยู่ในตัวของนายไง” ก่อนที่ร่างของเสียงปริศนาจะปรากฏตัวออกมา แต่ผมก็ตกใจตื่นก่อนที่จะได้เห็นใบหน้าของเสียงปริศนานี้ชัดๆเสียที

เช้าวันรุ่งขึ้น [ มุ่งหน้าสู่มหาลัย ]

เพราะฝันนั้นแท้ๆเลยทำให้เช้านี้ผมไม่สดใสเหมือนทุกที นี่ถ้าพี่ๆทีมประกวดดาวเดือนเห็นผมในสภาพนี้มีหวังบ่นผมหูชาเป็นแน่ ผมเดินไปก็นวดท้ายทอยของตัวเองไปด้วยเพื่อคลายความเมื่อยล้า

ในขณะที่ผมกำลังเดินพร้อมกับยืดเส้นยืดสายเพื่อให้ตัวเองรู้สึกสดชื่นขึ้น ผมก็เริ่มรู้สึกตัวว่าตอนนี้ผมไม่ได้เดินอยู่ที่ด้านหลังตึกของขณะเพียงลำพัง เพราะความที่นอนไม่หลับทำให้เช้านี้ผมมาที่คณะเช้ากว่าปกติ ด้านหลังตึกตอนนี้จึงยังไร้ซึ่งผู้คน จากตอนแรกที่ผมคิดว่าผมกำลังเดินอยู่ที่ด้านหลังตึกเพียงลำพัง แต่ตอนนี้ผมกลับรู้สึกว่ามีใครบางคนกำลังสะกดรอยตามผมอยู่

“ผีหรือคนวะ โอ๊ย…อะไรกันนักกันหนา ตามติดวิญญาณมาก ถ้าเห็นหน้าผีจะต่อว่ากันสักหน่อย ผมถามตัวเองในใจ คนยิ่งกลัวๆอยู่

หลังจากที่ผมสัมผัสได้ว่ามีใครบางคนกำลังสะกดรอยตามผมมาอยู่นั้น ผมก็เริ่มระวังตัวมากขึ้น ผมค่อยๆเพิ่มความเร็วของฝีเท้าตัวเองให้เร็วขึ้นอีกนิด แต่ไม่ให้เป็นที่สงสัยของคนที่กำลังแอบตามผมมาอยู่เพื่อไม่ให้คนผู้นี้รู้ว่าตอนนี้ผมรู้ตัวแล้วว่ากำลังโดนสะกดรอยตาม

ทางข้างหน้าคือมุมตึกซึ่งอยู่ห่างจากจุดที่ผมกำลังเดินอยู่ไม่เกินห้าก้าว ผมจึงเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น และทันทีที่ผมเลี้ยวเข้ามุมตึกได้ผมก็หันกลับมายกกระเป๋าขึ้นฟาดใส่คนที่สะกดรอยตามผมแบบไม่ยั้ง ป๊าบ ป๊าบ 

“โอ๊ยๆ”

“นี่แน่ะ…ไอ้โรคจิต แกจะตามมาทำไมวะ นี่แน่ะ นี่แน่ะ ”

ผมยกกระเป๋าขึ้นฟาดพร้อมกับด่าไอ้โรคจิตที่สะกดรอยตามผมไปด้วยจนคนที่โดนผมฟาดต้องยกมือขึ้นกันพร้อมกับร้องโอดโอยออกมาด้วยความเจ็บปวด

“หยุด” ไอ้โรคจิตคว้าข้อมือของผมไว้ได้ ก่อนจะตะโกนสั่งผมให้หยุดด้วยเสียงอันดังจนผมถึงกับหยุดนิ่งอย่างอัตโนมัติ กูบอกให้หยุดโว๊ยยยยย

ผมหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนที่ใช้แรงที่มียกกระเป๋าขึ้นฟาดคนผู้นี้ พร้อมกับมองหน้าคนที่สะกดรอยตามผมและตอนนี้กำลังล็อกข้อมือของผมไว้อยู่ และเมื่อผมสังเกตดี ๆ ก็พบว่าคนที่กำลังจับข้อมือของผมอยู่นี้เป็นรุ่นพี่คณะเดียวกับผม

[โนบิ] 

“พี่เป็นรุ่นพี่คณะของผมใช่ไหมครับ” ผมรวบรวมความกล้าถามพี่เขาไป เพราะหน้าพี่เค้าคุ้นๆ เหมือนเป็นทีมพี่ว๊าก ที่อยู่หลังๆ ไม่ออกหน้าเหมือนพี่ว๊ากคนอื่นๆ 

[เจเดน]

“เออ…กูคือรุ่นพี่ของมึงและก็เป็นพี่รหัสมึงด้วย”  ไอ้ห่า…ฟาดกูมาได้ หน้ากูยับหมดแล้วมั้ง …เนี่ย

“หา”

“ไม่ต้องมาหาเลย… หาเชี้ยไร เจ็บเชี้ยๆเลย ฟาดมาได้” พี่เขาปล่อยข้อมือของผมให้เป็นอิสระก่อนจะยกมือขึ้นจับหน้าจับปากของตัวเองบริเวณรอยฟกช้ำที่เกิดจากการที่ผมใช้กระเป๋าใส่ก่อนหน้านี้พร้อมกับร้องเจ็บขึ้นมาทันทีเมื่อมือยกขึ้นไปแตะโดนรอยแผลแตกบริเวณมุมปาก

“เจ็บมากไหมครับพี่ ผมขอโทษผมนึกว่าผีโจรโรคจิตมากำลังสะกดรอยตามผม”

“หล่ออย่างกูเนี่ยนะผีโจรโรคจิต  แหมให้กูเป็นทั้งผี เป็นทั้งโจร เป็นทั้งโรคจิต เลยนะ” 

“ผมขอโทษ ก็ผมไม่รู้นี่ แล้วใครใช้ให้พี่มาเดินตามผมในที่เปลี่ยวๆแล้วก็ยังเช้าๆแบบนี้ละ”

“ทำไม …มึงนึกว่าเป็นพี่ฝุ่นจะมาข่มขืนมึงว่างั้น กลัวโดนเหรอ” พี่พูดกวนตีนใส่ผมแบบ ไม่ไว้หน้ารุ่นพี่รุ่นน้องเลย

 “บ้า…ไปแล้วพี่ เค้าจะมาข่มขืนผมให้ได้อะไร” 

 “จะไปรู้เหรอ เห็นบอกรักกันซะขนาดนั้น ….”

 “ แล้วพี่จะมาตามผมทำไม  ใครใช้ให้พี่มาตามผมล่ะ  ต้องการอะไร ไม่เห็นตอบผม 

 “ ถามซะเยอะเลย ก็ถ้าไม่ใช่เพราะกูโดนพี่รหัสกูหมายถึง (ปู่รหัสมึง) สั่งกู กูก็ไม่มาเดินตามมึงให้เสียเวลาหรอก”

 “พี่เป็นพี่รหัสผมจริง ๆ หรือครับ” ผมถามพร้อมกับมองหน้าของพี่เขาไปและนึกถึงคำใบ้ที่ว่า น้องหล่อฟ้าประทานไปด้วย 

“มึงไม่ต้องมามองกูแบบนี้เลย กูรู้นะว่ามึงกำลังคิดว่าหน้าอย่างกูเนี่ยหรือคือคนที่ใช้โค้ดรหัสว่าน้องหล่อฟ้าประทาน กูรู้ว่ากูนะหล่อ แต่กูก็เป็นแค่น้องรหัสของหล่อฟ้าประทานเท่านั้นแหละ คนที่หล่อฟ้าประทานจริง ๆ นะคือพี่รหัสกูซึ่งก็คือปู่รหัสของมึงต่างหาก อ้อกูลืมแนะนำตัว” พี่เขาพูดพร้อมกับยื่นมือมาจับหน้าของผม

“ยินดีที่ได้รู้จักกูเนี่ย  พี่รหัสมึงชื่อเจเดน หรือจะเรียกแดนก็ได้ ไอ้เด็กคู่จิ้น” 

“สวัสดีครับพี่เดน” ผมยกมือขึ้นไหว้เพื่อเป็นการทักทายกับพี่เจเดนพี่รหัสของผมอย่างเป็นทางการ

“แดน. ไม่ใช่เดน”   ครับพี่แดน…”

“แต่กูยังไม่ยอมรับมึงเข้าสายรหัสกูง่ายๆหรอกนะ เพราะมึงไม่ได้ตามหากูด้วยความสามารถของมึงเอง แต่ที่กูต้องยอมมาเฉลยว่ากูเป็นพี่รหัสของมึงก็เพราะมึงทำภารกิจบอกรักไอ้พี่ฝุ่นมันได้สำเร็จ”

“แล้วผมต้องทำอย่างไรครับพี่ถึงจะยอมรับผมเข้าสายรหัสของพี่แดน” ผมถามออกไปอย่างสงสัยและขนาดตะโกนบอกรักพี่ฝุ่นต่อหน้าคนมากมาย ผมยังทำมาแล้ว คงไม่มีอะไรยากกว่านี้ให้ผมทำแล้วมั้ง ผมคิด

“ก็ไม่ยากหรอก ถ้ามึงสามารถทำให้ปู่รหัสของมึงยอมรับมึงเข้าสายได้เมื่อไรกูก็ยอมรับมึงเข้าสายด้วยเมื่อนั้น”

“แล้วพี่รหัสของพี่หมายถึงปู่รหัสของผมเป็นใครครับ” ผมถามออกไปอย่างอยากรู้

“อึมนี่มึงซื่อกว่าที่กูคิดอีกนะโนบิ” พี่เดนตะไร พูดพร้อมกับยกมือขึ้นขยี้หัวผมจนยุ่ง

“ไว้วันเฉลยพี่รหัสมึงก็รู้เองนั้นแหละว่าสายรหัสโคตรหล่อของพวกเรามีใครบ้าง” พี่แดนพูดจบก็เดินเอามือไขว้หลังเดินจากไปพร้อมกับหัวเราะหึหึอย่างมีเลศนัย

“อะไรของพี่มันวะ มาไวไปไวอย่างกับประกันทันใจ ไวเกิ้น” ผมบ่นกับตัวเองในใจก่อนจะก้มเก็บกระเป๋าที่ผมทำหล่นไว้ตั้งแต่ที่อีพี่เดนตะไร จับข้อมือผมไว้ตอนยกกระเป๋าขึ้นตีพี่เดนก่อนหน้านี้ขึ้นพาดบ่า แล้วเดินไปยังโต๊ะประจำของตัวเอง

เมื่อมาถึงโต๊ะประจำได้ผมก็ถึงกับฟุบหน้าลงกับโต๊ะอย่างหมดแรง ตั้งแต่วันที่ผมไปตะโกนบอกชอบพี่ฝุ่น ผมก็ฝันถึงคนในฝันบ่อยขึ้นจนบางวันผมต้องมานอนสลบแบบนี้ zzzz

[แท็ป]

“ว่าไงครับเพื่อน ไปอดหลับอดนอนมาจากที่ไหนทำไมตาถึงได้เป็นหมีแพนด้าแบบนี้ครับ” แท็ปไงจะใครล่ะ…นั้นเอง

[โนบิ]

“ว่าแต่นายเถอะป่วยหายแล้วหรือไงถึงได้มาเรียนได้น่ะ” แทนที่จะตอบคำถามของแท็ปแต่ผมกลับย้อนถามมันกลับไปแทน

“ดีขึ้นแล้ว แล้วนี่แกจะบอกฉันได้หรือยังว่าเป็นอะไรทำไมถึงได้ดูเพลียๆขนาดนี้” แท็ปอยากรู้ตามเคย

“ช่วงนี้นอนไม่ค่อยหลับนะ ฝันแปลกๆพอตกใจตื่นก็นอนไม่หลับอีกเลย”

“ฝันว่าไงวะ” แท็ปถามผมจึงเตรียมที่จะเล่าแต่เผอิญยูโรมาถึงพอดีผมจึงถือโอกาสเล่าความฝันให้ทั้งสองคนฟังพร้อมกันเลยทีเดียว 

[แท็ป]

 “ฉันว่าเลิกเรียนเราไปทำบุญให้คนที่มาเข้าฝันแกด้วยกันดีกว่านะ ช่วงนี้ฉันก็ซวยๆ อยากไปทำบุญให้ไอ้พวกเจ้ากรรมนายเวร จะได้ไม่ต้องมายุ่งกันอีก” แท็ปเสนอ เรื่องของโนบิฝันร้าย และเรื่องของตนกับภัทรมาผสมเป็นเรื่องเดียวกัน

[ยูโร]

“ฉันว่าทำบุญเสร็จเราไปหาร่างทรงกันไหมจะได้ถามว่าคนที่มาเข้าฝันแกนั้นเป็นใครด้วยดีไหม” ยูโรเสนอความเห็นด้วยอีกคน

“เลอะเทอะแล้วยูโร สมัยนี้ยังเชื่อเรื่องทรงเจ้าเข้าทรงกันอีกหรือไง” แท็ปคู่กัดตลอดกาลของยูโรว่า

“หรือจะเล่นผีถ้วยแก้วถามฮะ…แท็ปปี้”

“แท็ปปี้ พ่องงง” ก่อนที่สงครามน้ำลายระหว่างแท็ปกับยูโรจะเริ่มขึ้นโนบิรีบเปลี่ยนเรื่องด้วยการเล่าเรื่องพี่แดนพี่รหัสของผมให้ทั้งคู่ฟังแทน

[โนบิ]

“พอๆเลิกทะเลาะกันได้แล้ว เอาเป็นว่าฉันขอแค่ไปทำบุญให้เขาก็พอส่วนเรื่องทรงเจ้าเข้าทรงอะไรนั้นฉันขอผ่านก็แล้วกัน แต่มีอีกเรื่องที่ฉันต้องบอกพวกแกสองคน”

“เรื่องอะไร” ยูโรกับแท็ป ทั้งคู่ถามออกมาพร้อมกันอย่างสามัคคี

“เมื่อเช้าเราเจอพี่รหัสของตัวเองแล้วนะ” แล้วโนบิก็เล่าเรื่องที่ผมเจอกับพี่รหัสเมื่อเช้าให้ทั้งคู่ฟัง

“สายรหัสโคตรหล่อเลยเหรอโนบิ” ยูโรถามพร้อมกับทำสายตาเคลิ้มฝันหวานนึกหน้าพี่แดน พี่รหัสโนบิว่าคงหล่อแบบเซียวจ้าน ในปรมจารย์ลัทธิมาร ที่ตัวเองคลั่งใคล้อยู่

“ใช่พี่แดนเขาหลุดพูดมาแบบนั้นนะ”

“แล้วพี่เจเดนของแกหล่อไหม แต่ใช้โค้ดรหัสน้องหล่อฟ้าประทาน คงต้องหล่อแน่ ๆ เลยใช่ไหม แบบเซียวจ้านเลยป่ะ ” ยูโรถามพร้อมกับเข้ามาเขย่าแขนของผมอย่างอยากรู้

“เดี๋ยวพรุ่งนี้วันเฉลยพี่รหัสแกก็ได้รู้เองนั้นแหละ” ผมตอบ แบบส่งๆไปเพราะคำว่าหล่อผมไม่รู้ ผมดูไม่ออก

“จร้าพ่อคูณณณ…ชิ” ยูโรว่าตอบกลับแบบหัวเสีย “แค่นี้ก็ไม่บอก งกชะมัด ใช่สิใครจะไปหล่อสู้พี่ฝุ่นของแกได้ละวะ.”

โนบิมองหน้ายูโร หลังจากฟังประโยคที่พูดถึงพี่ฝุ่น แบบตาขวางๆ ที่เพื่อนพูดแบบนั้น 

[แท็ป]

“เท่ากับว่าตอนนี้มีแค่ฉันคนเดียวนะสิที่ยังหาพี่รหัสไม่เจอ” แท็ปพูดพร้อมกับก้มหน้าลงอย่างน้อยใจในโชคชะตาของตัวเอง จนยูโรต้องเข้าไปกอดคอปลอบ

[ยูโร]

“โอ๋ๆไม่ต้องกังวลไปนะ เดี๋ยวเราจะถ่ายคลิปตอนนายโดนทำโทษให้หล่อๆเลย” จบประโยคนี้เท่านั้นแหละครับสงครามวิ่งไล่จับระหว่างทั้งคู่ก็เริ่มขึ้นทันทีโดยมีผมนั่งกุมขมับมองเด็กไม่รู้จักโตสองคนวิ่งไล่ตีกันจนคนที่นั่งอยู่แถวนั้นมองกันเป็นตาเดียว

[คณะวิศวกรรมศาสตร์]

[เข้ม]

“มีใครเห็นไอ้ฝุ่นบ้างไหมวะ” ใครคนหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นตามหาฝุ่นไปทั่วจนมาหยุดอยู่ที่ลานเกียร์

[ฝุ่น]

“มีไรวะไอ้เข้ม” ฝุ่นที่เข้ามาทางด้านหลังเข้มแตะที่บ่าพร้อมกับถาม

“มึงมาก็ดีแล้ว เดี๋ยวเย็นนี้มึงไปคุยกับทีมประกวดดาวเดือนหน่อยนะเห็นเขาตามหามึงกันใหญ่บอกจะคุยเรื่องเก็บตัวดาวเดือนที่ต่างจังหวัดเสาร์/อาทิตย์นี้นะ”

“อืม ขอบใจมากเข้ม”

ดังนั้นเมื่อถึงตอนเย็นฝุ่นจึงต้องไปที่หอประชุมเพื่อคุยกับทีมงานในการประกวดดาวเดือนตามที่เข้มแจ้งเรื่องไว้และก็ได้รู้ว่าทางทีมงานขอให้ฝุ่นและเพื่อนๆในคณะวิศวะฯอีกสองสามคนไปช่วยในวันเก็บตัวที่ต่างจังหวัดด้วยนั้นเอง

ฝุ่น– [ ห้องประชุม ]

หลังจากที่ผมคุยกับทีมงานประกวดดาวเดือนเสร็จเรียบร้อยแล้ว ผมก็เดินดูรอบ ๆ เพื่อมองหาเจ้าตัวยุ่งโนบิ แต่แปลกที่วันนี้ผมกับไม่เจอน้องเลย ตั้งแต่วันที่น้องมาตะโกนบอกชอบผมตามคำสั่งของซันแล้ว น้องก็เอาแต่หลบหน้าผม

[ยูโร]

“ไปทำบุญมาสบายใจแล้วใช่ไหมโนบิ” เสียงของยูโรดังมาไม่ไกลทำให้ผมได้รู้ว่าคนที่ผมกำลังตามหากำลังเดินเข้ามาที่หอประชุมพอดี ผมจึงเดินไปยังต้นเสียงนั้นทันที

[ฝุ่น]

“ไปไหนกันมาเด็ก ๆ ทำไมมาซ้อมกันเสียสายเชียว” ผมเอ่ยถาม

“สวัสดีค่ะ/ครับพี่ฝุ่น” ยูโร แท็ป และน้องโนบิยกมือทักทายสวัสดีพี่ฝุ่น ผมจึงยกมือรับไหว้ทั้งสามคน

“พวกเราพาโนบิไปทำบุญกันมานะคะเลยมาช้า พอดีช่วงนี้โนบิฝันแปลกๆก็เลยพาไปทำบุญ ช่วงนี้ผีมาจับหัวบ่อย ๆ ก็จะได้สบายใจขึ้นนะคะ” น้องยูโรเป็นคนตอบคำถามทีเล่นทีจริง 

[ฝุ่น]

“ฝันอะไรหรือโนบิ ฝันถึงพี่หรอ..” ผมหันไปถามเจ้าตัวยุ่งโนบิแบบกวน ๆ ในขณะที่น้องเอาแต่ก้มหน้าไม่ยอมมองหน้าผม 

ฝุ่นขยับเข้าไปใกล้ๆ  ทันทีที่คนพี่เข้ามาใกล้แบบประชิดโนบิก็หลับตาปี๋แบบอัตโนมัติ อย่างที่เคย…

[โนบิ]

“ผมฝันถึงใครก็ไม่รู้ครับ ผมเห็นหน้าไม่ชัดเพราะผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาเสียก่อน..ฝันอย่างบ่อย” น้องหลับตาเล่าตามระเบียบ

[ฝุ่น]

“ดีแล้วล่ะไปทำบุญสะสมบารมีบ้างจะได้สบายใจ” ผมบอกพร้อมกับยกมือขึ้นลูบหัวน้องโนบิอย่างให้กำลังใจ

[ยูโร]

“เอิ่ม…..อีแท็ปแกว่าเราสองคนเหมือนอากาศธาตุป่ะ…คือเค้าจะมาโชว์รักกันให้เราดูว่างั้น ฉันว่าเราไปกันเถอะ” ยูโรขยับเข้าใกล้แท็ปแล้วพูดเบาๆ เหมือนฝุ่นกับโนบิไม่ได้อยู่ตรงนั้นด้วย

[แท็ป]

“แล้ววันนี้พี่ฝุ่นมาทำอะไรที่นี่หรือครับ” น้องแท็ปถาม

[ฝุ่น]

“พี่มาคุยเรื่องไปเก็บตัวน้อง ๆ ดาวเดือนวันเสาร์/อาทิตย์นี้นะครับ” ฝุ่นหันมาตอบน้องดูสีหน้าเรียบ ๆ ตามเคย

[โนบิ]

“พี่ฝุ่นไปด้วยหรือครับ” น้องโนบิเงยหน้าขึ้นถามผมด้วยความดีใจก่อนจะนึกขึ้นได้รีบก้มหน้าลงไปไม่กล้าสบตาผมตรง ๆ แต่เพราะฝุ่นรู้เหตุผลแล้วผมจึงไม่ได้ว่าอะไรโนบิ เพราะเริ่มชินและ

“ใช่….ไว้เจอกันเสาร์-อาทิตย์นี้นะ  ไปและน้องยูโรคนสวย ไปและแท็ป” พูดจบผมก็บอกลาน้อง ๆ ก่อนจะขอตัวกลับมาทำงานที่ร้านต่อ

 “พี่ฝุ่นนี่ยิ่งดูยิ่งหล่อเนอะ…แกว่ามั้ยโนบิ ฉันว่าเค้าต้องมีใจให้แกบ้างแน่นอน โอ๊ยอยากอ่านบท NC แกกับพี่ฝุ่นอ่ะ อิอิ”

โนบิยืนงงกับคำพูดของเพื่อน NC คืออะไรวะ แต่ไม่ได้ถามออกไป รู้แต่ว่าตอนนี้น่าจะลืมตาได้ปกติ 

[ร้าน Crown Café ]

เมื่อมาถึงที่ร้านก็พบพี่ภัทรกำลังหัวเสียเรื่องอะไรอยู่ก็ไม่รู้ผมจึงเข้าไปสะกิดน้องดาวพนักงานในร้านอีกคนหนึ่งเพื่อถาม

[ฝุ่น]

“น้องดาวพี่ภัทรโมโหอะไรอีกล่ะ เดี๋ยวนี้หงุดหงิดบ่อยจัง…ว่าป่ะ”

[ดาว] “ดาวก็ไม่รู้เหมือนกันคะพี่ พี่ภัทรหงุดหงิดแบบนี้ตั้งแต่กลับมาจากเรียนช่วงบ่ายแล้ว”

[นุ่น] “หนูเห็นพี่ภัทรเอาแต่โทรหาใครก็ไม่รู้ค่ะ แต่ดูเหมือนปลายสายจะไม่รับโทรศัพท์หลังจากนั้นพี่ภัทรก็เอาแต่หงุดหงิดอย่างที่เห็นนี่แหละคะ” น้องนุ่นพนักงานในร้านอีกคนเข้ามากระซิบบอก

[ฝุ่น]

“เป็นอะไรของเขานะ” ผมรำพึงกับตัวเองพร้อมกับมองไปยังพี่ภัทรที่เอาแต่โทรศัพท์หาใครบางคนอยู่อย่างเอาเป็นเอาตาย จนผมอดเป็นห่วงไม่ไหวต้องเข้าไปถาม

“หงุดหงิดอะไรครับพี่ภัทร”

[ภัทร]

“อ้าวฝุ่น” พี่ภัทรเงยหน้าขึ้นมองผม พร้อมกับเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกง

“ไม่มีอะไร ได้ยินว่าเราไปที่หอประชุมซ้อมประกวดดาวเดือนมาหรือครับ” พี่ภัทรถาม

[ฝุ่น]

“ครับพี่ภัทรมีอะไรหรือเปล่าครับ หรือว่าพี่ภัทรหงุดหงิดที่ผมไปเจอน้องโนบิมา”

[ภัทร]

“เปล่าๆ พี่ไม่ได้คิดแบบนั้น รู้ๆอยู่ว่าตอนนี้โนบิมันเป็นของนายไปแล้วนี่นา ” พี่ภัทรรีบตอบกลับผมทันทีอย่างละล่ำละลักอารมณ์น้อยใจนิดๆ 

[ฝุ่น]

“พี่ภัทรพูดว่าอะไรนะครับ” ผมถามพี่ภัทรเพื่อทวนประโยค แต่ก็งงกับความหมายที่พี่ภัทรกำลังจะพูด

[ภัทร]

“นายได้ยินไม่ผิดหรอก พี่บอกว่าตอนนี้ใคร ๆ ที่เห็นคลิปบอกรัก ก็รู้แล้วว่าโนบิกับนาย…(เงียบไปแป๊บ) น่าจะชอบกันจริง ๆ ตามข่าวแล้วมั้ง…พูดเองตอบเอง 

ฝุ่นรีบตอบให้พี่ภัทรสบายใจ “ไปกันใหญ่แล้วพี่ผมกับโนบิไม่ได้เป็นอย่างที่พี่คิด มันเป็นวิถีของรุ่นน้องปี 1 ที่โดนรุ่นพี่แกล้งและผมกับโนบิ ไม่ได้เป็นอะไรกัน เป็นแค่คนรู้จัก ผมพี่ปี 3 เค้าน้องปี 1 (ไม่มีอะไรในกอไผ่นะพี่)”

 ระหว่างที่ผมกับพี่ภัทรกำลังคุยกันอยู่นั้นโทรศัพท์ของพี่ภัทรก็ดังขึ้นเสียก่อน และทันทีที่พี่ภัทรเห็นว่าใครที่โทรเข้ามาก็มีท่าทีอารมณ์ดีขึ้นทันตาเห็น ก่อนจะขอตัวเพื่อไปรับโทรศัพท์

Rrrr….Rrrr [ภัทร]

เสียงพี่ภัทร “ไงตัวแสบพี่โทรหาเราเป็นจะร้อยสายแล้วมั้ง ทำไมถึงไม่รับ 

แล้วไอ้คนชื่อเมฆอะไรนั้น เป็นใครบอกพี่มาเดี๋ยวนี้นะ…แท็ป    (ผู้ชายชื่อเมฆ ทำไมทำให้ภัทรของขึ้นขนาดนั้นนะ) งานนี้แท็ปอาจถูกลงโทษแน่นอน หรือจะไม่มีอะไรในก่อไผ่แบบที่ฝุ่นพูดตะกี้ หรือจะเป็นคนที่มาทำให้ภัทรต้องมีอารมณ์หึงแท็ปกันแน่

           ภัทร  ผมเข้าใจความรู้สึกของคนรอ แล้วล่ะครับ  เชื่อมั้ยว่าการที่น้องโทรมามันเป็นอะไรที่โคตรรดีใจอ่ะ ไม่เคยเป็นแบบนี้เหมือนกัน ผมไม่ได้ทำไปเพื่ออยากเอาชนะไอ้ตัวแสบนะ แต่ผมแค่รู้สึกอยากรับผิดชอบ ทั้งความรู้สึกของน้อง และความรับผิดชอบที่ผมรังแกน้องในคืนนั้น แต่ไอ้ความที่เราเริ่มกันแบบไม่ดี มันก็เลยต้องเป็นแบบนี้ ผมพอเข้าใจ นี่ผมเริ่มหวงน้องแล้ว กะไอ้เรื่องคนชื่อเมฆที่ผมพอรู้มาว่าไปรับไปส่งกัน ยิ่งทำให้ผมหงุดหงิด 

           ผมเลยทำนิสัยไม่ดีโดยการถามเรื่องเมฆมาตอแยน้อง เป็นเรื่องแรกที่ผมเลือกที่จะคุยกับน้อง เค้าเรียกว่าอาการหึงใช่ป่ะครับ ทั้งหึง และหวงก็ว่าได้ ถ้ามันเป็นอย่างที่ผมรู้มา ผมบอกเลยผมไม่ยอมเสียน้องไปง่ายๆ แน่ ถึงผมจะแค่รู้สึกอยากรับผิดชอบก็เถอะ น้องเป็นของผมแล้ว จะให้เสียไปให้คนอื่นๆ ผมไม่มีทางยอมแน่นอน  

          เอาเข้าแล้ว สลับคู่จริงจัง หรือหลอกให้เชียร์คู่นี้กันนะ #แท็ปภัทร จะไปไงต่อ แล้วภัทรที่ชอบโนบิตั้งแต่ต้น มันจะยังไง แล้วที่สำคัญสองคนนี้เป็นเพื่อนแก็งค์เดียวกันอีก ภัทรจะเลือกลุยไปกับแท็ป หรือจะถอยกลับมาหาโนบิ หรือจะถอยให้เมฆ อ่าว..รักกี่เศร้าเนี่ย ใครจะเศร้าดีล่ะ …T T