[ หน้าตึกคณะนิเทศฯ ]

Rrrr….Rrrrrr

[โนบิ]

“พี่ฮอนครับวันนี้ผมซ้อมประกวดดาวเดือนวันแรก อาจจะต้องกลับบ้านดึกวันนี้พี่ฮอนมารับผมกลับไปส่งที่หอหน่อยนะครับ”

[ฮอน]

“ได้สิครับคุณหนู” รอยยิ้มของฮอนดีใจ และพร้อมเสมอกับคำขอต้นสาย แบบไม่ปฏิเสธ อาจเป็นพอรอคอยที่จะได้ยินคำแบบนี้ ตามประสาของนายน้อยกับคนขับรถ

 “ขอบคุณนะครับคุณหนูโนบิที่รักษาสัญญา”  พี่ฮอนบอกกลับมาตามสายอีกครั้งขณะที่ผมกำลังคิดอะไรเพลินๆจนผมต้องรีบตอบรับคำของพี่ฮอนไปเบาๆ

“ครับ…พี่ฮอน”

เนื่องจากวันนี้เป็นวันแรกที่ผมต้องอยู่ซ้อมประกวดดาวเดือนซึ่งอาจจะต้องกลับบ้านดึก ดังนั้นผมจึงต้องทำตามที่ให้สัญญากับพี่ฮอนไว้ว่าถ้าวันไหนผมต้องกลับบ้านดึก ผมต้องโทรให้พี่ฮอนมารับ

หลังจากผมโทรบอกพี่ฮอนแล้ว ผมก็รีบเก็บข้าวของเพื่อเตรียมตัวไปซ้อมประกวดดาวเดือนทันที ส่วนยูโรกับไอ้แท็ปมันสองคนต้องไปเข้าประชุมเชียร์ของคณะ ทำให้ผมต้องเดินไปที่หอประชุมสำหรับใช้ฝึกซ้อมการประกวดดาวเดือนเพียงลำพัง แต่โชคดีที่หอประชุมไม่ได้อยู่ไกลจากคณะของผมเท่าไร ผมจึงตัดสินใจที่จะเดินไปแทนที่จะรอรถรางบริการภายในมหาวิทยาลัย ที่มีนักศึกษาใช้บริการเพียบ

ผมหยิบหูฟังขึ้นมาสวมขณะที่กำลังเดินไปที่หอประชุมสำหรับฝึกซ้อมประกวดดาวเดือนของมหาวิทยาลัย เพลงที่ผมชอบฟังมักจะเป็นเพลงคลาสสิคเบาๆบีทไม่หนักมาก เพราะมันทำให้ผมรู้สึกผ่อนคลาย อาจจะเป็นเพราะอาการโรคหัวใจของผมก่อนหน้านี้ที่ทำให้ผมต้องฟังเพลงที่ทำให้ผมรู้สึกผ่อนคลาย ไม่ตื่นเต้นง่าย เพราะการฟังเพลงที่บีทหนักๆอาจมีผลต่ออัตราการเต้นของหัวใจของผมได้ ทำให้ทุกวันนี้ผมชอบฟังเพลงเบาๆสบายๆมากกว่าจะฟังเพลงร๊อคหนักๆนั้นเอง

ปรี๊นนน….เสียงแตรรถดัง 1 ที  ดังขนาดว่าทุกคนตรงนั้นจะต้องหันมามอง และผมคนนึงที่ต้องหันไปมองขนาดใส่หูฟังอยู่

ระหว่างที่ผมกำลังดื่มด่ำกับเพลงขณะที่เดินไปที่หอประชุมอยู่นั้นเสียงแตรรถก็ดังขึ้นทางด้านหลังของผมก่อนที่รถคันดังกล่าวจะขับมาจอดเทียบข้างๆกับที่ผมยืนอยู่ 

[ ซัน ]

“ขึ้นมา…อย่าต้องให้พูดซ้ำ” ประโยคคำสั่งที่ดังขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคย เป็นพี่ซันนั้นเองที่ขับรถเข้ามาจอดเทียบฟุตบาทข้างๆผม แล้วบอกให้ผมรีบขึ้นมาบนรถเดี๋ยวนี้ อย่าชักช้าตามสไตล์รุ่นพี่บ้าพลัง

[โนบิ] มองหน้าซัน ด้วยความเกรงใจ และกลัวมีปัญหาถ้าไม่ขึ้นรถ

“ครับๆ” เมื่อได้ยินดังนั้นผมก็รีบเดินอ้อมไปทางฝั่งข้างคนขับทันที ก่อนจะเปิดประตูรถขึ้นไปนั่งยังที่นั่งด้านข้างคนขับทันที ก่อนที่จะถูกพี่ซันโกรธเอา

[ซัน]

“ทำไมไม่ขึ้นรถของมหาวิทยาลัยหรือไม่ก็นั่งวิน” พี่ซันถามโดยที่ไม่มองหน้าผมพร้อมกับขับรถไปพร้อมกันด้วย

[โนบิ]

“ผมเห็นว่ามันใกล้แค่นี้เองนะพี่ก็เลยคิดว่าเดินไปก็คงได้ ที่สำคัญก็ยังพอมีเวลาด้วย” ผมตอบคำถามที่ถามมาเหมือนประโยคดุดัน

“มหาวิทยาลัยเราไม่ได้แคบอย่างที่นายคิดนะ ใกล้แค่นี้ของนายเดินไปก็คงถึงตอนเย็นๆนั้นแหละ แล้วแบบนี้จะไปซ้อมทันได้ไง หรือต้องให้คนอื่นเขามานั่งรอคนคนเดียวที่มาช้าเพราะกำลังเดินมา..ฮะ” พี่ซันร่ายยาวเป็นชุด

“ขอโทษครับ ผมไม่คิดว่ามันจะไกลขนาดนั้น” ผมกล่าวขอโทษพี่ซันไปด้วยน้ำเสียงอ่อยๆ แล้วแอบคิดในใจว่าก็ถ้าทางถนนมันอ้อมป่าววะ แต่ถ้าเดินมันก็จะมีทางลัดนี่หว่า…ขับแต่รถอ่ะเด่ะ 

“แล้วทำไมไม่เอารถที่บ้านมาขับ ที่บ้านก็รวยไม่ใช่หรือไง” 

หือ….ผมอยากจะถามว่าพี่ซันรู้ได้ไงว่าที่บ้านผมรวย แต่ผมก็เลือกที่จะตอบคำถามพี่ซันแทน

“ผมขับรถไม่เป็นครับ ปกติจะมีคนขับรถให้”

“ลูกคุณหนูสินะ” พี่ซันพูดพร้อมกับทำน้ำเสียงฮึ ๆ…ในตอนท้ายแบบหมั่นไส้คนข้างๆ ที่นั่งไปด้วยไอ้คุณหนู

“นี่คงเป็นลูกชายคนโปรดของพ่อแม่สินะ.” ผมคิดตามคำพูดพี่ซันแล้วหันไปมองหน้าพี่ซันยิ้มเล็กน้อยไม่ได้ตอบอะไรพี่ซันเห็นผมนิ่งๆ ไม่ตอบเลยเปลี่ยนเรื่องคุย 

“แล้วแบบนี้จะไปสู้กับคณะอื่นไหวหรือไง คุณหนูขนาดนี้ มันไม่ได้ประกวดแค่ความหล่อนะ ต้องมีความสามารถด้วย และที่สำคัญ ปีที่แล้วคณะเราทำไว้ดีเลย ได้ทั้งดาวมหาลัย และรองอันดับหนึ่งเดือนมหาลัย” 

“ผมจะพยายามครับพี่ซัน” แล้วจะมากดดันทำไมวะ หรือจะพยายามให้เราสู้มากกว่านี้ ไม่เข้าใจไอ้พี่ซันคนนี้เลย เหมือนเป็นคนสองคนในคนเดียวกัน งงป่ะ

“อืม ก็ดี”

ไม่ช้ารถของพี่ซันก็ขับมาถึงหอประชุมที่ใช้สำหรับการฝึกซ้อมประกวดดาวเดือน โดยพี่ซันส่งผมลงที่ด้านหน้าตึกก่อนที่ตนเองจะขับรถเพื่อไปหาที่จอดที่อยู่ด้านหลังตึก

“นายลงไปก่อนไป เดี๋ยวไอ้ช้างน้ำมันจะมาว่าพี่หาเรื่องพาเรามาซ้อมช้า”

“ขอบคุณครับพี่ซัน” ผมกล่าวขอบคุณพี่ซันก่อนจะจะก้าวลงจากรถ แต่ก่อนที่จะปิดประตูรถผมกลับหันกลับไปพูดบางอย่างกับพี่ซันจากใจรุ่นน้องที่รุ่นพี่มีน้ำใจรับมาด้วย 

[โนบิ]

“ใครๆอาจจะพูดว่าพี่ซันเป็นคนเอาแต่ใจ ขี้โวยวาย ก้าวร้าว ทำเป็นโหดๆใส่คนอื่น แต่ผมกลับรู้สึกว่าพี่ไม่ได้เป็นคนแบบนั้นเลยแม้แต่นิดเดียวเลยล่ะครับ พี่ออกจะหน้าตาดี แล้วก็ดูโอเคสำหรับผมมากเลยนะครับ ” ผมยิ้มหวานส่งท้ายให้พี่ซันเป็นการขอบคุณหลังจากพูดจบประโยคแล้วปิดประตูรถให้พี่ซัน ก่อนจะก้าวเดินขึ้นตึกของหอประชุมไปโดยไม่ทันได้เห็นรอยยิ้มเล็กๆที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าของคุณชายซันจอมโวยวายอย่างที่เป็น

เมื่อเดินเข้ามาถึงด้านในหอประชุมพี่เล็กน้อยหรือที่ใครๆมักเรียกแกลับหลังว่าพี่ช้างน้ำ เมื่อพี่แกมองเห็นผมก็รีบตรงรี่เข้ามาพาผมไปแนะนำให้ทีมงานได้รู้จัก พร้อมกับพาผมไปทำความรู้จักกับดาวเดือนคณะอื่นๆ จนดาวเดือนของทุกคณะมากันพร้อมเพรียงแล้วหัวหน้าการจัดกิจกรรมก็ออกมากล่าวต้อนรับ พร้อมกับชี้แจงกำหนดการต่างๆที่เกี่ยวกับการประกวดดาวเดือนมหาวิทยาลัย และนัดวันเก็บตัวต่างจังหวัด (เสาร์ อาทิตย์ ในสัปดาห์ที่ 3 ของเดือนนี้) เพื่อถ่ายทำคลิปโปรโมทกิจกรรมและรายละเอียดอื่นๆอีกมากมาย เหล่าดาวเดือนคณะต่างๆรวมทั้งผมด้วยต่างก็นั่งฟังกันอย่างตั้งใจ

[ พี่ที่เป็นกรรมการนักศึกษา จากสโมสร] อยู่ด้านหน้าเพื่ออธิบายให้ทุกคนเข้าใจตรงกัน

“กิจกรรมการประกวดดาวเดือนจะมีขึ้นในกลางเดือนหน้า โดยในวันงานจะมีการแสดงของพวกเราแบบรวมหนึ่งชุดเป็นการแสดงเปิดกิจกรรม และการแสดงที่เหล่าดาวเดือนทั้งหลายต้องไปคิดกันมาเพื่อใช้ในการประกวดรอบความสามารถพิเศษ ก่อนจะเข้าสู่รอบตอบคำถาม เพราะฉะนั้นน้องๆทุกคนจะต้องไปคิดกันมาว่าจะนำความสามารถของตัวเองด้านใดมาส่งเข้าประกวด โดยน้อง ๆ ดาวเดือนทุกคนจะต้องแจ้งชื่อชุดการแสดงของน้องๆภายในสองอาทิตย์เพื่อที่ทางทีมงานจะได้จัดเตรียมสถานที่และอุปกรณ์สำหรับการสิ่งที่น้องๆจะใช้แสดงเพื่อประกวดในวันนั้นกัน” ประธานกิจกรรมกล่าวรายละเอียดและกำหนดการณ์ต่างๆให้พวกผมฟังก่อนจะถาม

“เข้าใจกันไหมครับ”

“เข้าใจครับ/ค่ะ” เหล่าดาวเดือนคณะต่างๆรวมทั้งผมกล่าวรับคำออกมาอย่างพร้อมเพรียงกัน

“ดีมาก เดี่ยววันนี้จะเป็นการถ่ายรูปโปรโมทกันก่อนนะเนื่องจากวันนี้ทุกคนแต่งชุดนักศึกษาถูกระเบียบกันมาเรียบร้อยแล้ว และหลังจากวันนี้ขอให้น้องๆหาชุดมาเปลี่ยนกันด้วยนะจ้ะเพื่อความสะดวกในการฝึกซ้อม”

“ครับ/ค่ะ” พวกเราทุกคนรับคำก่อนจะเริ่มกิจกรรมถ่ายภาพนิ่งสำหรับการโปรโมทและโหวตดาวเดือนของมหาวิทยาลัย

กิจกรรมถายภาพนิ่งดำเนินไปเรื่อย ๆ โดยมีรุ่นพี่ดาวเดือนปีก่อนๆมาคอยเป็นพี่เลี้ยงให้กับคณะของตนและช่วยทีมงานด้วย

โดยคณะของผมมีรุ่นพี่เดือนคณะพี่ชยิญ กับพี่ก๊อปปี้ ดาวคณะปีที่แล้วมาคอยช่วยแนะนำการโพสและการถ่ายภาพทำให้พวกเราแม้ไม่มีพื้นฐานการเป็นนายแบบนางแบบกันมาก่อน แต่ก็สามารถโพสท่าถ่ายภาพออกมาได้อย่างดีด้วยเวลาที่ไม่นานนัก 

ตอนนี้ผมจึงมานั่งพักเหนื่อยอยู่ตรงมานั่งที่ทางทีมงานจัดไว้ให้โดยมีทั้งเครื่องดื่มและของว่างจัดเตรียมไว้ให้อย่างพร้อมเพรียง ทำให้รอบๆบริเวณก็มีดาวเดือนคณะต่างๆที่ว่างจากการถ่ายภาพต่างก็มาพักผ่อนกันตามอัธยาศัย ระหว่างที่ผมกำลังนั่งทานของว่างอยู่นั้นก็มีมือหนึ่งมาตบที่บ่าของผม ผมหันไปไวๆแบบตกใจ และทันทีที่ผมได้ยินเสียงก็รู้เลยว่าเป็นใครผมต้องรีบหันกลับมาก้มหน้าทันทีเพราะผมไม่อยากเป็นลมในเวลาแบบนี้

[ฝุ่น]

“เป็นไงเรา โพสท่าเก่งเหมือนกันนี่” เป็นพี่ฝุ่นนั้นเองครับที่เข้ามาทักผม โอ๊ยจะมาทำไมตอนนี้วะ ใช่เวลามั้ยวะ

ทันทีที่ผมได้ยินเสียงก็ใจไม่ดีเลยครับ…ในใจนึกว่าจะมาทำไม แล้วจะเราจะเป็นลมป่าววะ มาทำอะไรตอนนี้ แต่อีกใจผมกับรู้สึกดีใจที่ได้เจอฝุ่น และดูเหมือนความรู้สึกอยากเจอจะเอาชนะความกลัวการเป็นลมไปได้ทำให้ผมหันไปทักทายฝุ่นโดยเลี่ยงการสบตาจังๆหรือมองหน้าพี่ฝุ่นตรง ๆ แต่หันไปมองไหล่พี่ฝุ่นแทน

[โนบิ] 

“พี่ฝุ่นมาทำอะไรที่นี่หรอครับ” ผมถามกลับไปเพราะผมรู้มาว่าพี่ฝุ่นไม่ได้เป็นหนึ่งในรุ่นพี่เดือนคณะเพราะพี่แกไม่ยอมเข้าประกวดซึ่งจริงๆแล้วถ้าพี่ฝุ่นลงประกวด ผมรับรองได้เลยว่าพี่ฝุ่นจะต้องได้เป็นเดือนคณะแน่นอน

[ฝุ่น]

“พี่มาดูสถานที่เพื่อจัดเตรียมงานปีนี้วิศวะฯเป็นเจ้าภาพจัดงานน่ะ วันนี้เลยได้เข้ามาที่นี่ด้วย” พี่ฝุ่นตอบ

“อ้อ…ครับ” โนบิคุยกับพี่ฝุ่นโดยพยายามไม่มองสูงไปกว่าไหล่ และแผ่นอกของพี่ฝุ่นเพราะผมยังไม่แน่ใจว่าถ้าผมสบตาหรือมองหน้าพี่ฝุ่นตรง ๆ ผมจะเป็นลมอีกหรือไม่ ดังนั้นผมไม่เสี่ยงดีกว่า 

“เอ้อ…วันก่อนยูโรกับแท็ปบอกว่าพี่ฝุ่นไปหาผมที่คณะมีไรหรือเปล่าพี่” ผมถามถึงเรื่องวันนั้นทันทีที่นึกขึ้นได้

“อ้อ ไม่มีอะไรแล้วล่ะ แล้วเราเป็นไงบ้างยังไม่หายอีกเหรอที่เวลาสบตาหรือมองหน้าพี่ตรง ๆ แล้วจะเป็นลมนะ” พี่ฝุ่นถามเมื่อเห็นว่าผมคุยโดยไม่ยอมมองหน้าพี่ฝุ่น

“น่าจะยังนะพี่” ผมตอบไปเมื่อรู้สึกว่าใจผมเต้นแรงตั้งแต่ตอนที่รู้ว่าคนที่เข้ามาคุยกับผมคือพี่ฝุ่นแล้ว

“แปลกเนอะ ทำไมที่กับคนอื่นเรายังคุยได้ปกติ แต่ทำไมที่กับพี่พอเห็นหน้าสบตาก็ดันเป็นลมขึ้นมา หรือว่าการมองตาของเราสองคนจะเป็นที่มาของ  หล่อละลาย หล่อจะตาย  เราเลยไม่กล้ามองตาพี่ 555”

เอิ่ม …กล้าพูดเนาะ ผมคิดในใจ คิดได้ไงวะ “ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันครับ แต่ทุกทีก็ไม่เคยเป็นแบบนี้กับใครนะพี่ ก็เพิ่งเป็นนี่แหล่ะ งงเหมือนกัน”

“แล้วได้ไปปรึกษาหมอเจ้าของไข้บ้างหรือเปล่า” พี่ฝุ่นถามอย่างเป็นห่วง เพราะรู้ว่าน้องที่คุยด้วยอยู่เคยปลูกถ่ายหัวใจมาแล้ว 

“ว่าจะไปอาทิตย์นี้แหละครับ พอดีก่อนหน้านี้ผมมัวแต่ยุ่งๆก็เลยลืมนะครับว่า หมอนัดอาทิตย์ที่แล้ว” ผมตอบ

“ขี้ลืมจริง ๆ นะเราเนี่ย” พี่ฝุ่นว่าพร้อมกับเอื้อมมือมายีหัวผมจนยุ่ง

[ พี่ช้างน้ำ หรือพี่เล็กน้อย ]

“ว๊าย…ตายแล้ว อกอีแป้นแล่นลึกเข้าตึกแขก หนุ่มเย็นชาหน้านิ่ง พ่อเสือยิ้มยาก แห่งวิศวะฯมาทำอะไรแถวนี้กับรุ่นน้องของดิฉันยะมาส่งข้าวส่งน้ำหรือยะ” พี่เล็กน้อยหรือพี่ช้างน้ำเข้ามาร้องโวยวายทันทีแบบไม่จริงจังนักเมื่อเข้ามาทันได้เห็นภาพที่พี่ฝุ่นยกมือขึ้นขยี้ผมของผมเข้าพอดี

[ฝุ่น] 

“แหมคุณเล็กคนสวยครับ กระผมไม่ได้ทำอะไรเลยนะครับแค่ขยี้ผมน้องมันเฉยๆเอง” พี่ฝุ่นตอบพี่เล็กไปอย่างยียวน

“ป่าว…ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไร แค่จะบอกว่าวันนี้เพจเผือกร้อนออนไลน์คงจะได้ภาพใหม่ไปลงข่าวอีกแน่นอน” ยังไม่ได้ประกวดก็ดังซะแล้วน้องโนบิชั้น 

[ พี่ต้นตากล้อง ] พี่แกอยู่นิเทศปี 4 ขาโหด อาร์ทสุดก็พี่เค้าแหล่ะติสเกิ้น

 [พี่ต้น]

 .”อ้าวๆ ไปไหนกันหมดเนี่ยะ นี่จะบ่ายสองแล้วนะ ต่อไปเป็น Set ดาวเดือนคณะ หญิง ชายนะ เตรียมตัว เลทมาชั่วโมงและ กูละเบื่อทีมงานไม่มีคุณภาพจริงๆ จะเสร็จมั้ยเนี่ยะ” พี่ต้นเสียงดังมาทางพี่ช้างน้ำ

[พี่เล็กน้อย] 

“โอเคค่ะ ตามน้องๆให้ค่ะพี่ต้นสุดหล่อ น้องเปลี่ยนชุดกันอยู่ค่ะ”  อีพี่ต้นไปกินรังแตนที่ไหนมาวะ กรูโดนเลยมั้ยล่ะ 

 [ พี่ต้น] 

“ใครก็ได้มาช่วยลองไฟให้หน่อย”  พี่ต้นหันไปมา ทุกคนก็ต่างมีภารกิจที่ต้องทำ และกลัวความโวยวายของพี่ต้น

  คราวเคราะห์มาทางผมแล้วมั้ยล่ะ ดูจากสายตาที่พี่ต้นมองมาทาง ผมกับพี่ฝุ่น อย่านะพี่ อย่าหันมาทางนี้นะพี่ต้น ผมคิดในใจ  

“ไอ้เด็กเดือนนิเทศฯคนนั้นกับไอ้ฝุ่นน่ะ มานี่เลยมาลองไฟให้หน่อย ไวๆ”

นั่นไง…ซวยจริงๆด้วย ผมทั้งสองคนเดินตามไปทางต้นเสียงแบบไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่

“เข้าไปในฉากทั้ง 2 คนนั่นแหล่ะ”  คำสั่งที่ดุดันมันทำให้เราสองคนต้องเดินเข้าไปอย่างปฏิเสธไม่ได้ เพราะไม่งั้นทุกคนตรงนั้นจะโดนพี่ต้นอีกไม่ใช่น้อย  “เข้าไปซิ ช้าจริง” คำสั่งเร่งทำให้เราทั้งสองคนเดินไปเร็วขึ้น

แฟรช กระพริบจากไฟด้านหน้า ประมาณ 1 นาทีก็ว่าได้ ตอนนี้ทุกคนกำลังทยอยเดินเข้ามา ทุกคนก็ได้เห็นภาพอย่างที่เห็น  เสียงพี่ต้นสั่งมาอีกประโยคสุดท้าย “ไหนจับมือกันหน่อยซิ” แบบรักๆกันอ่ะ เวรของเวร ลองไฟต้องรักกันด้วย ผมเซ็งมากตอนนี้ เมื่อไหร่จะลองเสร็จ และไอ้พี่ฝุ่นก็เหมือนท่อนไม้มาก เห่อ…ฮึบๆ เอาวะจะได้จบๆ จับก็จับ …ผมตัดใจจับมือพี่ฝุ่น โพสต์ตามคำสั่ง

เพจเผือกร้อนออนไลน์

30 นาทีที่แล้ว

เอาแล้วจร้า แอบไปให้กำลังใจกันด้วยจ้า คนพี่หนุ่มวิศวะ(เสือยิ้มยาก)  กับคนน้องเดือนนิเทศฯ (กวางน้อยอ่อยเก่ง) กระแสคู่จิ้นคู่นี้ถ้าเป็นไฟช็อต งานนี้ช็อตเอาคนแถวตึกสโมสร ตาลุกเป็นไฟ ดาวเดือนคู่ไหนที่ว่าเข้ากัน คงสู้คู่นี้ไม่ได้ แอดบอกเลยน่ารักแบบ คู่ควรด้วยประการทั้งปวง ไม่ต้องเช็คกล้องวงจรปิด เพราะมีพยานอยู่ในที่เกิดเหตุเพียบ ช็อตเด็ดที่หลายคนอิจฉาก็ภาพคู่รักแบบหวานหยด นี่ขนาดไม่มองหน้ากันนะยังฟินขนาดนี้ ตาย ตาย ตายตกตามกันไปเลย เลือด เลือดดิฉันต้องการเลือด

#ตายอย่างสงบศพสีชมพูเข้มปี๋
#
สาววายฟินบินขึ้นฟ้าเลยคร่ะ

 (พร้อมภาพที่ผมกำลังถูกพี่ฝุ่นกับโนบิจับมือในเซตถ่ายภาพดาวเดือนปีนี้)

45,820 Like     10,957 Comment

นังงูเขียวมีพิษ : โอ๊ย โอ๊ย พี่เสือไปหาน้องกวางด้วยจ้า น่ารักหักเหลี่ยมโหดอ่ะ ขอเลือดด่วน งูพิษจะตายแล้วจ้า @NOBITAPPRINCE #เสือขย่ำกวาง กลางสโมสร

ปุ๊กปิ๊กเองย่ะ : ทนไม่ได้แล้ว รักกันเลยเถอะ รักคู่นี้ #กวางอ่อยพี่เสือ จับมือกันแน่นเกิ้น

เธอตาหวาน ปอนด์ปอนด์ : อีกแล้วนะเนี่ยะ TT พี่ฝุ่นของตาหวาน ตาหวานไม่โอเค #พี่เสือของหวาน

MAMAMAM Kiss  : งานนี้น้องกวางโดนเอาจริงแน่นวลลลลลลลลล   @NOBITAPPRINCE #เสือขย่ำกวาง กลางสโมสร

โก้โก้ไข่มุก : สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น สิบตาเห็นไม่เท่าอยู่ในสโมจ้า บอกเลยเห็นกับตา พี่น้องคู่นี้เหมาะกันมาก ส่งสายตาให้กันเยิ้มเยยยยยยยย   ความฟินขั้นน้ำลายฟูมปากได้เลย #เสือขย่ำกวาง กลางสโมสร

Sanookker123 : อุ๊ตาย อกอีแป้นจะแตก น้องกวางลูกแม่ @NOBITAPPRINCE อ่อยเก่งนะเนี่ยะ ตอนเช้าเห็นนั่งรถไปกับพี่ซันด้วยนะ ตอนบ่ายอยู่กับพี่ฝุ่น เก็บเธอไว้ทั้งสองคนเลยค่ะ #กวางน้อยอ่อยเก่ง #เดือนเกี้ยวดินจ้า

ยูโรโมเม : อีกแล้วนะคุณหนูโนบิ ทำเรื่องอีกแล้ว ทำบ่อยๆ นะแม่ชอบ @NOBITAPPRINCE #กวางน้อยอ่อยเก่ง

Sexphone Super : รักทั้งคู่ไปแล้ว พี่เสือดูและพี่กวางดีๆ นะ คู่ควรเป็นอย่างยิ่ง แต่งงานกันเลยได้โปรด #เสือขย่ำกวาง #กวางน้อยอ่อยเก่ง 

[ร้าน Crown Café ]

“แกๆมาดูนี่สิเพจเผือกร้อนออนไลน์ลงข่าวพี่ฝุ่นกับน้องโนบิอีกแล้ว น่ารักมากอ่ะ” 

“ไหนๆฉันขอดูหน่อย….กรี๊ดดดดฟินอะแก ไหนอ่าน Comment เร็ว”

“ปกติเห็นพี่ฝุ่นชอบทำหน้านิ่งๆไม่สนใจใครแต่เวลาอยู่กับน้องโนบิทำไมสาววายอย่างฉันรู้สึกจิ้นมากเลยอะแก”

ขณะที่ภัทรกำลังนับสต๊อกสินค้าอยู่ด้านหลังเสียงพนักงานสาว ม่อนกับดาว พนง.ในร้านของผมก็คุยกันจนเสียงนั้นลอดเข้ามาถึงด้านหลัง ทำให้ผมได้ยินเรื่องที่ทั้งคู่คุยกันอย่างชัดเจนเรื่องฝุ่น กับน้องโนบิคนที่ผมแอบชอบ

ไม่ใช่ว่าข่าวกระแสคู่จิ้นระหว่างฝุ่นกับน้องโนบิผมจะไม่เคยได้ยิน  แต่ผมไม่สนหรอก เพราะผมก็รู้อยู่แล้วว่าฝุ่นช่วยผมจีบน้องโนบิให้ งานนี้คงไม่มีน้องรักหักเหลี่ยมโหดแน่นอน แต่ก็มีแอบคิดนิดๆว่าถ้าผมจะเสียน้องโนบิไปเพราะว่าคนเชียร์จน ฝุ่นกับโนบิเป็นอย่างที่เชียร์จริงๆ ผมก็ถือว่าผมแพ้ตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มจีบ

ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเข้าไปที่เพจเผือกร้อนออนไลน์นั่งมองภาพและเลื่อนอ่านคอมเม้นที่อยู่ในเพจ อย่างทำอะไรไม่ได้ ดูแล้วอดคิดเหมือนคนอื่นไม่ได้จริงๆ ถ้าทั้งสองคนจะรู้สึกดีๆต่อกันจริงๆ ผมก็คงโทษใครไม่ได้ นอกจากโทษตัวเองที่ไม่กล้าพอ

[ ม่อน ]

“อ้าวพี่ภัทรอยู่ในห้องนี้หรือค่ะ” น้องพนักงานในร้านคนหนึ่งทักขึ้นเมื่อเข้ามาในห้องสต๊อกด้านหลังแล้วเห็นผมเข้า

“มีอะไรหรือเปล่าน้องม่อน” ผมถาม

“ม่อนจะมาบอกพี่ภัทรว่านักเรียนที่จะมาติวเลขกับพี่ภัทรมาถึงแล้วค่ะตอนนี้นั่งรออยู่ที่โซนติวค่ะ”

“อืม” ผมรับคำเบาๆก่อนจะเก็บของให้เรียบร้อยเพื่อไปติวหนังสือ 

นอกจากภัทรจะเป็นเจ้าของร้านอาหารและร้านกาแฟแห่งนี้แล้ว ผมยังรับสอนพิเศษวิชาคณิตศาสตร์ให้กับน้องๆนักเรียนมัธยมปลายที่อยู่แถวนี้อีกด้วย บางคนก็มาจากโรงเรียนที่อยู่ไกลออกไปจากการแนะนำของลูกค้าเก่าที่เห็นว่าผมสอนดี จึงแนะนำกันปากต่อปาก ทำให้ผมสามารถมีทุนมาบริหารร้าน และใช้จ่ายในชีวิตประจำวันได้โดยไม่เดือดร้อนพ่อกับแม่ที่อยู่ต่างประเทศ 

[ ฮาร์ท ] เด็กนักเรียนชั้น ม.ปลาย ที่มีดีกรี หนุ่มหน้าใสวัยทีน ระดับมัธยม ติด Top 10 หนุ่มหน้าใสในแคมปัสทัวร์ เดินถือกระเป๋าเข้ามาเพื่อเรียนพิเศษ

“หวัดดีครับพี่ภัทร ผมมาแล้ว”

[ ภัทร ] 

“ไงเราวันนี้มีคิวมาเรียนได้แล้วหรอ ไปๆ หายๆ นี่มาก่อนเพื่อนเลยนะ”

[ ฮาร์ท ]  

“ช่วงนี้งานแคสโฆษณาเยอะพี่ แม่ผมให้ไปเกือบทุกวัน ผมไม่เห็นชอบเลย คิดถึงที่ภัทรจะตาย.”  หนุ่มน้อยบอกคิดถึงคุณครูที่สอนพิเศษบอกไม่เขอะเขิน เพราะคิดถึงจริงๆ 

“ขนาดนั้นเลย ฮอต ฮอต นะเรา เดี๋ยวเป็นดาราดังจะติดป้ายหน้าร้านให้ แต่ต้องมาเป็นพรีเซนเตอร์ให้ร้านพี่ด้วยนะ” คุณครูพูดทีเล่น ทีจริง แล้วก็เดินเข้าไปใกล้นักเรียนที่เพิ่งนั่งลง

“โหพี่ เป็นแค่พรีเซนเตอร์หรอ เป็นแฟนด้วยได้ป่ะ ผมจะได้มีกำลังใจอยากจะไปแคสงาน จะได้เป็นดารา พอเป็นดาราผมจะมาเป็นเจ้าของร้านด้วยเลย” งานรุกหนักขึ้นระหว่าง ลูกศิษย์กับคุณครู

“เป็นแฟนไม่ได้ เป็นงี้ดีแล้ว ยังเด็กอยู่ไปตั้งใจเรียนก่อนป่ะ…ไป ไป หิวมั้ยเดียวพี่ไปสั่งอาหารมาให้” คุณครูเปลี่ยนเรื่องเพราะรู้ว่า ฮาร์ทที่เป็นลูกศิษย์ไม่ได้พูดเล่นกับเรื่องการเป็นแฟน ไม่ใช่ว่าน้องเค้ายังเด็กนะครับ แต่แค่มันเป็นเรื่องไม่ถูกต้องที่การเป็นครูกับศิษย์จะมาทำเรื่องแบบนี้ ผมมีจรรยาบรรณพอครับ ผมเห็นฮาร์ทเป็นแค่น้อง ไม่เคยคิดเป็นอย่างอื่นเลย แต่น้องคิดยังไงผมไม่รู้หรอกครับ ตามประสาเด็ก เด็กก็คือเด็ก ผมก็คุยเล่นปกติได้ เป็นพี่น้องปกติได้ ส่วนเรื่องจะมานู้น นั่น นี่ กันผมไม่เคยคิดแม้แต่นิดเดียว 

น้องอีก 3 คนเดินเข้ามาถึงจุดที่ติวหนังสือ น้องปลื่ม น้องโปรด และน้องพิม เดินเข้ามาที่โต๊ะติวหนังสือพอดี เวลาของการพักผ่อนสมองเรื่องโนบิกับฝุ่นมันหยุดลง เพราะช่วงเวลา 2 ชม.ต่อจากนี้ไปคือหน้าที่รุ่นพี่ติวรุ่นน้องเข้ามหาลัยตามที่น้องๆ ฝันให้ได้มาถึง 

ผมนั่งติวหนังสือจนเย็น พอสอนหนังสือน้องๆเสร็จผมก็ออกมารับไม้ต่อจากน้องพนักงานที่หมดกะ และเป็นช่วงเวลาที่ฝุ่นมาทำงานพอดี

[ฝุ่น]

“หวัดดีครับพี่ภัทร” น้องฝุ่นกล่าวสวัสดีผมตามปกติเหมือนทุกที ก่อนจะเข้าไปเก็บกระเป๋าและเปลี่ยนเครื่องแบบของร้าน

[ภัทร]

“ทำธุระเสร็จแล้วหรือฝุ่น” ผมถาม

“ธุระอะไรหรือครับพี่ภัทร” น้องฝุ่นถามพร้อมกับผูกผ้ากันเปื้อนที่ด้านหลังไปด้วย

“มีคนเห็นเราไปแถวที่เขาซ้อมดาวเดือนกัน” 

“อ๋อ…คณะผมได้รับมอบหมายให้ไปช่วยจัดเตรียมสถานที่ร่วมกับนะครับ วันนี้ก็เลยต้องเข้าไปดูสถานที่เพื่อวางแผนทำฉากและออกแบบสถานที่เพื่อเตรียมงานสำหรับการประกวดดาวเดือนมหาวิทยาลัยเหมือนทุกปีนะแหละครับ” น้องฝุ่นตอบพร้อมกับเข้าไปประจำยังเคาน์เตอร์

หลังจากน้องฝุ่นไปประจำยังเคาน์เตอร์เพื่อต้อนรับลูกค้ารายอื่นๆที่กำลังจะเข้ามาแล้ว ผมก็เดินไปหยิบผ้ามาเช็ดทำความสะอาดโต๊ะ และจัดเก้าอี้ที่ลูกค้าเพิ่งจะลุกออกไปเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับลูกค้ารายใหม่ พร้อมกับคิดบางอย่างไปพร้อมกันด้วย และเมื่อตัดสินใจได้แล้ว ผมจึงเดินไปหาฝุ่นที่เคาน์เตอร์

“ฝุ่น” ผมเรียกจนฝุ่นที่กำลังเพิ่งจะนับเงินในเกะเสร็จหันมารับคำ

“ครับพี่ภัทร”

“เรื่องที่พี่ขอให้เราช่วยจีบน้องโนบิให้ พี่มาคิดดูแล้ว พี่ไม่รบกวนเราจะดีกว่า”

“อ้าวทำไมล่ะพี่” ฝุ่นถามอย่างสงสัย 

“พี่ไม่อยากให้เราลำบากใจนะ ปกติแค่เรียนกับทำงานเราก็แทบไม่มีเวลาพักผ่อนแล้ว ถ้ายังต้องเอาเวลามายุ่งเรื่องช่วยจีบน้องโนบิอีก พี่เกรงใจว่ะ เอาเป็นว่าต่อจากนี้ฝุ่นไม่ต้องมาช่วยพี่จีบน้องโนบิแล้วนะ” ภัทรพูดจบก็เดินกลับเข้าไปด้านหลังโดยไม่รอฟังว่าน้องฝุ่นจะตอบรับหรือว่าปฏิเสธ

ฝุ่นสงสัยแต่ก็ ถือปฏิบัติตามที่พี่ภัทรสั่ง น่าจะมีเหตุผลบางอย่างที่ทำให้พี่ภัทรไม่อยากให้เราต้องไปช่วยพี่ภัทรจีบน้องแล้ว ฝุ่นก็ทำงานปกติเหมือนทุกวัน

[ ห้องประชุมที่ซ้อมดาวเดือน ]

ทางด้านของโนบิ เนื่องจากวันนี้เป็นวันซ้อมประกวดดาวเดือนวันแรก กิจกรรมจึงมีเพียงการถ่ายภาพนิ่งเพื่อใช้     โปรโมทกิจกรรมเพียงอย่างเดียว แต่กว่าจะแต่งหน้า กว่าจะเริ่มถ่ายกันก็กินเวลาไปนานอยู่ ทำให้กว่ากิจกรรมจะเลิกก็ดึกพอสมควร

โนบิที่เก็บของเสร็จเรียบร้อยแล้วจึงโทรศัพท์ไปหาพี่ฮอนคนขับรถกึ่งพี่ชายที่สนิทของตนทันทีเพื่อให้มารับตามที่นัดหมายกันไว้

ฮอนในสายตาของคนอื่นอาจจะมองว่าเขาเป็นเพียงแค่คนขับรถธรรมดา แต่สำหรับโนบิไม่ได้คิดเช่นนั้น เพราะความที่โนบิเป็นลูกคนเดียวไม่มีพี่น้อง และฮอนก็เป็นคนขับรถที่อายุไม่ห่างกับตนมากนัก ทำให้โนบิรู้สึกว่าฮอนเป็นพี่ชายของตนคนหนึ่งที่สอนให้โนบิรู้จักอะไรหลายๆอย่าง ทั้งเรื่องการใช้ชีวิตที่กรุงเทพเพียงลำพังว่าต้องดูแลตัวเองอย่างไร ต้องเรียกพี่วินและซ้อนพี่วินต้องนั่งอย่างไร พี่ฮอนคอยสอนทุกอย่างให้กับโนบิ ทำให้โนบิไม่เคยคิดว่าฮอนเป็นเพียงแค่คนขับรถเลยแม้แต่นิดเดียว

Rrrr…Rrrrr

[โนบิ]

“พี่ฮอนอยู่ไหนแล้วครับ ผมมารออยู่ที่ด้านหน้าหอประชุมแล้วครับ เสร็จและ” โนบิต่อสายหาพี่ฮอนทันทีที่มายืนรอที่ด้านหน้าหอประชุมแล้ว

[ฮอน]

“พี่ถึงแล้วครับจอดรถรออยู่ด้านหน้าแล้วคุณหนูเดินมาหาพี่ได้เลยครับ” พี่ฮอนบอกมาตามสาย

“ไหนครับผมไม่เห็นรถของพี่ฮอนเลย” โนบิถามพร้อมกับมองหารถยนต์ที่พี่ฮอนขับไปพร้อมกันด้วย

“พี่เห็นคุณหนูโนบิแล้วครับ รออยู่ตรงนั้นแหละครับเดี๋ยวพี่ไปหา” 

หลังจากนั้นสัญญาณโทรศัพท์ก็ตัดไป โนบิยืนรอสักพักก็ได้ยินเสียงเครื่องยนต์ของรถมอเตอร์ไซค์ค่อยๆดังใกล้เข้ามา และทันทีที่ผมหันไปมองก็เป็นเวลาเดียวกับที่เจ้าของรถถอดหมวกกันน็อคออกพอดี และมันทำให้ผมถึงกับต้องเรียกชื่อของเจ้าของรถบิ๊กไบค์เสียงดังออกมาว่า

“พี่ฮอน” โนบิตาเป็นประกายเมื่อเห็นพี่ฮอนขับรถมาจอดใกล้ๆ ตนเอง 

แต่การมารับคุณหนูของฮอน ไม่ได้มีเค้าสองคนที่อยู่หน้าห้องประชุม เพราะยังมีอีกคนที่เห็นอยู่ห่างๆ ก็คือซัน ซึ่งซันรอเวลานี้เพื่อจะรับโนบิกลับด้วยกัน แต่สิ่งที่เห็นคือฮอนขี่รถมอเตอร์ไซค์มารับพอดี เขาจึงขับรถกลับบ้านด้วยอารมณ์หงุดหงิดกว่าทุกทีเพราะทีแรกซันตั้งใจจะแกล้งชวนโนบิกลับบ้านกับตนแต่กับมีใครก็ไม่รู้มารับโนบิไปเสียก่อน ซันต้องการทำอะไรกันแน่ ต้องการกวนโนบิ หรือว่าแก้แค้นคนที่เรียกว่าพ่อ 

[ ฮอน ]  วันนี้เป็นวันดีของผมอีกวัน ก็วันนี้คุณหนูโนบิโทรมารักษาสัญญาแต่เช้าเลย ผมจะอารมย์ดีหน่อย  ได้อวดรถแล้วครับ 

              ผมจะขับบิ๊กไบค์คันใหม่ไปรับคุณหนูด้วย ผมว่าคุณหนูน่าจะชอบ ส่วนตัวผมอ่ะชอบคุณหนู ชอบจนถึงรักเลยล่ะครับ แต่ความรักของผมมันอาจจะดูไม่เหมาะสมนะครับผมรู้ ทำไงได้ละครับ คนมันรักไปแล้ว ก็ความใกล้ชิดนี่แหล่ะ ความน่ารักที่คุณหนูมี ผมว่าเป็นใครใครก็อดใจไม่ได้หรอก คุณหนูเป็นคนพิเศษที่สุดสำหรับผม เพราะฉะนั้นการที่ผมเห็นคุณหนูมีความสุข ผมเห็นรอยยิ้มคุณหนู ผมก็มีความสุข ผมทำได้แค่นี้แหล่ะครับ แค่มอง มองอยู่ตรงนี้ ถ้าเมื่อไหร่คุณหนูต้องการผมผมก็พร้อมจะอยู่ข้างคุณหนูเสมอ ไม่ว่าเรื่องนั้นจะดีจะร้าย จะถูกหรือจะผิดก็ตาม ยังไงก็ฝากพี่ฮอนคนขับรถผู้จงรักภักดีอย่างผมไว้ในอ้อมกอดซักคนนะครับ ป่ะ…วันนี้ถือโอกาสดีเราพาคุณหนูโนบิที่น่ารักของผมไปเที่ยวกันดีกว่า แต่จะไปที่ไหนดีน๊า..คนน่ารักถึงจะหายเหนื่อยแล้วก็มีความสุขที่สุด ไปเจอกันตอนหน้านะครับ #TeamHon  #องครักษ์พิทักษ์โนบิ